Godspeed You! Black Emperor – Allelujah! Don’t Bend! Ascend! – album review

****

Tien jaar hebben we moeten wachten op nieuw materiaal van Godspeed, het illustere anarchistisch collectief uit Montreal. Plotseling, zonder enige aankondiging, lag er na het recente concert in Boston een nieuwe plaat bij het standje van de parafernaliaverkoop (overigens een nogal on-GYBE-achtig gegeven). Was het ’t wachten waard?

Allelujah! Don’t Bend! Ascend! bevat vier nummers. Mladic en We Drift Like Worried Fire zijn twee lange, monumentale werken, die beide ruimschoots door de 20 minuten grens gaan, zoals we die van GYBE gewend zijn. Their Helicopters Sing en het obscuur getitelde Strung Like Lights at Thee Printemps Erable zijn meer op 7″ formaat, ruim 6 minuten elk. De opbouw van de plaat past dus goed in de traditie van Godspeed. Mladic begint met audiofragmenten van wat de aanhouding van de Servische legerleider zal zijn, maar pakt daarna gauw een zwaar en snel ritme. Het nummer is zwaarder dan we van GYBE gewend zijn, met meer lange drones, veel prominentere gitaren en slepende bassen. Het klinkt heel erg goed, maar op een bepaalde manier verlaat GYBE hier toch ook het unieke pad dat ze eerder verkende, van de haast akoestische, met klassieke instrumenten omgeven lange improvisaties. Waar de maatschappijkritiek eerder in venijn klonk, lijkt het nu veel meer erop-en-erover. Woede wordt niet meer gekanaliseerd, maar gaat in Mladic recht op zijn doel af. 

Their Helicopters Sing pakt de spanning echter direct weer terug. De zware bas van Mladic blijft onder het nummer hangen, maar de bovenliggende laag is sterk, al blijft het gevoel te luisteren naar de outro van de plaat net iets te lang hangen. In We Drift Like Worried Fire klinkt Godspeed bekend, maar misschien wel beter dan ooit. Ook hier meer gitaar dan in vroeger werk, maar meer dan in Mladic meandert de muziek als een hypnotiserende verhalenverteller door je oren. Beste nummer van de plaat. 

Strung Like Lights at Thee Printemps Erable, ten slotte. Eigenaardige titel, maar dat is geen verrassing bij Godspeed. Printemps klinkt als de samenvatting van het album, met de zwaarte van Mladic, gecombineerd met de traagheid van de andere nummers. Hoor ik daar The Swans? Ze zijn in elk geval niet ver weg.

Conclusie: Allelujah! Don’t Bend! Ascend! is een intrigerende en monumentale plaat, die het wachten meer dan waard is. De diepgang is groter dan ooit, de muzikale variatie is fascinerend en dwingend. Wie had gedacht dat GYBE met de jaren rustiger zou worden, meer de richting van Esmerine en Thee Silver Mt Zion, komt hier bedrogen uit. Lastig te zeggen of dit de beste plaat van GYBE is, want daarvoor wijkt Allelujah! iets teveel af van de meer meanderende vorige platen. Maar laten we ons ook niet aan die vergelijking wagen, competitie is per slot van rekening niet waar het GYBE om begonnen is. Allelujah! is een zeer urgente plaat, die stevig voor je gaat staan, je bij de lurven pakt en niet meer los laat.

Zie hier ook de recensie in The Guardian, “beautiful, thrilling and exhausting”.

En hier een (zeldzaam) interview, ook in The Guardian

Advertenties
2 reacties
  1. Daan zei:

    Mooi gesproken Darth. Het blijft een bijzondere club mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: