Patrick Watson – Tivoli (Utrecht), 23 september 2012

*****
Patrick Watson sluit aan bij een mooie, recente Canadese traditie van spannende, experimentele muziek, met een sterk vermogen om intense sfeerbeelden neer te zetten. Ik ben aangehaakt bij zijn tweede CD, Wooden Arms, een fenomenale plaat, die alle bovenstaande kwalificaties in zich draagt. Alle reden dus om Patrick eindelijk ook eens live te ontdekken.
De binnenkomer is van ongekende klasse. Een onwaarschijnlijk mooie versie van het al prachtige eerste nummer Lighthouse, van de meest recente plaat Adventures in your own backyard. Solo achter de piano en prachtig uitgelicht op een verder donker podium zingt en speelt Patrick Tivoli direct muisstil (meteen al een zeldzaam moment aan de Oudegracht). Als dan het licht theatraal aan gaat staat de band al in volle glorie op het podium, om het nummer orkestrale proporties te geven. Wat een superieure binnenkomer!
Ook daarna wordt zeker drie nummers een bijzonder hoog niveau gehouden. Watson en band zijn erg goed op dreef. De piano is het hoofdinstrument, en alle nummers worden gestut door de vrij klassieke gitaar, bas en drum, maar wel met uitzonderlijk goede muzikanten. Met name drummer Robbie maakt veel indruk. Daarnaast worden verschillende nummers prachtig doorvlochten met viool en trompet, wat op de CD ook al goed uit de verf komt, maar live indrukwekkend wordt. Het licht is duidelijk van iemand die vaker in het theater komt dan bij bandjes in jongerenzaaltjes. Geniale vondst om twee grote, ronde schermen in de vorm van boxvellen te gebruiken als projectieschermen. Qua uitlichting kreeg ik zowaar ineens een flashback van een theatertour van De Nits, eind vorige eeuw (en dat is een groot compliment).
Dit kan dus niet meer stuk, zou je zeggen. Niettemin zakt het voor mij eventjes in rond het vijfde nummer, met twee akoestisch en summier uitgevoerde nummers (waar ik de titels even niet van ken). Dit past en hoort natuurlijk bij Patrick Watson, maar er zit me iets teveel kampvuurgevoel in en het concert verlies even wat aan kracht. Gelukkig herstelt de band de Schwung snel. Om nog maar eens terug te komen op de referenties naar Canada: hier mengt de sfeer van Timber Timbre en Esmerine, de podiumuitstraling van Arcade Fire en de intensiteit van (half-Canadees) Rufus Wainwright. Dit betekent niet alleen dat Patrick Watson een experimentele verzamelaar is van wat Canada te bieden heeft, maar daar feitelijk de vaandeldrager van is.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: