Le Guess Who, dag 1: avondje postrock in Tivoli – 29 nov 12

Do Make Say Think **
Mono ***
Dirty Three *

Le Guess Who is een festival vol verrassingen, experimenten en onverwachte pareltjes. Ik ken op voorhand maar weinig van wat ik ga zien, maar ik weet zeker dat ik veel spannende bands ga ontdekken. Twee bands stonden echter al wel een tijdje op mijn verlanglijstje: Do Make Say Think en The Dirty Three. Op dus naar Tivoli voor een avondje postrock.

Postrock is een lastig genre. De norm wordt gelegd door bands als Mogwai, Godspeed You Black Emperor en Sigur Ros, omdat zij – vaak in een originele instrumentele bezetting – een strak evenwicht weten te vinden tussen stuwende bas, gitaarnoise en vaak klassiek geïnspireerde melodielijnen. High aloof and solid rock. Eens kijken wat de avond in Tivoli ons op dit punt biedt.

Do Make Say Think is een gevestigde naam in het genre, met in Canada een stevige inbedding in de alternatieve scene. DMST vindt haar originaliteit met twee drummers, die vandaag een strakke partij op de mat leggen. Helaas houdt het daar ook wel zo’n beetje mee op. Ik weet dat het serieuze genre zich moeilijk leent voor wilde performances (waarover later meer), maar een presentatie als in het oefenhok van Toronto is dan ook wel weer erg er onder de maat. Als dat gecompenseerd zou worden met enige vorm an virtuositeit dan kun je nog denken, vooruit dan maar, maar het gebrekkige en ongeïnspireerde bas- en gitaarwerk geeft geen soelaas. Daar komt geen fijne noise uit, maar kabaal. Af en toe grijpen de besnorde snarenplukkers naar de toetsen, de trompet en zelfs de dwarsfluit, maar niet één keer leidt dat tot een interessante, pakkende melodielijn die een nummer kan dragen. Geen goed begin van de avond.

SAMSUNG
Do Make Say Think

Dan de Japanse postrockers Mono. Het programmaboekje wijst er terecht op dat er wereldwijd zeker tien bands onder deze naam rondwaren, maar deze band gaat toch al weer een tijdje mee, met net het zesde album in de schappen. Mono heeft een klassieke bezetting met spannende kantjes, zoals de prominent aanwezige Japanse gong, maar ook wat kleiner houtslagwerk en de klassieke toetsen. Het eerste nummer is overdonderend, met een haast stereotypische rustige opbouw, uitgewerkt tot een pittig stukje gitaarnoise. Die zit er lekker in! De Japanners houden de spanning goed vast en doen bijzonder goed hun best, inclusief een Jimi Hendrixachtige liefkozende verkrachting van de gitaar. Het blijft echter lastig om boog het hele optreden gespannen te houden. Uiteindelijk speelt ook hier de afstandelijke uitstraling de band parten en lukt het ze niet helemaal om de zaal overtuigend voor zich te winnen.

SAMSUNG
Mono

Daar heeft Dirty Three dan volstrekt geen last van. In totale chaos komt Warren Ellis het podium op, woest als een ouderwetse berenjager en met meer tekst dan beide voorgaande bands bij elkaar. The front row is not for the fragile, zou oude vriend Nick Cave terecht zeggen. Ellis blijft lang hangen in onsamenhangend ouwehoeren, terwijl collega’s Jim White en Mick Turner geduldig wachten. Maar waarop? Al achttien jaar heb ik met grote regelmaat de Vieze Drie in de cd-speler liggen, vanwege ijzersterke en spannend lange nummers als Kim’s Dirt, maar als de band in Tivoli dan eindelijk begint te spelen valt alle illusie in duigen. Terwijl White – die toch wel erg veel weg heeft van die kerel van garage Akkerman! – toch wel een onwaarschijnlijk ijzersterk potje zit te drummen, en Turner onverstoorbaar op zijn gitaar tokkelt, speelt Ellis zoals hij praat: onsamenhangend, in de overdrive, als een vervelende dronken vent die in een kroeg tegen je aan staat te lullen. En uiteindelijk is dat ook precies wat er aan de hand is. “The answer is not Bon Jovi!” krijst hij. Ja ja. Tijdens het tweede nummer beklimt Ellis de boxen, in een onbedoelde immitatie van Lux Interior van de Cramps een jaar of tien geleden in Paradiso. Ook dat was niet zonder opbeurende middelen. Destijds redde het ’t optreden, bij The Dirty Three was het helaas een goede reden om op tijd naar huis te gaan. Een onvergetelijke ervaring rijker, maar weer een illusie armer…

================

Zie festivalsite voor meer recensies, foto’s en referenties

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: