Overzicht: concerten van het jaar 2012

Eind van het jaar, dus alles en iedereen maakt weer eindejaarslijstjes. Dus Darth Faber kan niet achter blijven. Hierbij de beste concerten die ik zag in 2012.

1. Alt-J – Great Wide Open, Vlieland
Het is prachtig weer, eind van de middag, Indian Summer. De sfeer op Great Wide Open is (dus) fantastisch. Gedurende de dag hebben Darth Faber, mevrouw Darth en de kleine Darths zich zeer vermaakt met allerlei kunstenaars, en de keuze van Nynke Darth (6) is duidelijk: ‘Ik word later kunstenaar!’ Aan het eind van de middag stap ik met de kinderen in het minireuzenrad, aan de achterkant van het veld. Zowaar, dit blijkt een pannenkoekenrestaurantje! We krijgen een tafeltje voorgeschoven, pannenkoeken met poedersuiker, ranja voor de kinderen en, hm, sangria voor papa. Langzaam draait het rad ons omhoog, en net als we boven zijn komt aan de overkant van het veld The Alt-J op. We draaien langzaam door, Alt-J begint met spelen, Nynke Darth draait zich naar papa en zegt verrukt: ‘Papa! Dit hebben we thuis ook! Dit vind ik superleuke muziek!’ Nooit eerder (en waarschijnlijk nooit meer) in mijn leven had ik een mooier concertmoment.

2. Patrick Watson – Tivoli, Utrecht, 23 sept
Op een verder donker podium van Tivoli, wordt rechts alleen Patrick uitgelicht, terwijl hij oneaarschijnlijk prachtig het wonderschone Lighthouse inzet. De zaal is meteen muisstil, wat in Tivoli toch zelden voorkomt. Na een minuut of drie komt de rest van de band in, het grijpt je naar de strot. Zelden, misschien nooit, zag ik zo’n overtuigend prachtig mooi begin van een concert. Zelfs als de rest niks zou zijn, dan nog is dit memorabel. Onwaarschijnlijk prachtig concert dit.
Zie hier de recensie.

3. Dead Can Dance – Vredenburg, aug
Jahaa, DCD zijn oude helden, maar nooit eerder zag ik ze live. Dat werd dus de hoogste tijd, ook al was er dan een (duur!) kaartje Via Marktplaats voor nodig. And it pays! Lisa Gerrard is een majesteitelijke verschijning. Zonder een woord te zeggen kijkt ze minzaam de zaal in. Maar als ze zingt is het onvergelijkbaar met alles wat ik eerder hoorde. Bij nummers als The Host of the Seraphim en The Return of the She-King zingt ze met een buitenaardse, ontroerend mooie schoonheid. Allemachtig, in het echt is dit nog vele malen indrukwekkender dan de ceedees die regelmatig de zondag vullen. En dan bestaat DCD dus ook nog uit Brendan Perry! Eertijds wel beschreven als ‘crooner’, en ik kan het nu niet echt meer anders zien, want eigenlijk klopt dat wel. Er zijn weinig zangers die rijper worden met zoveel controle en zelfbeheersing. Tijdloos mooi.

Per saldo dus drie concerten die tegelijk kippenvel en tranen in de ogen bezorgen. Het was een prachtig en rijk jaar…

Dan nog een paar andere concerten die het noemen waard zijn:
– Mooie verrassing bij Le Guess Who was Camera, pittig stukje krautrock in Acu. Hier wil ik nog wel eens bij zijn! Goede tweede an het festival was voor mij Mono, Japanse postrock die je naar de strot grijpt en tegelijk een heel prettig gevoel geeft.
– Ten slotte mag het huiskameroptreden van Esmerine niet onvermeld blijven. On short notice strikte het onvolprezen Db’s deze Canadese kanjers, met roots in grootheden als Godspeed You Black Emperor en Silver Mt. Zion. Maar ja, geen zaal meer beschikbaar, maar nog wel een oefenruimte, voor ca. 25 gelukkigen. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar oh oh, wat een prachtige kamermuziek, zoal ze het zelf noemen. En dan ook nog verwend met een voorproefje van de nieuwe plaat van voorprogramma Homemade Empire. Heerlijk avondje.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: