Eurosonic 2013 – donderdag 10 jan

Don Johnson Big Band **1/2
Roscoe ***
Hamferd *1/2
Jake Bugg ****
Camera ****1/2
Efterklang **
Siinai ****1/2

Het nieuwe jaar aan concerten begint traditiegetrouw met Eurosonic en Noorderslag. Darth Faber wordt inmiddels al een beetje grijs op de slapen, want dit is al weer de twintigste editie… Als vanouds op stap met met kleine broer, dus blogverslag ditmaal van Darth Fabers. (Vandaar ook de toegekende halve sterren hierboven).

Eerst even aandacht voor nieuwe novelty van de organisatie: polsbandje met chip. Bedoeld om een beetje een beeld te krijgen an de bezoekersstromen, maar praktisch gevolg is dat je overal moet in- en uitchecken. Pfff, zeker als de uitcheckapparaten tegenstribbelen haalt het behoorlijk de vaart uit de energieke festivalganger.

Maar goed, het gaat om de bands. Saldo van de donderdag: geen slechte band gezien. Don Johnson Big Band is een zesmansformatie uit Finland, met een mix van hiphop, funk en wat softjazz-elementen, met name door die gast met de dwarsfluit. De frontman is een uitstekende rapzanger, die een spannender band verdient. Het blijft nu een beetje hangen in een soort soundtrack voor Miami Vice. Niet slecht hoor, maar zeker ook niet heel goed. Dit hebben we in Nederland twintig jaar geleden Gotcha al veel beter zien doen.

20130111-174352.jpg

Dan Roscoe in De Spieghel. Een viermansformatie… oh wacht, daar links zit nog een computeraar verstopt op het podium. Een vijfmansformatie dus, uit België. Wat maakt Belgische bands toch zo herkenbaar? Het is een soort aangenaam alternatieve degelijkheid, die bijvoorbeeld ook Balthazar heeft. Degelijke band dus, die naar eigen zeggen vaak naar The National luistert. Dat zal wel kloppen.

Even door naar Hamferð, van Faeroer. Faeroer is ver weg, verder in Europese isolatie kan eigenlijk niet. Faeroer is zo geïsoleerd, dat er eigenlijk alleen maar muziek van Paradise Lost door dringt. Hamferð speelt capabele, zeer trage doommetal, maar onderscheidt zich meer in de uitstraling dan in de muziek. Beter gestrikt dan de corpsmannen achter de bar houden ze een soort religieuze dienst voor de doom. Publiek had er niet bij hoeven zijn, zonder boe of bah of dankjewel verdwijnt de band weer in Vindicats krochten.

20130111-174941.jpg

Na deze inleidende beschietingen is Jake Bugg van een heel andere orde. In de verrassend grote Cathedal tent aan het Boterdiep blijft deze jonge troubadour ook voor een publiek van zeker drieduizend man prima overeind. Jake heeft een onwaarschijnlijk sterk vermogen tot het schrijven van tijdloos goede songs. Hoe kan dit? Deze jongen is nog maar achttien, for Christ’s sake! En hij komt uit Nottingham, één van de sufste steden van Engeland. Een jaar of tien geleden belandden de broers Darth Fabers daar eens in een enorme disco, met naar goed Engels gebruik een themafeest: Party Bunnies. Een mooi vergezicht op het nihilisme van Engeland (en natuurlijk ook Nederland). Jake was daar natuurlijk niet bij, want hij is veel te jong, maar gelukkig zat hij thuis te oefenen met zijn gitaar. En gelukkig maar, want vandaag zagen wij het verbijsterende, wonderschone resultaat. Je voelt aan alles dat we nog heel lang nog heel veel van deze jongen gaan horen. Schitterend.

20130111-175212.jpg

Even bijkomen met een partijtje stevige Teutoonse krautrock. Op het laatste moment was Camera aan het programma toegevoegd, die grote Darth nog kende van Le Guess Who. Toen al zeer onder de indruk van deze gasten, dat is nu niet minder. Twee lange nummers krijgen we, lange soundscapes in donderend strak ritme uitgestort over het veel te summiere publiek. Halverwege het eerste nummer stort de apparatuur van de toetsen/computerman in, maar we stomen in straf tempo gewoon door, terwijl de roadies de hele boel razendsnel weer opbouwen. Geweldig!
Zie hier verslag van 3voor12.

20130111-175313.jpg

Dat was natuurlijk helemaal niet echt bijkomen met deze anarcho-militairen, dus dan maar naar Efterklang. Net op tijd, want de rij achter ons zwelt snel aan tot een meter of honderd. We hebben hier duidelijk te maken met een nieuwsgierig makende band. Maar dat ventieltje loopt wat ons betreft toch leeg. Bestaan er echt nog mensen die thuis naar Spandau Ballet luisteren? Pff, wat een klinische eightiespop, zeg. Het is allemaal heel degelijk, goede zanger, goede muzikanten, uitstekende zangeres, maar hier worden we toch wel een beetje suf van. Dat moeten we niet hebben, deze slaapverwekkende degelijkheid. 3voor12 heeft minder moeite om hier doorheen te prikken, zie recensie.

Nog even wakker worden met de epische krautrock van Siinai uit Finland. De oortjes worden stevig gewassen door de gierende geluidsmuur, gestut door de pompende bas van een zeer boos kijkende mastodont. Allejezus, wat een powerhouse. Serieus goede noise-anthems hier.

20130111-175518.jpg

Verslag van de döner kip slaan we maar over…

Zie 3voor12 voor nog veel meer recensies
De recensies van Kindamuzik vind je hier.

Advertenties
4 reacties
  1. Toine zei:

    En waar haal Darth Fabertje de tijd vandaan op zo’n fantastisch en druk festival om zo’n verslag te schrijven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: