Lowlands 2013 dag 2 (zaterdag 17 aug): gastrecensie Luuk Zandloper

Na een nacht met weinig slaap en rare dromen (iets over een bezoek aan een boerenschuur, wat eigenlijk een museum voor kunst uit het midden van de 20e eeuw bleek te zijn en waar ik per ongeluk op een schilderij van Jackson Pollock ga staan), breekt dag 2 van Lowlands aan.

Vandaag begin ik met Seeed (met drie e’s) in de Grolsch, een Duits reggae-collectief die een en ander soms mengt met wat Limp-Bizkit-achtige nu-metal. Dat klinkt alsof het niet zou moeten werken en dat doet het ook niet. De podium-presentatie is goed (iedereen strak in het pak, inclusief één van de zangers die er als twee druppels water uitziet als wijlen Rob Pilatus van Milli Vanilli) maar de combinatie van de minst swingende taal ter wereld (Duits) en reggae-hiphop-metal slaat op de lachspieren.

Snel door naar de India voor Mozes and the Firstborn: het Eindhovense broertje van psychedelische rockers Tame Impala. Het is dit jaar snel gegaan met deze band, met een platencontract bij Top Notch en een succesvol singletje (‘I Got Skills’). Het optreden maakt echter duidelijk dat er nog wel wat meer vet op de botten mag komen bij Mozes and the Firstborn, want op twee nummers na sleept de set zich een beetje voort en gaan sommige bandleden rare dingen doen op het podium (bijvoorbeeld opeens gitaar gaan spelen als Van Halen met veel rondzwiepend haar) en dan lijkt het toch een beetje het schoolbandje van een HAVO in de ghakste stad van Nederland.

Daarna naar de Alpha voor The Opposites. Gaan zij de presentaties van hun collega’s van De Jeugd van Tegenwoordig overtreffen? Al heel snel is duidelijk dat het antwoord op deze vraag ‘ja’ is. Binnen een paar minuten staat de Alpha van voor naar achter op zijn kop en dat gaat een uur lang door. The Opposites gaan hard en soms heel erg plat met hun retro-gabber, maar het resultaat is legendarisch. Tegen het einde van de set is de Alpha een gigantische draaikolk van feestende Lowlands-gangers geworden en staan iedereen tot op de heuvels rond de tent te feesten. De organisatie moet zich nog maar eens afvragen waarom The Opposites niet als afsluiter op de zaterdag staan geprogrammeerd. Ze zijn er duidelijk klaar voor.

Na The Opposites gaat het feestje nog een uur door bij de Finnen van Eläkeläiset. Die treden al twintig jaar op met hun unieke humpah-sound (covers van rock en metal klassiekers maar dan met meer uh…. hoempa). Het publiek bij de Lima is al toegestroomd en scandeert ‘Hoempa! Hoempa! Hoempa!’ nog voordat de mannen van Eläkeläiset op het podium staan. Als ze hebben plaats genomen, iets tegen het publiek zeggen (het is niet helemaal duidelijk of dit in het Engels of in het Fins gaat) en de eerste hoempa-hit inzetten, breekt er een pandemonium uit voor de Lima. Het publiek zwaait met struiken bamboe en er wordt non-stop gecrowdsurft in en rond de moshpit die zich binnen een paar minuten heeft gevormd. Eén van de muzikanten van Eläkeläiset springt ook boven het publiek en wordt heen-en-weer over de moshpit getransporteerd. Het snoertje valt al snel uit zijn banjo-achtige instrument maar dat drukt de pret totaal niet. Het feest houdt aan en na een uur is iedereen nat van het zweet, zeker na de afsluitende hoempa-cover van No Limits.

Na een lange pauze om wat calorieën en vocht te tanken terug naar de Alpha voor Chase and Status, of zoals ze zelf liever zeggen, Chase and fuckin’ Status. De mannen zijn erg populair in het Verenigd Koninkrijk met hun drum ‘n’ bass en dubstep-sound. Het optreden begint veelbelovend met de karakteristieke wop-wop-wop-bas maar de verveling ligt al snel op de loer. Status, pardon, fuckin’ Status is namelijk een erg beperkte MC (handjes in de lucht, ‘yeah’ roepen) en de set bevat een aantal gevoelige ballades waarin de zang voor een groot deel van een videoscherm komt. Als bij één van die nummers een jongen van het scherm iets zing-prevelt over de pijn van het randgroepjongerenbestaan en daarin de Britse versie van het rijmwoordenboek heeft gebruikt voor de tekst (‘rain’ en ‘pain’ en meer clichés) wordt het tijd om de Alpha uit te stappen.

Dan gaat er weer wat mis in mijn planning. Major Lazer loop ik mis en E. en P. willen graag naar The Editors. Daar heb ik niet veel mee, maar ik besluit toch aan te haken. Maar terwijl E. en P. in de rij gaan staan voor het voorvak ga ik nog even naar de WC. Terug bij de Alpha blijkt het voorvak vol en wordt niemand meer binnen gelaten. Tja… Even geen muziek meer voor mij en voor het eerst in mijn –overigens niet bijzonder lange – Lowlands geschiedenis naar de Echo voor een film. Cinema Curioso is een verzameling van filmische curiositeiten uit de hele wereld, ingeleid door Ronald Simons. Het is leuk en amusant, maar het wil toch niet zo hilarisch worden als de legendarische Nachten van de Wansmaak met Max Rockatansky (Jan Verheyen). Na afloop van Cinema Curioso, slenter ik terug naar de Alpha waar ik de laatste nummers van The Editors mee pak. Het ziet er fantastisch uit met spectaculaire pyrotechniek, maar muzikaal kan ik er toch niet veel mee. Het klinkt als vrij routineuze stadion-rock die zich ergens tussen Coldplay en Muse ophoudt.

Daarna gaat het feestje nog even door in de Grolsch en wordt het toch nog later dan oorspronkelijk gepland. Morgen het verslag van Dag 3.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: