Lowlands 2013 dag 3 (zondag 18 aug): gastrecensie Luuk Zandloper

De derde dag van Lowlands begin ik betrekkelijk fris na een goed, maar kort nachtje slaap. Eerste bandje van de dag is het opmerkelijke collectief The Boxettes. Deze vijf dames maken dubstep, maar dan geheel a capella met beatboxen en zang. Soms is het bijna niet te geloven dat er toch niet ergens een bandje met beats meedraait maar, nee, het komt echt allemaal uit de monden en lichamen van The Boxettes. Het is erg bijzonder, maar ook een beetje bijzonder als iemand die een schaalmodel van de Notre Dame bouwt met luciferstokjes. Het echte gebouw is mooier en beter en dat geldt ook een beetje voor de The Boxettes, die gewoon net niet zo leuk zijn als echte dubstep.

Samen met A. ga ik door naar de Alpha waar de The World Orchestra optreedt. A. heeft iemand horen zeggen dat dit een reggae-bandje is, maar dat blijkt niet helemaal te kloppen. Het gaat hier om een volledig symfonie-orkest onder begeleiding van dirigent Josep Vincent. Het orkest speelt vol overgave een mooie selectie klassieke stukken, waaronder een deel van de Zevende Symfonie van Beethoven. Vincent weet op de juiste momenten de Alpha mee te laten klappen of juist muisstil te krijgen. De tent staat nog niet voor een derde vol, maar aan het einde heeft iedereen (niet in het minst de muzikanten) een glimlach van oor tot oor op het gezicht. Een schitterend, lyrisch begin van de laatste dag van Lowlands.

Ik loop even terug naar de Grolsch voor het optreden van Kodaline. De tent staat vol met jonge ‘twijgmeisjes’ (een schitterend neologisme van P., dat het verdient om tot woord van het jaar gekozen te worden) die met grote hertenoogjes naar het verlegen gedreutel van de zanger staan te kijken. Ik voel geen vlinders in mijn buik, maar wel een plotselinge, intense vermoeidheid en stel cynisch vast dat Kodaline de perfecte band is voor mensen die Coldplay te hard, te gitarig en te atonaal vinden.

Terug naar de Alpha voor Jake Bugg. Deze jongen (nog geen 20) was een jaar geleden een enorme hype. Zijn kaal uitgevoerde nummers en zijn stem doen denken aan Bob Dylan en dan wordt je door de Britse pers al snel ‘the next big thing’ genoemd. Waarschijnlijk heeft Bugg de laatste maanden non-stop getourd, want als zijn optredens ooit fris waren, dan zijn ze dat nu zeker niet meer en lijkt het alsof er een vermoeide oude man op het podium staat. Verder vind ik het zelf wat raar dat iemand die geboren en getogen is in Nottingham op een podium in Biddinghuizen staat te zingen over het boerenleven in Kentucky. Tijdens een saai country nummer ga ik terug naar de camping, want de tent moet nog afgebroken en in de auto geknikkerd worden.

De rest van de dag kom ik niet meer weg bij de Alpha. Dat is jammer want daardoor mis ik een paar acts waar ik mensen erg enthousiast over hoor praten (Foals, Goat, Fiddler’s Green en Dizzee Rascal). Ik begrijp dat de Lowlands-organisatie van de zondag het hoogtepunt wil maken, maar het is vervelend dat je juist op de laatste dag heel veel dingen moet laten schieten terwijl in de twee eerdere dagen er, volgens mij, ook wel eens wat gaten in het programma zaten.

Helaas is de eerste act in de Alpha na het tent-afbreek-intermezzo een fikse tegenvaller. Alabama Shakes speelt rauwe roots rock met een zangeres (Brittany Howard) die onvermijdelijk aan Janis Joplin doet denken. Waar de plaat bol staat van liefde en smart, lukt het live niet om die emotie over te brengen. De band lijkt alle nummers nogal traag te spelen en, afgezien van Howard, staat iedereen er bij als een zak aardappels. Overigens merkt E. op dat tijdens deze editie van Lowlands Alabama Shakes de enige band in de Alpha is met een vrouw in de hoofdrol. Ergens wel opvallend.

Vervolgens komt de man met de hamer langs en doezel ik wat weg in de zon op de heuvel naast de Alpha. Gelukkig begint Franz Ferdinand net als ik echt in diepe slaap dreig te vallen en ga ik met P. en E. de tent in. Dit optreden geeft een enorme energie-boost. Franz Ferdinand maakt al tien jaar puntige gitaar-pop, maar drie jaar geleden begon de energie en inspiratie op te raken. De mannen namen even een pauze en zijn nu terug met een nieuw album dat zeer positief wordt gerecenseerd. Hun set is een triomftocht: oude hits (‘Take Me Out’, ‘Do You Want To’) worden afgewisseld met nummers van het nieuwe album en alles gaat erin als koek bij het hongerige publiek. Als de mannen halverwege een nummer opeens overschakelen naar Donna Summer’s ‘I Feel Love’ kan het optreden helemaal niet meer stuk.

Na de vrolijke Franzen blaas ik even uit en sluit daarna met E. aan in de rij voor het voorvak om een mooie plek bij het optreden van Nick Cave and The Bad Seeds te kunnen bemachtigen. Dat lukt: we staan slechts twee meter van de podiumgracht af. Nick Cave en zijn mannen komen het podium en beginnen met nummers van het album Push The Sky Away dat eerder dit jaar uitkwam. Het valt meteen op dat alles een stuk rauwer klinkt dan op plaat en dat is een voorbode voor de rest van het optreden. Cave en zijn band gooien de zweep over het publiek en spelen intense versies van klassiekers als From Here To Eternity, The Mercy Seat en Tupelo. Bij drie of vier nummers staat Nick Cave minutenlang op de reling tussen het publiek en de gracht te zingen, waarbij hij steunt op de handen en schouders van het publiek. Een ongekend intense concertervaring. Cave sluit het optreden af achter de piano met ‘Into My Arms’ en dan lopen er tranen over menig wang in de Alpha. Een magistraal optreden van een artiest die al meer dertig jaar zijn eigen weg kiest.

En dan… nog een laatste rondje over het terrein, terug naar de auto en het echte leven. Het aftellen naar Lowlands 2014 begint meteen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: