Le Guess Who dag 1: ontdekkingsreis in Utrecht, 28 november 2013

Mark Lanegan **
King Khan & The Shrines ****
The Fall ****1/2
Cheap Time ***

Le Guess Who is een mooi festival voor muzikale ontdekkingsreizen. Ooit begonnen als festival voor Canadese bandjes, maar inmiddels een showcase van de frontlinie van de alternatieve muziek. Dat omvat vele spannende, onbekende nieuwe bandjes, maar ook enkele lang gearriveerden, waarvan vanavond twee op het programma staan: Mark Lanegan, in de jaren negentig zanger van de Screaming Trees, en The Fall, die nog veel langer meegaan. Omdat ik beide nog niet eerder zag wordt dit de leidraad van de avond.

Mark Lanegan is de voorganger in de Janskerk, een prachtige locatie voor een klassieke blueszanger, die leunt op zijn doorleefde diepe stem. Lanegan zingt mooie nummers, maar het geluid van de rest van de band verzuipt helaas in het zwaar beroerde geluid. Eerst denk je dan: doodzonde, want hier staat wel iets, maar eigenlijk is hier ook sprake van wat onjuiste keuzes. De akoestiek van een kerk kan een blueszangerniet vreemd zijn, dus Lanegan had hier zelf kunnen bedenken dat hij had moeten kiezen voor een meer akoestische setting, naast de twee strijkers. En voor een andere geluidsman, vermoedelijk. Jammer, hier zat meer in.

Snel door dus naar Tivoli, waar het na de bloedserieuze nummers van Lannegan even omschakelen is naar King Khan & The Shrines. Allemachtig! Een heerlijk vuige band, met schaamteloos leuke zanger met grote afropruik en gekleed in niet meer dan een leren broekje, een ketting van tijgertanden en een superheldencape, waardoor het veertigersbuikje extra benadrukt wordt. Negen man sterke overdonderende psychedelic big band garage funksoul. King Khan gooit er vol overtuiging nog eens een zeldzaam eenvoudige drieakkoordengitaarsolo in; spelen kan hij niet, maar wat een stem! Wow! Space is the place!
20131129-140147.jpg
Hoofdact van de avond is hoe dan The Fall. Al sinds 1976 (!) leidend postpunk band, met als continue factor alleen frontman Mark E. Smith, en naar mijn inschatting de hele rest van de huidige bandleden jonger dan de band zelf. Ze staan stoïcijns op het podium en de interactie met het publiek is niet meer dan een schaarse glimlach van de toetseniste. Het lijkt me geen dedain of chagrijn, eerder het emotieloze werk van boekhouders en bouwakkers. Maar so what?! Hier staat een geweldig retestrakke band te spelen! En dan komt Mark E. Smith, oppermisantroop aller mensenhaters. Met lamlendige afschuw spuugt hij zijn declamaties in de microfoon. Hij is waarschijnlijk de enige die er mee weg komt om het halve concert verstopt achter monitors te zitten. En toch, wat een show! We zijn hier getuige van een legendarisch concert, hoor. Hier was ik bij, beste mensen!
20131129-140423.jpg
Dan nog even naar Acu, kroeg van de oude krakersstempel, en met op de wc zowaar nog een soort verflucht die herinneringen oproept aan het zeefdrukken, vroeger. Energiek en knetterhard draait Cheap Time een sterke set melodieuze powerpunkrock af. Het jonge trio gaat genadeloos door, geen seconde pauze tussen de nummers, en terwijl de bas-chick vrolijk blijft huppelen hapt het publiek naar adem.

Zie hier ook recensies van 3voor12.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: