Stromae – De Melkweg, Amsterdam, 21 dec 2013

****
Gastrecensie Luuk Zandloper

In Nederland zijn Vlaamse artiesten artistiek en commercieel redelijk succesvol, maar er dringt vrijwel nooit een Franstalige Belgische artiest door het ijzeren taalgordijn heen. Na Jacques Brel (maar dat was de verwarring van België in één persoon: een Vlaming die Frans zong) was Sandra Kim de laatste Waalse artiest die een blipje op de Nederlandse muziekradar gaf toen ze in 1986 het Songfestival won. En toen… heel lang helemaal niks… totdat Brusselaar Stromae (pseudoniem van Paul Van Haver) in 2010 zijn gekmakend aanstekelijke deuntje Alors On Danse uitbracht. Het wat atypische electropop-nummer met een ongekend deprimerende tekst ging in Europa meer dan een half miljoen keer over de digitale toonbank. Het daarop volgende album Cheese was zeer succesvol in België en Frankrijk en bevatte meer moois zoals Te Quiero (ook weer zo’n lachsucces met teksten (in vertaling) als ‘We zullen ons leven niet veranderen/dus net als iedereen zal ik lijden/tot de dood’). In Nederland brak Stromae pas echt door met zijn eerder dit jaar uitgekomen album Racine Carrée en de singles Formidable en Papaoutai, waarin opnieuw intelligente teksten worden gecombineerd met slim gemaakte electropop.

Voor zover ik kon nagaan had Stromae nog nooit in Nederland opgetreden totdat hij op 21 december in De Melkweg stond. Eigenlijk raar, maar anderszijds: als er in België en Frankrijk een miljoen exemplaren van Racine Carrée worden verkocht dan is er misschien ook maar weinig reden om naar onze moerasdelta af te reizen. Maar goed daar staat hij dan toch, voor een uitgelaten en overvolle Melkweg in Amsterdam. Het voorprogramma bestaat uit de Nederlandse electro-popperThomas Azier: dat pakken we maar voor de helft mee door een fikse rij voor de ingang van De Melkweg, dus heel veel kan ik er niet over zeggen. Hij krijgt de zaal in beweging en dat is niet altijd even makkelijk als de bezoekers voor iemand anders zijn gekomen, dus die naam moeten we even onthouden.

Het optreden van Stromae begint met een geprojecteerde tekenfilm. We zien Stromae door een zwartwit-landschap buitelen terwijl stuk-voor-stuk de bandleden op het podium verschijnen. Die zijn gekleed in een soort 19e eeuwse outfit in korte broek met lange kniekousen en bolhoed, waardoor het soms lijkt of het van Kuifje bekende detective-duo Jansen en Janssen achter de instrumenten staat. Als laatste schuift de ster van de avond het podium op en beginnen we met Ta Fête. Na dat nummer richt Stromae zich voor het eerst tot het publiek in een aandoenlijke mengeling van Nederlands, Frans en Engels en hiermee wikkelt Stromae Amsterdam binnen no time om zijn vinger.

Stromae is zeer goed van stem en zijn band ondersteunt hem kundig. Hij is op het podium een zeer innemende persoonlijkheid en beweegt als een slangenmens. Soms wordt het optreden een soort muziektheater, bijvoorbeeld als Stromae gezellig kwebbelend aan een terrastafeltje op het podium gaat zitten en de helft van zijn gezicht met lipstick opmaakt. C’est bizarre, non? Muzikaal is het over het algemeen heel goed verzorgd en eclectisch met invloeden uit electro, hiphop, Afropop en (jawel) Jacques Brel. Helaas zijn niet alle nummers even sterk. Wie zit er te wachten op een verhandeling over ‘moules-frites’ en het gelijknamige nummer dat klinkt alsof het anno 1991 in een Zedelgemse disco is opgenomen?

Stromae is uitzonderlijk creatief maar ook gewiekst want de kneiterende hits zitten allemaal achter in de setlist. Halverwege Alors On Danse introduceert Stromae opeens zijn favoriete Nederlanders: Zie Opposiets! En ja hoor daar komen Willy en Big2 het podium opgestuiterd om nog wat mee te feesten. Vervolgens gooien die hun ultra-lompe stamper Thunder er nog even in. Hoewel Stromae dit allemaal prachtig lijkt te vinden, onderstreept het onbedoeld de artistieke armoe die bij de The Opposites, in vergelijking met Stromae, op de loer ligt. Stromae zelf sluit af met Papaoutai en het instrumentale Merci maar de bedankjes zijn geheel wederzijds.

Stromae is pas net begonnen aan zijn offensief om Nederland te veroveren. Binnenkort speelt hij nog in Eindhoven, Utrecht en in de Heineken Music Hall (allemaal uitverkocht). Hopelijk neemt hij De Melkweg nooit meer in zijn schema op, want (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen) dat is toch wel één van de beroerdste concertzalen van Nederland vanwege chronisch zuurstofgebrek, slechte zichtlijnen in de zaal en de totaalchaos met doorelkaar lopende publieksstromen bij de uitgang van de zaal, waardoor ik overigens wel tegen een hyper-enthousiaste voormalige Dolly Dot opbotste. Stromae: 4, De Melkweg: 0.

Luuk Zandloper

20131223-095043.jpg

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: