Noorderslag 2014

zaterdag 18 januari

Zo, het zit er weer op. Dat was een zeer toffe editie van Noorderslag, gisteravond. Hoog niveau, weinig bands die door de mand vielen, maar ook nauwelijks uitschieters naar boven toe. Op één na: de winnaar dit jaar is wat mij betreft Birth of Joy!

We beginnen meteen met de oordoppen in bij Monomyth. Stevig werk van de enige echte aanvoerders van de Nederlandse stonerrock, bij elkaar gekomen uit eerdere incarnaties Gomer Pyle en 35007. Bakken ervaring dus en dat spat er van af in deze lekkere set van drie nummers in drie kwartier.

20140119-142934.jpg
Rita Zipora is razendsnel gelanceerd als nieuw fenomeen in het hoekje van Spinvis en Eefje de Visser. Ze zal nu al gek worden van de vergelijking en terecht, want ze heeft echt een eigen geluid, niet zo akoestisch als Eefje, en meer omfloerst met warme elektronica. Het is wel een beetje braaf allemaal, maar hier gaan we nog meer van horen.

De zgn. special guest vanavond is, hoe kan het ook anders, Daryll Ann, de belangrijkste Nederlandse band van de jaren negentig (maar nimmer winnaar van de popprijs!). Daryll Ann is na een jaar of tien plots weer samen gekomen voor een korte clubtour, met hier en daar al juichende recensies. Ook vanavond is het muzikaal ijzersterk, maar respect is niet zomaar gewonnen, want de zaal is luidruchtig en veel mensen haken toch voortijdig af. Misschien heeft dat er mee te maken dat de nummers van Daryll Ann technisch weliswaar van uitzonderlijk niveau zijn, maar ze zijn ook wat lastig te pakken op de een of andere manier.
20140119-144349.jpg
Hoe goed Daryll Ann niettemin is realiseren we ons des te meer bij de Afterpartees, een vrolijk maar muzikaal beperkt groepje uit Limburg. In de buzz vooraf al behoorlijk gehyped en dat is begrijpelijk, want hier word je blij van. De zanger laat ook niet na te benadrukken dat het vooral gezellig moet zijn. Een beetje meer punk-attitude zou wel welkom zijn, want nu blijven het wel een beetje vriendelijke jongens die lekker gek doen, maar die zich wezenloos zouden schrikken als er een biertje omvalt.

We lopen nog even langs Sofie Winterson, die al wel flink scoort bij 3fm, maar hier hard moet werken voor een halflege Foyer. Het klinkt niet slecht, maar er straalt toch enige vertwijfeling vanaf. Ook uit de stal van Giel komt Michael Prins, vanuit de zoektocht naar de beste singer-songwriter van Nederland. Ik heb dat allemaal niet gezien, maar ik zie hier wel dat Prins serieus goed is. Hij speelt in de behoorlijk grote 3fm-zaal een dappere, kale set met afwisselend piano en akoestische gitaar, slechts ondersteund door een elektrische cello. Het lukt wonderwel om het publiek er bij te houden en dat is razend knap hier.

20140119-144850.jpg
Maar we moeten weer door, op naar MC Fit. Relaxte hiphop die stoelt op bakken vol ervaring, zo te horen niet alleen in de muziek maar ook in de (teloor gegane) liefde. Meisje Julia van de Voice of Holland komt bij een akoestisch nummer ook nog een riedeltje meedoen. Heel andere koek is dan Broederliefde, die hun zaal snel leeg spelen met hun gedateerde hiphop, die vooral stoelt op veel Yo en Handjes in de lucht roepen. Ja jongens, dat kennen we nu wel.
20140119-143319.jpg
The Opposites worden vervolgens met de Popprijs 2013 gekroond tot de echte koningen van het genre, oh pardon van heel de Nederlandse muziek zelfs. Zeer sympathieke winnaars, die er ongetwijfeld hard voor gewerkt hebben, maar muzikaal vind ik het ook wel wat armoedig. We pikken een paar nummertjes mee maar moeten dan toch echt verder.

20140119-145029.jpg
We proberen het even bij When We Are Wild, maar dat kan niet echt overtuigen. Te braaf, te dun. Katadreuffe dan. Zelden paste een bandnaam zo goed, Borderwijk zou deze moeilijke, hoekige band zeker hebben gewaardeerd. Toch is het een moeilijk te verteren pot die hier wordt opgediend, gezond maar bitter als levertraan. Het beroerde geluid helpt ook niet echt, en de band doet ook verder geen enkele handreiking naar de welwillende luisteraar. Goede muziek, maar zwaar op de maag.

Op naar Adje! Hier geen flauwe trucjes, maar gewoon retegoeie hiphop en een lekkere flow. Adje is een opperbaas, die bovendien van Iron Maiden houdt. Verderop in de foyer doet Town of Saints het kelderfeestje van vorig jaar nog even over. Toen al een toppertje, en sindsdien heeft de band er volgens mij al weer een paar honderd optredens op zitten. Die bak ervaring straalt er aan alle kanten vanaf. Ongetwijfeld binnenkort weer te zien op een podium bij u in de buurt, en echt te leuk om te missen. Go, Harmen!
20140119-145226.jpg
Vorig jaar zagen we op Eurosonic met pakweg vijfig anderen ook al The Future’s Dust. Dat was een van hun eerste optredens, de ep moest nog opgenomen worden, maar sindsdien is het hard gegaan. Alle verlegenheid is afgeschud en hier staat een zelfbewuste band in de voorhoede van de Nederlandse dreampop. Door de mannelijke en vrouwelijke vocalen is het lastig om niet meteen aan The XX te denken, maar The Future’s Dust heeft zeker een eigen geluid, op zich al een hele prestatie in dit genre. Daarmee is The Future’s Dust in toch korte tijd één van de interessantste bands van Nederland geworden.
20140119-145434.jpg
In een pittiger blokje komen we dan eerst bij Wolvon, fijne maar verder niet al te onderscheidende betonvlechterij. Nog harder gaat het bij Suit and Tie Johns, die er alles aan doen om ook dit jaar het plafond van de Marathonzaal weer op het publiek te laten neerdalen. Straffe band wel, met stevige geluidsmuur. Door het drukke programma pikken we helaas alleen het staartje van De Staat maar mee, maar het ontgaat ons niet dat ze hier de Grote Zaal moeiteloos in de zak steken. Het laatste nummer klinkt haast als een overwinning.

Dan maar even om het hoekje koekeloeren bij Thomas Azier, die probeert de ruime 3fm-zaal te overtuigen van zijn warme elektronica. Dat doet hij niet slecht, al mist het vanwege de perfectie wel wat gruizigheid. Daaraan geen gebrek bij het hoogtepunt van vanavond, Birth of Joy. Aangekondigd door niemand minder dan Peter Weening zelve speelt de driemansformatie de marathonzaal met een dampende set helemaal plat. Zo doe je dat, suffe bandjes van Nederland! Birth of Joy trekt het publiek met lange drones naar zich toe, smijt ze vervolgens met grote explosies van orgel en gitaar de pit in en hakt ons genadeloos tot lekkere gort. Grote namen gaan door de mix, denk aan Pink Floyd, denk aan Doors, denk aan alles wat er op Roadburn staat, en dat alles met een flinke laag gruis en staal. Wat een feest!

Dan valt het voor de allerlaatste bands natuurlijk niet mee om daar nog overheen te gaan, maar Baskerville is toch zeker niet onverdienstelijk. Nog leuker is Knarsetand, superleuk alternatief feestcollectief in de school van Skip & Die, en daarmee eindigen we net als vorig jaar, vrolijk en zeer voldaan.
20140119-144054.jpg
And the winner is… Birth of Joy!

Darth Faber:
Verslag van @Albert_Faber, foto’s @steviethecat

Meer recensies:
VPRO 3voor12 denkt er weer eens heel anders over
Kicking the Habit ziet het vooral zitten in de nieuwe Friese bries
Kindamuzik heeft ook niet veel op met Opposites
Top20 Noorderslag2014 van 3voor12 (youtube)

Advertenties
3 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: