Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra – Paradiso, Amsterdam, 10 mrt 2014

****

Zo! En nu even iets heel anders. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra is ooit begonnen als spinoff van Godspeed You Black Emperor, maar inmiddels toch al weer jarenlang een volwaardig onderdeel van de postrock-scene in Montréal. En dan zit je dus ook meteen in de mondiale voorhoede, zoals ook de geniale nieuwe plaat Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything al laat horen. Ik had ze nog nooit live gezien (en heel vaak komen ze ook niet langs), dus deze gelegenheid in Paradiso kan niet ongestraft voorbij gaan.

De zwaar behaarde voorman Efrim Menuck komt zeer goedgemutst het podium op, kondigt Fuck Off Get Free aan en we gaan los. Silver Mt. Zion zet zwaar in en creëert een orkestrale Muur van noise, waar de violen van Sophie en Jessica doorheen bloeien en de overstuurde stem van Efraim overheen klautert. Silver Mt. Zion maakt lange orkestraties, meandert vele kanten op, maar wordt door de bas en vooral de retegoede drums van een oerdegelijke onderlaag voorzien. Geen afleiding van lichteffecten, maar een mooi duistere theaterverlichting, passend bij muziek en bij de kerk Paradiso (maar mijn oude telefoontje trekt dat qua foto’s niet meer zo goed). Na een goede tien minuten kondigt Efrim Austerity Blues aan, het meesterwerk van de laatste plaat, “about that we all work fucking hard and at the end of our lives we’re owed something”. Meesterlijke versie!

Vervolgens een kort nummer dat ik niet kon plaatsen en een kwartierlange versie van Take Away These Early Grave Blues, ijzersterk. De band begon al goed, maar komt er steeds beter in, de noise wordt steeds strakker en harder, en de violen en zang worden steeds melodieuzer. Fijn ook, een zaal die komt om te luisteren.

Tussen de nummers door wordt Efrim steeds praatgrager, roepend naast de microfoon, maar in de halfgevulde zaal is dat geen probleem. De aankondiging van Piphany Rambler wordt aangevuld met “Are there any questions?”, en de vragen uit de zaal worden ook gewoon beantwoord: “No, it’s not a new song”, en het sluitstuk van Kollaps Tradixionales wordt ingezet, om pas na 17 min af te ronden.

Het kan nog langer, met All The Kings Are Dead (“And they should be!”) van pakweg 18 minuten, en vervolgens weer een rondje vragen (“Three questions!”). Sinds Consolidated, lang geleden in deze zelfde zaal, heb ik hier niet zo’n praatgrage band zien staan. In antwoord op een vraag vertelt Efrim dat de bandnaam verandert als de leden van de band veranderen, dus zo’n beetje bij elk nieuw album. Laatste nummer What we Love Is Not Enough wordt ingezet, en dan natuurlijk het kleine slaapliedje Little Ones Run als prachtige toegift. Oh wat een fenomenale avond.

20140311-203858.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: