Tivoli retrospectief

Om het drieluik vanwege het afscheid van Tivoli compleet te maken bij deze dan een kort retrospectief. Dat hoort natuurlijk, maar het doet me ook goed om nog eens wat goede momenten terug te brengen.

Sonic Youth
Mijn eerste concert in Tivoli was niet misselijk, want Sonic Youth, ik debk ergens in 1996 of daaromtrent. The Ex in het voorprogramma. Sterker line-up us haast ondenkbaar, maar ik was er gewoon bij! Sonic Youth had ik eerder op Werchter een veel heftiger show zien spelen, maar hier was het ingetogen, spannend en onwaarschijnlijk goed.

The Residents
‘”Ga je mee? Ik heb toevallig kaartjes over voor een grappig bandje,’ was in 2002 mijn misleidende uitnodiging aan mijn toenmalige vlam en huidige eega om toch vooral mee te gaan naar een een optreden dat ik écht niet wilde missen vanwege een toevallige romantische date. Onwaarschijnlijk rare en gedenkwaardige show van de vaagste band in de muziekhistorie, voor nog geen half gevulde zaal.

Vader Abraham
Een tijdlang was Tivoli gastheer van de feesten voor de Lowlandsvrijwilligers. Dat heb ik aan het begin van deze eeuw (en het eind van de vorige) een paar jaar gedaan, en dus was ik er hier ook bij. Op gegeven moment dan de zéér onverwachte held van de avond: Vader Abraham! Ik stond vooraan met een vage kennis en ik riep “Opa!!” en WTF, Pierre keek me aan en gaf me een hand. Mijn vage kennis vroeg stomverbaasd “Is hij écht je opa?” En, beste mensen, tot op de dag van vandaag is dit waar: Pierre Kartner is mijn opa!

Dinosaur jr.
Jahaa, tour vanwege het eindelijk op cd verschijnen van het fenomenale eerste album, zo rond 2005 denk ik. Vriendin mee: “Vroeger draaide je dit wel eens en toen vond ik het een leuk bandje.” Nog gewaarschuwd dat dat niet de de debuutplaat was, maar goed: hardste concert in Tivoli Oudegracht ooit, zover ik me kan herinneren (in De Helling overigens wel overtroffen door The Swans). Man man, oordopjes gratis uitgedeeld natuurlijk. J Mascis is waarschijnlijk al jaren slechthorend.

Nouvelle Vague
Zeer laag gespannen verwachtingen voor deze gimmick-band, ik kwam meer voor het bier dan voor de band zogezegd, maar tsjonge, het was wél goed.

Kees van Hondt
“Kees van Hondt in dit rijtje?” blaft u? Hieperdepiep, in de diepste krochten van mijn vernevelde herinneringen zie ik oplaadbootjes, kamerplanten en hordes vrolijke mensen polonaise langs het ongerichte blikveld gaan… Hips.

Patrick Watson
Twee jaar terug zag ik eindelijk en veel te laat Patrick Watson. Steil achterover, flabbergasted, diep onder de indruk. Zeldzaam goed concert.

The Fall
Daar was hij dan, de misantroop aller hypochonders, Mark E Smith van The Fall, vorig jaar bij Le Guess Who. Retestrakke band, maar Smith dook grootste deel van concert weg achter de boxen. Bizar, briljant en betoverend tegelijk.

Kyteman
Kyteman als afsluiter, moet alleen al daarom genoemd worden. Ook alle concerten van Colin die ik hier in voorgaande jaren zag waren uitzonderlijk goed. Thuis speel je best.

Heb ik nog iets gemist? Laat maar weten! De nevel der herinneringen wil wel eens wat juweeltjes verbergen

Zie hier nog een prachtige terugblik van 3voor12, met veertig legendarische concerten die ik natuurlijk allemaal heb gemist, want ja, zo gaat dat. En toch zal ik met mijn eigen ervaringen Tivoli echt wel missen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: