Lowlands 2014 (dag 1, 15 aug) – verslag Luuk Zandloper

Van te voren is er veel geklaagd over de line-up van Lowlands in 2014. Het festival verkocht wat moeizaam en een paar dagen voor de start gingen kaartjes voor een prikkie van de hand op ticketswap.nl. Maar was Lowlands dit jaar echt zo matig? Luuk Zandloper ging op verkenning en geeft zijn impressie van drie dagen Lowlands.

Luuk Zandloper op Lowlands – Dag 1: 15 augustus 2014
Na het opzetten van het tentje op camping 5 en de voorbesprekingen met de vaste crew, is het tijd voor de eerste wandeling naar het festivalterrein. Het is op de eerste dag van Lowlands perfect festivalweer: zonnetje en lekker warm. Ik heb er zin in. Het festivalterrein is wat veranderd: de Grolsch Beugelbar is weg (boeoeoeoeh!) en de Bravo en de India zijn van plek gewisseld. Een goede ruil, want de Bravo is nu veel beter toegankelijk. Het eerste bandje vandaag is Rico & A.R.T. maar de wat belegen reggae-hiphop-crossover kan niet goed boeien. En eigenlijk valt daarmee meteen het eerste gat in de programmering van Lowlands.

Bij gebrek aan beter, schuiven M. en ik aan bij een college van Piketty-fanboy Ewald Engelen. Professor Engelen is bevlogen, weet waar hij het over heeft en komt met verontrustende cijfers over toenemende vermogensongelijkheid en de manier waarop bedrijven worden vrijgesteld van belastingen. Helaas komt hij niet met oplossingen voor deze problemen, behalve dat de jongeren op Lowlands er wat aan moeten doen. Tja.

Als de universiteitsdeuren open gaan, lopen M. en ik even langs de Lima voor de woestijnfolk van Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba, maar ook hier gaat Lowlands muzikaal nog niet van start voor ons. De podiumpresentatie is sloom en muzikaal is het gewoon saai en blijft het vlak getokkel met onzekere vrouwenzang. We kijken even naar binnen bij de India en dat lijkt er al een stuk meer op, want daar spelen Marmozets. Deze sympathieke Britten (net in de twintig, vier mannen en frontvrouw Becca) raggen lekker op hun gitaren en drumstel terwijl Becca haar teksten door de tent schreeuwt. Dat klinkt misschien niet zo vernieuwend (en dat is het ook niet) maar ondanks de hardcore-invloeden zijn de tracks van Marmozets eigenlijk catchy popliedjes en ik vermoed dat we nog wel meer van ze gaan horen.

Door naar de Bravo voor het bijzonderste project van deze Lowlands-editie. Atomic Bomb! is een supergroep met leden van Hot Chip, LCD Soundsystem, The Rapture en part-time Beastie Boy Money Mark. Deze enorme club (ik tel 21 mensen op het podium) is een tribute-band voor William Onyeabor. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar de platen van deze Nigeriaanse toetsenvirtuoos (uitgegeven tussen 1978 en 1985) zijn kort geleden door David Byrne (Talking Heads) van onder het stof gehaald en worden geroemd vanwege zijn visionaire geluid en swingende groove. Op het podium blijft het lang wat tammetjes, maar tegen het einde gaat het toch helemaal los als Money Mark (die overigens verder de uitstraling van een post-doctoraal onderzoeker in de vastestoffysica heeft) zich helemaal te buiten gaat op zijn orgeltje. Eén van de achtergrondzangers is ook opvallend aanwezig omdat hij zijn microfoonstandaard lijkt te gebruiken als laatste steun die hem voor een val in een alcoholisch coma behoedt. Door de trage en chaotische start en onvaste zang geen gedenkwaardig optreden maar Lowlands 2014 staat dan toch op de rails en hiermee kunnen M. en ik verder.

Helaas stopt onze muziektrein meteen op een verkeerd perron. In de Charlie staan The Growlers en dat blijkt een clubje melige Amerikanen die tergend saaie pastiches van nummers uit de jaren ’60 spelen. Als De Kik, maar dan nog minder leuk. Kan dat? Ja, dat kan. Snel weg, maar we blijven in de swinging sixties bij Temples. Deze band slaagt er beter in om hun retro-indie origineel te laten klinken, maar, eerlijk is eerlijk, een beetje saai is het ook wel en contact met het publiek is er nagenoeg niet.

We krijgen maar een staartje mee van Janelle Monae die de Grolsch op stelten zet met haar unieke moderne soul-sound. Is Janelle soms de dochter van Prince en Beyoncé? Het zou zo maar kunnen. Voor het eerst vandaag zien we een artiest die heeft nagedacht over het design van het podiumbeeld en dat met een fantastisch repertoire, waaronder een snelle cover van James Browns ‘I Feel Good’. We gaan hopelijk nog veel meer van deze powerdame horen. Gelukkig staat het hele optreden op YouTube: hier had ik duidelijk veel langer bij moeten blijven, want we gaan naar de Alpha waar Disclosure op het schema staat. Hier lijkt sprake te zijn van een tragisch misverstand: de broertjes denken waarschijnlijk dat ze om vijf uur ’s middags in een Bloemendaalse strandtent optreden en spelen suffige dreuteltjes. Later hoor ik dat het optreden moeizaam op gang kwam en daarna beter werd. Zo lang heb ik echter niet gewacht, want toen was ik al op weg naar tent en slaapzak na mijn slechtste Lowlands-dag ooit.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: