Lowlands 2014 (dag 2, 16 aug) – verslag Luuk Zandloper

Aangesterkt door een ontbijt met eitjes en sterke koffie, gaan M. en ik op tijd op pad zodat we de lieve Zweedse zusjes van First Aid Kit even kunnen meepakken. Muzikaal is het een soort twee-stemmige Ane Brun: echt heel spannend wordt het niet, maar het is schattig en eigenlijk best mooi. Een sfeervol begin van de dag.

Het contrast met het volgende optreden kan eigenlijk niet groter zijn want dat is Always Hardkoor in de Alpha. Het is aangekondigd als een liefdevolle ode aan de gabberhouse van midden jaren ’90 en wordt ingeleid met clipjes uit de prachtige VPRO-documentaire ‘Gabbers’ waarin jongens en meisjes met pupillen zo groot als verkeersborden vertellen hoe ze de nacht rondkomen. Het optreden begint low-key met een gitarist en een zangeres die samen akoestische versies van gabber- en happy hardcore klassiekers (denk Wonderfull (sic) Days van Charly Lownoise & Mental Theo, Rainbow in the Sky van Paul Elstak en Hardcore Vibes van Dune) spelen. Dat is net tien minuutjes leuk. Na een (saai) lesje in hakken en een DJ-setje (waarbij de totaal in vergetelheid geraakte rapper Def Rhymz voorbij komt springen), begint de Alpha werkelijk los te gaan met een optreden van een verhervernieuwde versie van The Party Animals die de grote hits van dit collectief er in rap tempo doorheen jagen. Het podiumbeeld is helemaal af: vier mannetjes in fluorescerende trainingspakjes staan te hakken terwijl achterop het podium twee dansers mee doen die, heel erg nineties, op een strikt steroïden-dieet lijken te staan. Tijdens Always Hardkoor is het hoogtepunt het optreden van DJ Ruffneck die als een dolle stier zijn (twee) hitjes er doorheen draait. Dan komt Mental Theo, samen met schaars geklede gogo-dansers, het podium op en ontploft de Alpha bij de eerste tonen van Wonderfull Days. Dat de andere hitjes van Theo en Charly die volgen eigenlijk maar slappe aftreksels zijn van hun doorbraak maakt eigenlijk niet meer uit. Tot slot, als Dune’s versie van Forever Young speelt, komen de gabberhelden samen het podium op. Ze zijn allemaal twintig jaar ouder geworden, maar inderdaad, voor altijd jong. Een mooi saluut van Lowlands aan Nederlands enige bijdrage aan de internationale jeugdcultuur.

M. en ik gaan snel door naar de X-Ray waar de Griekse eenmansband Larry Gus (Panagiotis Melidis voor zijn vrienden) al staat te soundchecken. Larry begint zijn optreden met de mededeling dat hij net vader is geworden maar dat hij daar spijt van heeft en zijn baby voor €20 te koop is. Juist ja. Later zegt hij nog dat hij het vervelend vindt om op te treden in Nederland omdat iedereen hier zo slank is. Larry Gus is zelf wat gezet. Enfin, het optreden dan: dat is een storm van sampletjes waar Larry nogal warrig omheen staat te zingschreeuwen en af en toe een mep op een drum geeft. Gek genoeg is het wel behoorlijk funky en tegen het eind van het optreden staat de X-Ray toch op de kop. Larry zal nooit doorbreken maar een groot publiek, maar ik hoop dat hij nog lang deze buitenpaadjes van de muziek blijft betreden.

We nemen even wat rust (en biertjes) en komen dan terecht bij de relaxte dansmuziek van Jungle. Veel Afrikaanse invloeden in de muziek (spotten we hier een trendje?) en funky zangpartijen. Echt beklijven doet het niet, maar een sfeervol uurtje Lowlands is het wel. M. en ik lopen even langs de Grolsch waar het Australische feestbandje Cat Empire begint. Al na een minuut moet het publiek woooooheeeewoooo meezingen met de band en dat is een reden om accuut te vertrekken naar de Lima voor Roy de Roy, een anarcho-folkband uit Oostenrijk. De leden van Roy de Roy zijn geworteld in de Sloveense minderheid in Karinthië en Sloveense Oostenrijkers zijn, volgens Roy de Roy, al decennia bruut onderdrukt door allerhande machthebbers. De muziek die ze daarover maken is zeker opzwepend, maar de band moet nog wel even begrijpen dat ze in Nederland niet moeten verwachten dat het publiek gaat meezingen met teksten als die in het Sloveens gesteld zijn. Het enkele nummer in het Engels heeft teksten als ‘You got the throat, we got the knife’ en illustreert daarmee meteen waarom meningsverschillen op de Balkan nog wel eens bloederig aflopen. Wel een tof optreden uiteindelijk.

Dan gaan E. en ik door naar de Alpha voor één van de grote jongens van deze Lowlands-editie, het Belgisch multi-talent Stromae. E. en ik waren bij zijn optreden in een uitverkochte Melkweg in december 2013 en sindsdien heeft hij Nederland in razend tempo veroverd, door optredens in de Heineken Music Hall en op Pinkpop. Voor ons lijkt het concert wat sleets, omdat we de verschillende acts van Stromae nog kennen van zijn eerdere optredens, maar de Alpha staat historisch vol en reageert hyper-enthousiast. En dan dringt ook bij mij het besef weer door dat we hier naar een volstrekt unieke artiest staan te kijken die ongelooflijk goed weet wat hij doet en welke boodschap hij over wil brengen. Het blijft een puntje dat sommige van zijn nummers zwakjes zijn en het lang uitgesponnen outtro van Papaoutai, waarin Stromae de hele band voorstelt, had ook niet gehoeven, maar er zit nog steeds enorm veel potentie in Paul van Haver. Het wachten is op het volgend album.

Na Stromae rest nog slechts de Hillbilly Hoedown bij de Lima, met de legendarische Kees van Hondt en een DJ-kennis van hem, achter de draaitafel. Het is al snel een dolle boel en dat blijft het nog heel erg lang. Het moge duidelijk zijn: de zaterdag van Lowlands 2014 maakte de zeer matige vrijdag helemaal goed.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: