Lowlands 2014 (dag 3, 17 aug) – verslag Luuk Zandloper

Na het fantastische Hillbilly-feest bij de Lima op de voorgaande zaterdagavond duurt het even voor ik zondag op gang kom. Dat komt misschien ook door het weer, dat opeens een novemberachtige allure heeft want het is koud en het motregent. Maar ook nu geven de eitjes en sterke koffie uiteindelijk genoeg energie voor de wandeltocht naar het festivalterrein, waar ik (eerste levensbehoefte) mijn telefoon ga opladen. Het telefoonoplaadpunt van een grote telecomboer staat direct naast de Grolsch dus als ultiem mellow begin van de dag krijg ik het optreden van het Radio Filharmonisch Orkest mee dat in volle sterkte naar de polder is uitgerukt. Ze beginnen met een stuk waar ik een gruwelijke hekel aan heb (de Bolero van Ravel) en weten, in tegenstelling tot het World Orchestra vorig jaar, het publiek niet mee te krijgen. Dat komt misschien ook door de wat ongelukkige keuze voor een hele lap uit de West Side Story want eigenlijk net te moeilijk is.

Ik loop heel even langs bij Snoop Dogg/Lion in de Alpha. Ondanks dat het nog vroeg op de dag is, staat het er erg vol en heeft iedereen er erg veel zin in. Ome Snoop maakt er een mooie greatest hits set van en staat, in ieder geval in het stukje dat ik meepak, niet voortdurend te lullen over het tolerante soft drugs-beleid van Nederland. Er valt nu een gaatje in mijn planning want ik ga terug naar de camping om het tentje af te breken en in de auto te gooien. Het weer blijft wat droevig en als ik bij de Grolsch naar Gogol Bordello kijk is mijn eerste reactie dat ik nu wel genoeg crossover ethnofolkpunk op Lowlands heb gezien.

Door naar de Alpha voor Blaudzun. Na de doorbraak in 2012 met het album Heavy Flowers, volgde dit jaar Promises of No Man’s Land met een iets voller geluid. Blaudzun is groot genoeg om de Alpha aardig op te vullen, maar het optreden is niet volledig geslaagd. De set start sterk met Elephants, één van de prijsnummers van Heavy Flowers, maar al snel bekruipt me het gevoel dat deze tent gewoon te groot is voor de muziek van Blaudzun. Het geluid is wat dichtgeplamuurd en helaas verdwijnt de subtiliteit van de muziek daarmee. Frontman Johannes Sigmond vraagt de Alpha een paar keer om mee te doen maar de eerste keer is het resultaat eigenlijk gênant want het lijkt erop alsof niet meer dan twaalf mensen in de Alpha zachtjes meemompelen. De muzikanten van Blaudzun zijn goed en professioneel en hun materiaal is sterk, maar het gevoel bekruipt me dat de band meer is gaan klinken als andere Nederlandse gitaarbandjes en dat bedoel ik niet als compliment. Sigmond is wel innemend: tijdens een wolkbreuk merkt hij op dat hij het een beetje zat is dat het altijd gaat regenen tijdens optredens van Blaudzun. Om me heen hoor ik nog wat klachten over één van de bandleden die omschreven wordt als een ‘holbewoner’ en inderdaad staat er iemand op het podium met heel veel haar (nog meer dan Sigmond zelf). Wat de holbewoner bijdraagt aan de muziek blijft onduidelijk (soms slaat hij wat plastic flesjes tegen elkaar), maar dat belet hem niet om voortdurend hinderlijk naar de voorkant van het podium te lopen: de wethouder Hekking van Blaudzun doet gelukkig de laatste twee nummers van het optreden niet meer mee.

Na Blaudzun gaat het in gestrekte draf naar de Bravo voor het optreden van Typhoon. Zijn laatste album, Lobi Da Basi (Surinaams voor ‘liefde is de baas’), is onthaald als een meesterwerk binnen de neder-hop en dus zijn de verwachtingen hoog gespannen. Typhoon (echte naam: Glenn de Ramadie) heeft zijn broer als MC en een flinke band, inclusief een strakke blazerssectie, meegenomen naar Biddinghuizen en zet bij het, niet eens zo toegankelijke, eerste nummer ‘Surfen’ de tent al op de kop. De Ramadie heeft een hoge aaibaarheidsfactor (mogelijk vanwege zijn glimlach die tot achterin de Bravo overkomt) maar bij de opening van ‘Glenn 1984’ steelt de 7-jarige Destin Drayer de harten als hij het podium op komt om de eerste regels mee te zingen. Typhoon is werkelijk een uitzonderlijk talent, want zijn muziek is niet alleen aanstekelijk, maar ook intelligent. Als de voormalige student Religiestudies het nummer ‘Hemel Valt’ opdraagt aan de slachtoffers van vlucht MH17 en van het geweld in Gaza, klinkt het niet vals maar betrokken en raakt hij, in ieder geval bij mij, een emotionele snaar. Typhoon rondt zijn set af met een ‘extended version’ (15 minuten) van ‘Zandloper’ en dat wordt een enorm feest waarbij wildvreemde mensen de armen om elkaars schouders slaan. Een magisch moment.

Op Lobo da Basi plaat zingt de Twentse cabaratier André Manuel mee en hij staat ook hier op het podium. Hij is wat onwennig tussen zoveel gedans en gestuiter en zijn tekst ‘En ik oogst wat ik zaai / en ik ontwikkel wat ik draai / Pure vreugd is wat ‘k verschaf / kom met me dansen op mijn graf’ lijkt eerst wat misplaatst maar uiteindelijk overwint het leven, komt er buiten de tent een stralend zonnetje door. Dit is Typhoon’s definitieve doorbraak met het leukste, en mooiste, optreden op Lowlands van dit jaar.

Na afloop lopen M. en ik naar de Grolsch voor Portishead en ik zal eerlijk toegeven dat ik hier niet voor in de stemming ben na de levensvreugde van Typhoon. Portishead live is namelijk een bijzonder deprimerende ervaring met animaties tijdens het optreden over dood, eenzaamheid en verderf en zangeres Beth Gibbons die met gesloten ogen haar zwartgallige teksten zingt. Achteraf besef ik me dat dit ook een heel erg goed optreden was, maar het contrast met Typhoon is me te groot.

Om half 11 heb ik Lowlands 2014 wel gezien (Queens of the Stone Age als afsluiter had niet gehoeven voor mij) en loop ik met E. naar de auto. De vraag blijft of deze editie van Lowlands echt zo matig was als in de pers en op de social media van te voren werd gezegd. Ik denk van niet. Lowlands heeft altijd al een mix gehad van alternatief-populair en obscuur en dat werkte ook dit jaar weer erg goed. Misschien was deze editie iets minder dan die van de afgelopen jaren, maar ik heb me goed vermaakt bij bands waar ik nog nooit van gehoord had, waar ik nieuwsgierig naar was en bij een paar bekende namen. Er zaten ook fikse tegenvallers in het programma, maar dat is ook niet uniek voor 2014. Plus ça change, plus c’est la même chose. Maar misschien begint de spoeling bij Lowlands wel wat dun te worden: de vrijdag was echt niet best en er lijken steeds meer Nederlandse artiesten geprogrammeerd te worden. Maar zolang die het niveau hebben van Typhoon en Blaudzun hoor je mij niet klagen. Volgend jaar dus weer met een tentje naar de Flevopolder!

Andere bronnen:
De LL top 50 (!) van 3voor 12
– Uitstekend stuk van 3voor12 over hoe het festival er heden ten dage voor staat: Lowlands is nog steeds de koning, maar niet meer in het land der blinden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: