Mogwai – TivoliVredenburg Ronda, Utrecht, 29 okt 2014

**1/2

Vanavond kan mooi de vergelijking worden gemaakt tussen Mogwai in de ontheiligde kerk van Paradiso, eerder dit jaar, en Mogwai in het moderne industrial design van de Ronda. Vooraf zou je zeggen dat de Ronda de geëigende plek is voor de Schotten, maar zo gemakkelijk is de duiding vanavond niet. Ik neem je even mee in de paradoxale gedachten die door mijn hoofd schieten.

Wat vanavond bij mij toch vooral blijft hangen is: wat wil Mogwai ons vanavond eigenlijk vertellen? De opbouw van de set lijkt een aaneenschakeling van foute keuzes, en dat begint al direct bij de tamelijk suffe opener. Ik weet dat je Mogwai niet inhuurt voor een flitsende podiumpresentatie, maar het lijkt wel alsof de handrem er nog een beetje extra op staat. Telkens als de band enigszins op gang komt, lijkt het volgende nummer de Schwung er weer uit te halen. Het lijkt een gevolg van een bedenkelijke setopbouw en (wellicht ook daardoor) van een zeer matige inspiratie.

Dat laat niet onverlet dat Mogwai stevig indrukwekkende dingen laat horen. De drummer is monumentaal in het leggen van de structuren, maar ook in het aanjagen van de gelaagde melodielijnen. Gitarist Stuart Braithwaite is op dreef en heeft er zin in. De viool van Luke Sutherland heeft absolute meerwaarde.

Maar daar staan toch andere gedachten tegenover. Mogwai leunt meer dan tevoren op electronica en dat is te prijzen als experiment, maar uiteindelijk doet de band zich hier toch tekort, want in de gelaagde gitaarnummers blijft Mogwai op zijn best. De galm op de percussie doet me godbetert (heel even) denken aan Phil Collins, en de vocoder is natuurlijk helemaal Daft Punk en dat is precies waarom die band mij niet kan boeien. Why? Wat is hier de toegevoegde waarde? En dan het licht. In Paradiso afgelopen januari kon ik het licht nog waarderen, maar man man, wat een kermis is het nu toch.

Ja, en als je zo zit te kijken wordt het niet snel meer goed. Dan is de genadeloos passieve bassist geen contemplatieve filosoof, maar een gedachteloze nihilist. Dan is de keyboardman geen ambiteuze perfectionist, maar een zanikende druiloor als de gitaar het even niet doet. En dan ben ik mijn objectieve oordelingsvermogen even kwijt. Maar hoe dan ook: Mogwai is een topband, maar dit was toch echt geen topconcert. Blijkbaar maakt Paradiso toch meer bij de Schotten los.

IMG_0562.JPG

IMG_0559.JPG

IMG_0565.JPG

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: