Le Guess Who 2014 – dag 2: vrijdag 21 nov

Ryley Walker **
Perfume Genius *****
Bonnie “Prince” Billy ****
Dr. John & The Nite Trippers *
Iceage ****
Brandt Brauer Frick **
Parquet Courts ***
White Lung **

Drukke dag vandaag! Was het gisteren nog vooral een extended evening met de Neubauten, vandaag komt de festivalstemming er goed in, met veel heen en weer rennen. We starten wat hortend, met Ryley Walker in de Moira. Een kampvuurset van man met gitaar, maar dit boeit maar zeer matig, mede door het langdradige gepiel om de gitaar te stemmen. Visioenen van vervelende avonden op Droevendaalsesteeg doemen op, dus snel weg hier.

Mijn lang verwachte hoogtepunt Perfume Genius dan. Mike Hadreas begint wat onwennig, lijkt ook wat in verlegenheid gebracht door het doodstil luisterende publiek. En dat is niet voor niks, want de band brengt prachtig breekbare liedjes, afgewisseld met superieure uithalen. Het is een bijzondere set, met maar weinig nummers van zijn laatste plaat, Too Bright, en frisse versies van de oudere nummers. Het resultaat is verbluffend en ontroerend. Soms schreeuwt hij het uit, maar vaker nog neemt hij je mee diep in de getormenteerde ziel, met kleine pianoliedjes van glas. O o, wat is dit goed, wat een wonderschone kwetsbaarheid en wat een lef om dit zo tranentrekkend mooi neer te zetten. Hadreas durft zijn hele ziel bloot te leggen, je wilt hem vasthouden en knuffelen en zijn papa zijn. Maar vergis je niet, Hadreas is ook een vechter. En ineens zie ik dat hij zelfs uiterlijk lijkt op Frans Kellendonk, die hem al lang geleden voorging als kunstenaar in de belangrijke strijd voor acceptatie van homoseksualiteit.

2014-11-21 20.45.58

Tijd tot verwerking is er niet, want in de Ronda speelt intussen Bonnie ‘Prince’ Billy. In vele opzichten ook een master of darkness, maar vandaag zeer goed gehumeurd, met een vrolijke set vol Americana van eenzaam hoog niveau. Willy Oldham grapt en grolt tussen de nummers door, en laat zijn behaarde bassist zelfs moppen tappen (“What’s red and bad for your teeth? A brick”). De onhandig ogende houterigheid van Oldham is aandoenlijk en eigenzinnig tegelijk, en in de hele showbizz is er toch niemand anders die tijdens een liedje een oude zakdoek tevoorschijn tovert om de microfoon te deppen. I see a darkness krijgt een vlotte uitvoering, niet slecht, maar het haalt toch ook wel de angel uit het nummer. Daar staat Blood Embrace tegenover, dat met een superieur gitaarloopje en een dwingende bas tot stille bewondering dwingt. Boeiend van begin tot eind.

2014-11-21 21.55.50

 
Dan gaat het even anders dan gepland, want Ought blijkt voor Ekko tot een honderd meter lange rij te leiden. Daar komen we niet meer in. Snel terug dus, verlies nemen met een biertje, wachtend op Dr. John & The Nite Trippers. De man van de deltablues, van de zompige hoeken van de soul komt op met barok versierde wandelstokken en neemt plaats achter zijn piano met onafscheidelijke schedel. Het oogt niet al te best en helaas klinkt het ook niet al te best. En wie is die krijsende feeks met de trombone? Dr. John is nog net geen wrak, gestut door zijn niet al te beste band, en tsja, dan stort het zaakje als gauw in. Dr. John is inmiddels al 73 (vandaag is zelfs zijn verjaardag, geloof ik), hij speelt al sinds de middeleeuwen van de popmuziek, maar het blijkt net te lang, want vandaag is het een ontluisterende teloorgang.

2014-11-21 23.16.09

2014-11-21 23.52.08

Iceage dan maar. Van tevoren werden de Denen al stevig aanbevolen door de media. Hier staat inderdaad ook wat! Heel straffe wave punk van een band vol attitude. Zanger Ronnenfelt is een pretentieuze frontman, hij spuugt en zuigt, hij schreeuwt en hijgt. Dit is goed hoor. Op twitter zie ik dat de meningen nogal uiteen lopen: wint de afstotende pretentie, of de aanzuigende performance? Wat mij betreft het laatste, maar 3voor12 vindt dat precies andersom, want uiteindelijk te log en ‘op volle vaart een doodlopende straat in’. Allicht een band om gauw weer eens te kijken dus.

Na wat vertragingen in de eigen loop door het festival pikken we nog het staartje mee van Parquet Courts. Dit is een lekkere straffe punk set. Heel niet slecht hoor! Pikken we helaas te weinig van mee.

Wat Brandt Brauer Frick in de grote Ronda doet is mij een raadsel. “They make techno without the technology,” zegt het boekje, maar aanvang loopt wel liefst een half uur vertraging op vanwege gedoe met de technologie. Als het dan eindelijk los gaat zien we alleen een drummer naast de twee computerboys, niks van de aangekondigde akoestische instrumenten. Het oogt als gefrustreerd gepiel en gedoe, en de diep dreunende bas voelt vooral als een gimmick.

Afsluiter vandaag is White Lung. Knetterende Canadese punk teistert de oren in een ongenadige geluidsbrij. De drumster mept er hard op los, de bassiste gaat lekker tekeer, de gitarist speelt zijn rol met verve maar veel te gierend, maar de troefkaart is toch frontvrouw Mish Way. Ze schreeuwt en krijst, oogt soms wat verveeld (of moe), maar ze heeft de looks en de air van Debbie Harry. Niettemin: de punten worden niet verdiend door het meisje maar door de muziek en dan moet ik toch streng zijn.

2014-11-22 02.24.02-2 - kopie 2014-11-22 02.23.59 - kopie  2014-11-22 02.24.21-3

Advertenties
5 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: