Le Guess Who 2014 – dag 4: zondag 23 nov

Jozef van Wissem ***
Julianne Barwick ***
Steve Gunn ****
Suuns ***
Amen Dunes ****
Sleaford Mods **
St. Vincent **
Selda *****
Steve O’Malley ****

Laatste dag LGW. De weemoed begint al wat vat op me te krijgen, want wát een onwaarschijnlijk goede editie is dit zeg! Maar het is nog niet voorbij… Ongeduldig en onverzadigd kies ik voor een vol programma op de afsluitende dag, wat zich vertaalt in enorm veel traplopen en veel fietsen.

Eerst maar eens beginnen bij Jozef van Wissem, een door The Grateful Death geïnspireerde langharige solist die luit speelt. Voor een zondagmiddag, akkoord, maar dit is toch wel heel verstild. Het zal best goed zijn allemaal – dus vooruit drie sterren -, maar eerlijk gezegd weet ik echt niet goed wat ik hier mee aan moet.

IMG_0597-0.JPG
Dan maar even kijken hoe het 24h Dronefest zich heeft ontwikkeld in de eerste 18 uur. Het is hier inmiddels grotendeels seated geworden, mensen luisteren lamlendig naar de esoterische zangeres Julianne Barwick, die haar hoge vocalen uitgiet over geluidsculpturen als trage gletsjers. Ik vind het nog wel leuk ook, al krijg je er wel al snel een Lord of the Rings soundtrack gevoel bij. Jammer ook dat de jongens van de vloeistofdia’s van afgelopen vrijdag er niet meer bij zijn en dat we het moeten doen met digitale versies.

In De Helling speelt Steve Gunn. Ik vind zijn plaat een beetje gemiste kans, want de scherpe randjes zijn er wat vanaf geproduceerd, maar live staat hier wel wat! Gunn speelt in doeltreffend simpele opstelling gitaar-bas-drum een heel fijne set vol eigenzinnige blues, twang en uitgesponnen folk. Hij oogt wat moe, aan het eind van een toertje, maar het is echt goed.

IMG_0599-0.JPG
Gauw door naar Suuns & Jerusalem in My Heart. na de Einstürzende Neubauten en Savages met Bo Ningen is dit al de derde speciale once in a lifetime show voor LGW. Suuns heeft de samenwerking gezocht met de Libanese sitarspeler Radwan Ghazi Mounmeh. Dan krijg je dus een soort elektronische versie van Suuns met Arabische klanken, die erg goed tot zijn recht komt in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. Bijzondere en knappe set, maar toch… het krijgt maar geen vat op me. Uiteindelijk is het net iets te klinisch allemaal.

IMG_0601-0.JPG
Dat kun je van Amen Dunes niet zeggen. Love is een plaat vol prachtige, warme, semi-akoestische folk en postrock-interpretaties. Damon McMahon heeft een nasale stem, waar de lichte galm nog wat extra zeggingskracht in legt. De band moet even op gang komen, maar bij Lonely Richard komt de flow en de magie. Echt heel goed dit.

IMG_0602-0.JPG
Stukje racen op de fiets van De Helling naar Ekko om in een bomvolle zaal achter aan te sluiten voor de Sleaford Mods. Ja dit is een moeilijke. Jason Williamson schreeuwt en spuugt boos zijn (vaak best lollige) tekstwaterval uit over de oneerlijkheid van werk, over de wanker manager en over smerige wc’s. Het heeft een hoog Fuck the system-gehalte. Er onder ligt een heerlijk minimale harde beat, soms niet meer dan een drumritme. Is dit dan eindelijk de nieuwe norm voor blue collar punk? Het zou eens tijd worden. Niettemin: de werkverdeling is een traditionele: Williamson staat hard te schreeuwen, zwetend en zwoegend, fuck nog aan toe. Daarnaast staat dan zijn maatje Andrew Fearn lekker relaxed met zijn hand in de zak bier te drinken. Bij elk nieuw nummer kiest hij iets nieuws uit de playlist op de laptop en hoppa, zuipen maar weer. Intussen wordt de onnavolgbaar knappe tekstritmiek van Williamson steeds meer een kwaaie gimmick. Het is goed voor een paar nummers, maar te mager voor een show van meer dan een half uur.

Terug in Vredenburg’s grote zaal voor St. Vincent. Dat is wel even een overgang, van het rauwe geschreeuw van de West Midlands naar de gladde en tot in alle details geregisseerde show van Annie Clark. Clark ligt pruilend op de podiumtrappen, ze speelt soms stevig gitaar, en doet ingestudeerde danspasjes. Dit is niks voor mij, teveel plastic in deze theatrale show.

IMG_0605.JPG
Ik dwaal even wat rond en pik nog net een nummer mee van Baba Zula. Zo, dit groot feest! Hier had ik moeten zijn, verdorie. Dan weer even checken bij de marathon van het 24h Dronefest, waar William Basinsky op uur 21 met lang haar en spiegeldonkere zonnebril een set geeft die in de kern bestaat uit één trage, diepe drone. Het tempo is inmiddels afgezakt tot die van een EO natuurfilm, maar fascinerend is het wel.

Dan Selda! Deze Turkse protestzangeres werd aangekondigd als de feitelijke hoofdact van LGW14. Ze treedt nog maar zeer zelden op, en nog nooit buiten Turkije. Wat kunnen we hier van verwachten? Het inmiddels al behoorlijk afgematte LGW-publiek mengt zich met een heerlijke meute dolzinnige Turken. De Israëlische begeleidingsband Boom Pam zet een paar instrumentaaltjes in, met opvallend genoeg een tuba in plaats van een basgitaar. Waar blijft Selda? Je verwacht inmiddels een diva van formaat, maar onder een overdonderende ontvangst komt een heel gewone krasse mevrouw het podium op. Het is echter meteen duidelijk: hier gebeurt wat!

Selda trapt direct af met haar bekendste nummer, Yaz Gazeteci Yaz. Wat een stem! De zaal is meteen verkocht: een armbeweging, een gebaar, en iedereen wordt gek. Na een kwartiertje komt vanuit het publiek een bos bloemen, en nog één. De euforie is ongekend. Mijn Turks is niet goed, maar het gaat dus over freedom, democracy and justice. Dat zijn bij Selda geen loze woorden, want ze zat zelf juist hierom verschillende malen vast in haar vaderland. Boom Pam is een fijne ondersteunende begeleidingsband, maar Selda doet het ook goed in een prachtige solo, alleen begeleid door de saz. Ze blijven terugkomen, drie toegiften liefst, herhaling van nummers, maar wat geeft het. Selda oogt dan wel als een doodnormale huisvrouw, maar ze heerst als een keizerin. Ik kan haast niet geloven dat Selda voor het eerst buiten Turkije optreedt vandaag, want ik heb hier vanavond een wereldster gezien. Teşekkürler, Selda!

IMG_0607.JPG
Het hele concert vind je – met grote dank aan Radio 6 en 3voor12 – HIER!

En nog is het niet afgelopen, want ik moet weer naar boven, naar uur 24 van de Dronefest, naar Steve O’Malley. Voor zijn indrukwekkende set amps staat hij als een duistere magiër met zijn rug naar ons toe, slaat af en toe zijn gitaar aan vol fuzz en feedback, zo ongenadig knetterhard dat het zelfs The Swans overtreft. En toch is het ontzettend fijn, deze überdrone die je voelt tot diep in je ingewanden.

En daarmee is ook meteen duidelijk wat Le Guess Who tot zo’n goed festival maakt, en 2014 tot zo’n uitzonderlijk goede editie. Combinaties als deze kunnen echt alleen hier. Alleen hier vindt de combinatie Selda, Dronefest, Suuns en Sleaford Mods een volslagen logica, alleen hier zie je once in a lifetime producties als die van de Neubauten en Savages. Dit festival voor de deur in Utrecht is uitgegroeid tot absolute wereldklasse. Volgend jaar dan maar The Residents als curator? Hoe dan ook: ik ga nooit meer niet naar Le Guess Who.

Interessante linkjes:
recensie KindaMuzik
LGW Top 20 van 3voor12
Utrechts dichter Ingmar Heytze was er ook en deed verslag voor LGW
Verslag van Mojo; leuk dat ze er zijn, maar voor het verslag hadden ze het niet hoeven doen: is meer een overzicht van waar ze geweest zijn dan een impressie van hoe het was.

Advertenties
4 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: