Fink – TivoliVredenburg Grote Zaal, Utrecht, 9 maart 2015

****

Na een tijdje betrekkelijke luwte qua concerten lijkt Fink mij zeer geschikt om rustig weer op gang te komen. De berichten van het optreden bij Where the Wild Things Are, gisteravond, stemmen niet helemaal gerust: “degelijk, maar saaaai”. Aan de andere kant: het alternatief vanavond is Katy Perry, in de Ziggodome, terwijl wij mogen vertoeven in één van de mooiste zalen van Nederland. Aldus!

Start met voorprogramma Douglas Dare, die al voorzichtig aan aanhang wint bij 3FM, en dus ongetwijfeld een grote jongen gaat worden. En daar valt veel voor te zeggen. Douglas Dare past bij Fink, maar is vooral geïnspireerd door Rufus, met een vleugje Perfume Genius en toefjes Asgeír en James Blake. Maar Douglas gaat verder dan de vergelijkingen en toont zich vooral ook zelfstandig een uitstekende zanger van complexe teksten, aangevuld met zeer goede drummer. Dit is wel behoorlijk indrukwekkend, hoor! Hier gaan we nog veel van horen.

Fink trapt zonder veel omhaal af met mooie opener Pilgrim, en vervolgt met met een aantal lang uitgesponnen nummers. Na een half uur zijn we drie nummers verder, badend in een fijn warm bad. Warmte. De lente is net los, en dit is toch wel het gevoel dat blijft hangen, gedragen door de fraaie belichting en de sonore stem van Finn Greenall. Al zou het bij een herfstig haardvuur ook niet misstaan.

In zijn teksten is Fink veel onderweg: Come a long way, Where do we go from here. Dat is een interessant contrast met de vaak vertragende muziek, die juist veelvuldig zoekt naar een rustpunt. Saai? Nee, zeker niet. De eerste nummers kabbelen soms nog wat weg, maar na een intermezzo van twee akoestische nummers komt het echt goed op gang, met onder andere het onvermijdelijke maar sterke Berlin Sunrise.

Het mooist is dat het publiek steeds verder het universum van Fink ingezogen wordt. Bij de eerste nummers wordt nog wat geouwehoerd, maar daarna verstomt het geleuter en maakt plaats voor stille aandacht en bewondering, die weer over lijkt te slaan op de band. Tegen het einde, na liefst zeven kwartier spelen, verlaat Greenall met een gelukzalige blik en tegenzin het podium. “This was really intimate and enormous at the same time.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: