Underworld – Paradiso, 23 mrt 2015

*****

In de kleine verzameling wereldontwrichtende platen der muziekgeschiedenis neemt Dubnobasswithmyheadman bij mij een zeer bijzonder plekje in. Dit is een plaat die mij haast letterlijk de oren heeft geopend voor alle muziek die gitaar/bas/drum oversteeg. Underworld liet horen dat elektronische muziek niet alleen tot kille acidhouse of Pet Shop Boys hoefde te leiden, maar ook kon klinken als de warme urbane soundtrack van de nineties. Underworld is voor de muziek wat Hegel is voor de filosofie: met een fascinerende verbinding van elektronica en gitaar ontstond hier iets volslagen nieuws, iets dat letterlijk ongehoord was. Underworld heeft mij ontmaagd: voor Dubbnobass was ik een gitaarknaap, daarna werd ik een kerel, klaar om de volle eclectica van de elektronische muziek te verkennen en te waarderen.

Ik zag Underworld een kleine twintig jaar geleden al eens op Roskilde, en dat was toen zo onwaarschijnlijk goed dat het nog steeds in pakweg mijn top vijf van beste concerten ooit staat. Ik ben dus wel een beetje beschroomd voor vanavond, want gaan hier geen zoete herinneringen door de mangel? Soms moet je ook kunnen koesteren what once was, en Karl Hyde is toch inmiddels ook al weer 57… Maar dan toch; ik zag de afgelopen tijd al vaker veteranen buitengewoon goed presteren (Neubauten, Nick Cave, Swans, DCD), en Underworld moet daar ook toe in staat worden geacht. Enigszins gespannen dus op naar Paradiso!

Ramvol vandaag, vol giechelende veertigers die er voor het eerst in tijden weer eens in geslaagd zijn om de kinderen onder de pannen te krijgen voor een ouderwets avondje uit met cocktails, gezellige selfies en oeverloos geouwehoer. Dan valt het even tegen dat Underworld op zijn zachtst gezegd wat moeizaam uit de startblokken komt. De vette joint in de kleedkamer vanmiddag is bij Karl Hyde nog niet helemaal weggezakt en in het eerste nummer Dark & Long is hij schrikbarend slecht bij stem.

Maar ho eens even! Hier zijn wij niet voor gekomen! Het publiek legt de lat een flink stuk hoger; het is een feestavond, en dan moet de hoofdgast natuurlijk wel een beetje meedoen. Hyde begrijpt onmiddellijk waar hij aan toe is en bij Skyscraper gaat het los. Yes! I see Elvis!! En doorpakken ook, steeds harder, met Surfboy als een soort van solo door Rick Smith en vooral een angstaanjagend goede uitvoering van Spoonman. We zijn helemaal gerustgesteld: dit wordt een superieure avond.

En met dat besef kan de set ook een vertragend nummer als Tongue goed lijden, temeer daar dit feitelijk de opmaat is voor de knockout in de tweede helft. Dirty Epic is misschien wel hét nummer van de plaat, in de zin van de sound of the urban underground, vol vervreemding, isolement en een ongrijpbaar gevoel van lost in translation. De echte klapper is natuurlijk Cowgirl. “Do you want to dance?” vraagt Hyde nog, maar dat is volledig overbodig want we zijn al los. River of Bass en Mother Earth zijn de afsluiters die Dubnobass zo veelzijdig maken: het is een dansplaat, het is een feestplaat, het is een plaat voor bij koffie en croissantje op zondagochtend. Het is een plaat die niet eens kan bestáán, totdat je ‘m hoort.

Voor vanavond is er niettemin nog een quadrupel van jewelste als afsluiter. Rez is weer zo’n solo van Smith, maar daar zien we weinig van in de vol doorrookte zaal en het roze licht. Allemachtig, ik ben werkelijk weer op een nineties-dancefeest! Het bier verdampt waar je bij staat, iedereen is weer gewoon 23 en apegeil en dit feest houdt nooit weer op… Bigmouth past dan ook in de tijdgeest, Spikee knettert en fikt, en Born Slippy is de finale draai om de oren om iedereen na ruim twee uur te pletter te knallen.

Zo dan! Naar adem happend en knipperend tegen het plots volle licht zien we Smith zijn oordopjes uit doen, terwijl hij zichtbaar niet kan geloven wat hij zojuist teweeg heeft gebracht. “Oh my God…” blijft hij stamelen. Underworld kan het nog steeds: een zaal volledig aan gort spelen.

Goodbye Mother Earth!

 

 

  

  

Zie hier ***** review in de Volkskrant van het concert een dag eerder
Zie hier recensie in Maxazine

Advertenties
5 reacties
  1. HJ zei:

    Ik las de recensies van de Volkskrant en de Telegraaf. Beide recensenten waren zwaar onder de indruk van het concert op dinsdag. Bijna dacht ik dat het die avond écht zoveel beter was dan op woensdag, tot ik deze recensie las. Ik deel je mening helaas niet. Wat vooral jammer is, is dat dat niet aan Karl Hyde en Rick Smith lag. Zij deden flink hun best en wisten er met name tijdens Cowgirl, Rez en Born Slippy een prachtig feestje van te maken. Nee, aan Underworld lag het niet. Het was het publiek. En dan met name het vele, compleet respectloze praten van een groot deel van het publiek tijdens het concert. Er werd zó veel gepraat, dat er een constant, bijzonder hinderlijk en – met name tijdens de wat rustigere nummers – bijna overheersend gegons en geroezemoes klonk. Het was zo overheersend, dat ik er vaak maar met moeite – en soms zelfs níét – doorheen kon luisteren. Respectloos. Bijzonder jammer.

    • Hier heb je wel een punt, ja. Was bij ons bij de eerste nummers ook enorm irritant (dat zijn die giechelende veertigers in de recensie), maar toen zijn wij naar voren gegaan en daar was het een stuk beter te harden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: