Primus – TivoliVredenburg, 16 juni 2015

*****

Primus stond al wel een jaar of twintig op mijn to see lijstje, maar tot op heden hadden wij elkaar nog niet ontmoet. Een enorme hiaat in mijn opvoeding natuurlijk, maar vandaag wordt dit euvel dan eindelijk recht gezet. En hoe!

Het is direct duidelijk dat Primus in Utrecht een thuiswedstrijd speelt. Primus heeft hier meer krediet dan alle Griekse banken bij elkaar. Starter These damn blue-collar tweekers schiet meteen raak, met een fijn vertraagde opbouw waarin Les Claypool lekker binnen kan komen. Hatsikidee! We krijgen een uur lang een heerlijke set voorgeschoteld, met een uitgekiende selectie van beste nummers uit de wonderlijke wereld van Primus.

Primus draait natuurlijk om het waanzinnige baswerk en de neuzelende vocalen van Les Claypool, maar vergeet de rest niet: Herb (Tim Alexander) drumt in maten waarvan je niet wist dat ze bestonden, terwijl Larry LaLonde continu een onderlaag van avant-garde noise uit zijn gitaar trekt. Elke seconde is een creatieve ontploffing. Dat is meteen ook de grootste valkuil van Primus, want ze hebben de naam om af en toe gierend uit de bocht te vliegen. Niets daarvan, vanavond. Op enig moment krijg je even het gevoel dat Les, Larry en Tim in een soort van jamsessie zijn beland, maar uiteindelijk blijkt dit gewoon een extended versie van Over the Falls.

Primus speelt vandaag zeldzaam goed en beheerst, een geniale aaneenschakeling van muzikaal-technische hoogstandjes. Zien we daar een twaalfsnarige bas? Bestaat dat? En toch is het niet klinisch. Claypool ouwehoert er tussen de nummers door lekker op los. En American Life (wat mij betreft toch al hun beste nummer), over de tragische wederwaardigheden van Ong, de vluchteling uit Laos, is kippevel. En dat alles op een kaal podium zonder poeha, met alleen een zwarte backdrop. Zou er nog iets achter zitten?

Nou en of! Na een kleine pauze volgt een to-ta-le metamorfose, want de gordijnen gaan open voor Primus & The Chocolate Factory. WTF?! We zijn aanbeland in theater Primus, met vijf muzikanten nu, met cello en marimba, een groot videoscherm met fragmenten van de 1970-versie van Charlie and the Chocolate Factory (met Gene Wilder), links en rechts twee reusachtige paddestoelen, vervreemdende maskers, en natuurlijk de onovertroffen Les Claypool als Willy Wonka. Wat zeg ik? Les Claypool ís Willy Wonka.

We krijgen een waanzinnig muziektheater van de chocoladefabriek, in een universum ergens tussen Zappa, Beefheart en The Residents in, en waarschijnlijk precies zoals Roald Dahl het ooit had bedoeld. Dit is een fascinerende, verbijsterende, absurde interpretatie van de vreugde van Charlie, van de irritant verwende Veruca Salt, en vooral van de eenzame duisternis van Willy Wonka. En Oompa Loompas natuurlijk! Ja, de Oompa Loompas! Twee grote Oompa Loompas komen om de zoveel nummers het podium op voor een koddig dansje. Iedereen met telefoontje foto’s maken natuurlijk, anders is dit thuis niet uit te leggen. Het Oompa Loompa intermezzo komt een paar keer terug in de set, en dat is maar goed ook, want dit is ons enige houvast in dit absurde theater. De Oompa Loompa figureert zelfs in een fimpje dat nog deze middag in de Utrechtse binnenstad geschoten moet zijn. Muzikaal is het niet makkelijk maar wel goed. En hoe bizar geniaal is het om het laatste nummer te spelen in dezelfde groef als waar Primus in de eerste set mee begon, met These damn blue collar tweakers.

En nog is het niet afgelopen. Zijn we hier beland op Groundhog day, de show die nooit ophoudt? Na twee keer een uur is er nog energie voor een toegift, met, jawel, Too many puppies en nog zo wat van die dingen.

Waar het absurdisme van Primus eerder nog wel eens ontspoorde in gefreak en gedoe, is er nu sprake van een totale beheersing. Alles klopt. Ik had geen hooggespannen verwachtingen, dacht misschien te gaan kijken naar wat ook een relict uit de 1990s had kunnen zijn, maar niets van dat al. Claypool begint nog even over de Utrechtse coffeeshops, maar reken maar dat hij hier kraakhelder voor ons staat. Zelfs het pauzemuziekje klopt, Dinner music for a pack of hungry cannibals van proto-experimentator Raymond Scott. Primus heerst twee en een half uur lang in een ongelooflijke show. Zeldzaam goed.



Avond eerder in Brussel was ook niet mis! Zie de Knack voor review, en hier nog wat foto’s.
Zie hier de setlist.
Zelfs Oor is betoverd.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: