Timber Timbre – Tolhuishuis, 16 juli 2015

**1/2

Met de laatste plaat Hot Dreams, toch ook al weer een goed jaar oud, is het geluid van Timber Timbre wat verschoven van mooie dark folk naar iets wat dicht in de buurt van The Tindersticks komt. De instrumentaties zijn nu veel guller dan het nogal minimale geluid van voorheen. Enerzijds geeft dat veel ruimte voor de mooie, donkere stem van Taylor Kirk, maar het opent tegelijkertijd ook een valkuil van gepiel en saaie overdaad. Hoe pakt dit uit?

Kirk begint de set met een viermansband op een nogal duister podium, wat enigszins irritant is voor wie echt wil zien wat er gebeurt, maar wat goed werkt om de aandacht te vestigen op de zorgvuldige opbouw van de nummers. Bijna alle songs krijgen een makeover ten opzichte van de studioversies. We krijgen veel een ruimhartige uitvoeringen, met af en toe mooie gitaarerupties, zoals in Beat the drums slowly. Vooral This Low Commotion is superieur.

De kracht van Timber Timbre zit ‘m natuurlijk in de stem van Kirk, maar vooral in de uitgekiende dosering van de arrangementen. Een paar jaar geleden zag ik Timber Timbre in De Helling indrukwekkend spelen met minimale arrangementen en bedachtzame stiltes, maar daar is nu geen sprake van. De band dwingt nog steeds tot luisteren, maar toch wringt er iets vanavond. Halverwege de set wordt de vand versterkt met een saxofoon, voor een nog voller en nog ruimhartiger geluid. Met het vollere geluid van Timber Timbre belandt de band in een smal gebied tussen enerzijds gezapige Franse soundtracks, en anderzijds kitscherige pastiche. Aan beide kanten gaan ze hier en daar over het randje. Hot Dreams klinkt vooral als vieze klamme nachten, en de cover van Careless Whisper (met de enorm gay-zanger van het voorprogramma, die de tekst van zijn telefoon moet lezen) is een aanfluiting. Daar staat dan wel de indrukwekkende uitvoering van I get low tegenover.

Ook de geluidsman kan het allemaal niet bijbenen, want het hele concert ligt onder een verstikkende deken, met een tergende galm en irritante onvolkomendheden zoals de resonerende snaredrum. Met name de op zichzelf erg mooie afsluitende solo’s van Taylor Kirk (die opvallend veel op Bonnie Prince Billy is gaan lijken) komen zo niet goed uit de verf. Dit is echt zonde. Mixed feelings dus uiteindelijk, met overheersend het gevoel dat Timber Timbre veel beter moet kunnen dan dit, maar eigen keuzes zitten dat in de weg.

2015-07-16 22.26.11-2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: