Deerhoof – Ekko, 21 juli 2015

Deerhoof ****
Karawane ****

Lekker avondje conservatoriumgeschoolde avant-garde noise met invloeden uit wereldmuziek, psychedelica en bubblegumpop. Not for the faint at heart, zou je denken, maar het is heel goed om te zien dat Ekko hier toch flink vol voor loopt. Aan de andere kant: Deerhoof is bepaald geen marginaal bandje, en Karawane heeft hier in Utrecht stevige roots. Kortom: volle bak voor goede muziek!

Karawane is een prachtige starter. Vanavond is verreweg het grootste optreden in het nog prille bestaan van deze jonge band. Zanger Anne Caesar van Wieren moet soms moeite doen de zenuwen te bedwingen, maar de podiumvrees wordt met frisse moed tegemoet getreden. En zo hoort dat, want hier staat een stelletje zeer geschoolde muzikanten, die grootse plannen heeft vanavond.

De sterke nummers van Van Wieren, de subtiele samenzang met Maaike van der Linde, en de superspannende combinatie van noisy gitaren, dwarse ritmes en esoterische (bas)fluit maken van Karawane een bijzondere band. Soms is het spacey sixties als Amon Düül, soms zijn het als nummers verpakte soundscapes, maar vooral zijn het ook gewoon heel mooie liedjes met een scherpe edge van de gitaar en een zacht randje van de fluit. Zei ik daar net iets over podiumvrees? Onzin: het finale nummer, met kale gitaar en kleine percussie op xylofoon toont ongelooflijk veel lef. Band met enorme sympathiefactor, om zeer goed in de gaten te houden! In oktober komt daartoe de eerste plaat uit.

  
Je zou haast vergeten dat de hoofdact van de avond Deerhoof is. Natuurlijk is de volle bak vanavond voor hen, Ekko is een mooie maar relatief kleine zaal voor deze knotsgekke avantgardisten. Deerhoof is zo’n heerlijke band waar echt geen touw aan vast te knopen is, maar die je toch altijd waardeert om zijn gekkigheid, grilligheid en gogme.

Drummer Greg Saunier mept er woest op los (fully going apeshit, zouden mijn Australische vrienden zeggen), gitarist Ed Rodriguez gaat op zijn vlammende rode gitaar tekeer als een rodeorijder op steroïden, John Dieterich gitaart zijn eigen eigenwijze plan. En toch past dit alles wonderwel bij elkaar. Satomi Matsuzaki, amper vier turven hoog, bast de lijm tussen deze vrolijke chaos, en zingt daar met haar hoge stem de meest wonderbaarlijk onbegrijpelijke teksten overheen. Wie Deerhoof wel kent van de platen: live is het nog veel gekker!

Dus weg met de ratio en weg met de kritiek! Deerhoof maakt zijn eigen universum wel, en we zijn allemaal welkom! Hieperdiep! Dansen alsof het ochtendgymnastiek is. Matsuzaki geeft Deerhoof die toch altijd weer wonderlijk Japanse kitsch mee, gepresenteerd op een bedje van gierende avantgarde. We mogen in de toegift zelfs meezingen, Panda, panda, pan-da! Tussendoor krijgen we een surrealistisch mooie speech van Saunier, die in essentie neerkomt op ‘dankjewel, maar het is hier bloedheet’. De dank is meer dan wederzijds. Ongrijpbare muzikale eigenzinnigheid is het mooiste wat er is.

   

zie hier een concertregistratie in België, vorig jaar, dan krijg je wel een beetje een beeld.

Advertenties
2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: