Oscillations #2 – Ekko, Utrecht, 1 oktober 2015

Oscillations is zo’n initiatief dat de tijdgeest op de staart trapt, want momenteel lijkt niets hipper dan psychedelica. Afgelopen juni was de eerste editie van deze samenwerking tussen onder andere Ekko en Eindhoven Psych Fest, en nu al weer de tweede aflevering, dus de vaart en de ambitie zit er al flink in. Vanavond een mooi programma over de volle breedte van wat de psychedelica te bieden heeft. Dit alles wil niet zeggen dat Utrecht hier massaal voor opdraaft, want de zaal is al met al maar matig gevuld.

Aan de bands ligt het niet. Radar Men From the Moon is zo’n instrumentale spaceband waar NASA gerust 100 miljoen voor neer zou tellen, want sneller dan dit knal je de ruimte niet in. Het begint nog wat aarzelend, maar bij het episch lange derde nummer (ik meen van de nieuwe plaat Subversive I) stijgen we hoog op. “Epic instrumental voyages”, zoals elders al werd geschreven. Op een stevige onderlaag van mitrailleurzuivere krautrock knallen we into outer space, even zwaaien naar ISS en daarna door tot ver voorbij de New Horizons. Gestuwd door een geweldig straffe bas lijkt er geen einde aan te komen, maar als de band na dit nummer dan afzwaait is er al met al slechts een half uurtje voorbij. Net als we er lekker in komen. Ik begrijp dat dit te maken heeft met de strenge eindtijd van 11 uur waar Ekko tegenwoordig mee te maken heeft, maar het past toch niet helemaal bij muziek die pas in concerten van minimaal twee uur echt tot zijn recht komt. RMFTM speelt nummers die stuk voor stuk een half uur zouden moeten duren.

2015-10-01 20.40.28

Forever Pavot is een band waarin je de meest traditionele psych-variant zou kunnen zien, een vorm van sixties/seventies barokpop met stevige bohemian feel. Op voorhand past dit het minst in mijn straatje, maar dat is helemaal onterecht want wát een leuke band is dit! Un deux trois quatre, et hoppa, daar gaan deze ontzettend sympathieke Fransen weer helemaal los op het orgel, zogezegd. Ze schuwen de weelderige instrumentaties niet, er komt zelfs een dwarsfluit voorbij. Het haast funky nummer Miguel el Salam, werd eerder zowaar al getipt als festivalanthem voor 2015. Maar het is vooral de van het podium af spattende spelvreugde waar je vrolijk van wordt. Psychedelica voor met een cocktail in de zon. Laat deze jongens a.u.b. de festivals van volgend seizoen maar helemaal plat spelen.

2015-10-01 21.43.20

Soft Walls hanteert weer een meer krautrock/shoegaze/noise benadering van psychedelica. De plaat No Time klinkt zeer aangenaam, maar op het podium kost het aanmerkelijk meer moeite. Met vijf man wordt een gitaarmuur beoogd, maar dat blijft hangen in geklungel met het podiumgeluid. Het is in de zaal onduidelijk wat het is, de overdaad aan galm die je op de plaat hoort valt hier wel mee, maar blijkbaar lukt het toch niet helemaal naar de zin van Dan Reeves en zijn collega’s. Het chagrijn neemt toe en de vaart raakt er behoorlijk uit, terwijl dat laatste nu juist is wat een psychedelic avond nodig heeft. Soft Walls spelen best aardig, maar weet niet echt op te stijgen. Gek genoeg lukt dat ineens wel met een goede lange uitvoering van Never come back again (sic!), het laatste nummer. Er worden wat instrumenten geruild en plots blijkt dat de gitarist een veel betere bassist is en dat de gitarist veel beter bas speelt. Aha! Zo blijft bij Soft Walls het gevoel hangen dat het best goed zou kunnen zijn, maar vanavond zit iets in de weg om er echt wat van te maken.

2015-10-01 22.44.09-2

Advertenties
3 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: