Acid Mothers Temple – DBs Utrecht, 12 okt 2015

Acid Mothers Temple is een meer dan fascinerend collectief uit Japan. In een soort commune aan de randen van de Japanse maatschappij herkennen pakweg dertig mensen zichzelf en elkaar in een soul collective, dat in verschillende gedaantes muzikaal tot expressie komt, zij het soms lastig van elkaar te onderscheiden en vrijwel altijd onder aanvoering van Kawabata Makoto. Strikt genomen is Acid Mothers Temple de naam van het collectief en niet van de band(s). Vanavond hebben we te maken met de oudste en meest productieve incarnatie, Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. (afgekort: AMT).

Maar eerst voorprogramma Spirit Valley, in Amsterdam wonende Australiërs die getweeën een fijn gruizige gitaar/drum undergroundherrie maken. Dit is een harige tweepersoonsmotor zoals je die wel vaker ziet, denk aan Maden Suyu, Tweak Bird of Picturebooks. Spirit Valley biedt een sterke combinatie van gruis- en ragwerk met lekker ongepolijst melodieuze stukken, al spelen ze vooral met tempowisselingen. Het nummer dat wordt aangekondigd met “This one is emotional, don’t cry” is echt goed, niet als tranentrekker maar met de emotie van een gewond dier. Naar het fascinerende drumwerk zou je uren kunnen kijken.

  
Kundig kondigen de Amsterdamse Aussies Acid Mothers Temple aan: “If you haven’t seen Acid Mothers Temple before: they’re gonna rip your balls of! It’s really good!”

Acid Mothers Temple opereert onder de filosofie “Do whatever you want, don’t do whatever you don’t want!!” Dat geeft natuurlijk weinig richting. Niettemin weet AMT in muzikale zin donders goed waar ze mee bezig zijn, ook al laten ze zich niet eenvoudig in een hokje duwen. De band opereert op het raakvlak van Stockhausen, psychedelica en hardrock, en lijkt daarmee in vele opzichten op Can, dat eveneens sterk verbindingen had met de (Duitse) communes eind jaren zestig en later met zanger Daro Suzuki ook weer Japanse invloeden incorporeerde. DBs kent zijn klassiekers natuurlijk ook, want tussen de bands door horen we ook alleen maar nummers van Can.

AMT trapt na een afgemeten “goodnight” af met een ongenadige bak herrie, neemt even gas terug en neemt ons vervolgens in een ruim tien minuten lange trip mee naar steeds hoger, steeds ijler, spacegaze in optima forma. Amai, dit is behoorlijk indrukwekkend! Emotieloos en stoïcijns spelen de Japanners met ongenadig technisch vernuft hun razend complexe nummers. Gitaristen Kawabata Makoto en Tabata Mitsuru plamuren een machtige wall of sound, Higashi Hiroshi* staat als een guru in trance over zijn Roland, bassist Tsuyama Atsushi is onwaarschijnlijk vingervlug, maar de held op de achtergrond is drummer Satoshima Nani, notabene vers vanuit de undergroundscene van Osaka bij de band gekomen, maar hij kan zich met Jaki Liebezeit meten in zuiverstrakke motorik in priemgetalsmaten.

In ruim een uur krijgen we vier nummers, soms twintig minuten lang, schakelend between space and mother Earth: van mooie etherische synths en noisey gitaar tot een ontembare stoomwals. Het is veel meer dan herrie of techniek, want de Acid Mothers slagen er op een wonderlijke manier in om een enorm gevoel in hun composities te leggen. AMT spelen niet voor ons, ze nemen ons mee. Dit is in vele opzichten de incarnatie van Can, maar dan toch ook wel met een zeer eigen geluid.

Het enige minpuntje is dat het uiteindelijk na een goed uur al weer afgelopen is; dat past niet bij deze muziek, constateerde ik vorige week ook al. Space is tijdloos. Misschien heeft het er mee te maken dat AMT alles in een hoge versnelling doet. Er zijn jaren dat er vier of vijf albums verschijnen, en deze ‘Cosmo Saraswati’ Europese live tour gaat eveneens in moordend tempo: een ruime week geleden speelden ze nog in Amsterdam, tussendoor in Antwerpen, Berlijn, Kopenhagen, Aalborg, Oslo, Stockholm en Malmo, en nu dus in Utrecht, voordat ze de Britse eilanden er van langs geven. Alstjeblieft! Het zij ze vergeven, want dit was toch echt een zeer indrukwekkende avond, misschien wel het beste wat ik tot nog toe in DBs zag.

[* 15/10: namencorrecties n.a.v. onderstaande comment]

Advertenties
3 reacties
  1. p.s. de man achter de Roland was Hiroshi Higashi en de man met de gigantische haardos op gitaar naast hem was Makoto Kawabata

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: