Popronde Utrecht – 22 oktober 2015

Af en toe heb je zo’n avond die even heel anders loopt dan van tevoren bedacht, en vanavond is zo’n avond. Op het allerlaatste moment blijkt Girl Band om gezondheidsredenen te hebben afgezegd voor hun optreden in ACU. Dat is verdomd jammer, want dit had anders wel eens het laatste echt kleinschalige optreden geweest kunnen zijn van deze inmiddels flink gekatapulteerde band. Helaas, hopelijk zijn ze er over een dikke week weer bovenop voor London Calling, in Paradiso.

Maar ACU is er de tent niet naar om zwervers aan de deur te weigeren en ter vervanging speelt The Homesick, toch al in de stad vanwege de Popronde. Daar blijf ik graag voor hangen. Ut moat net raarder wurde, maar dit zijn verdorie wel jongens uit Dokkum, dus die hebben vandaag in feite dezelfde reis gemaakt als ik ooit. Ik zag een deel van de boys op Noorderslag al in de incarnatie Yuko Yuko. Dat is vooral een sympathieke eighties slacker band, maar The Homesick is een stuk dwarser en steviger. Dit is een slecht moment om me te realiseren dat ik onderweg mijn oordopjes moet zijn verloren.

Het belangrijkste thema van de band zou ‘verveling’ zijn, een statement dat bands uit de periferie wel vaker maken, maar ik geloof er geen bal van. In overeenstemming met de bandnaam weet The Homesick juist precies een soort melancholie te raken die me doen afvragen waarom ik eigenlijk ooit uit Dokkum ben vertrokken. The Homesick vertaalt de heimwee in een prettige bak melodieuze noise vol galm, om in het laatste nummer Jeez nog even flink door te pakken, als Rats on Rafts met (Machine) 1-6-8. Drummer Erik en bassist Jaap leggen een superstrakke ondergrond neer voor het wazige gitaarwerk van Elias Elgerma, die als altijd oogt als die afstandelijke maar vriendelijke jongen die iedereen wel in de klas heeft gehad, zo’n figuur die geen idee heeft wie Nick en Simon zijn maar die wel alle gedichten van Byron kan declameren. Slechts acht nummers hebben ze, want hup hup het is de Popronde en ze moeten zo ook nog in Het Gegeven Paard een setje doen.

The Homesick
En als ik dan toch in de groef van de Popronde zit, moet ik het maar doorzetten ook. Het Gegeven Paard is het (min of meer) grand café van TivoliVredenburg, en als ik aankom staat Rita Zipora op het ‘Rabo Open Stage’ podium. Dat valt haar en mij niet mee. Ik zag haar eerder al eens een uitstekend verlegen optreden doen op Noorderslag, en dat was ook geen makkelijke tent, maar dit is helemaal niks. Ook dicht bij het podium overheerst het geouwehoer van de mensen verderop die helemaal geen boodschap hebben aan de poëtische elektropop van Zipora, en het is Rita ook niet gegeven om deze moeilijke zaal te overtuigen. De liedjes blijven op een meter voor het podium hangen en vallen daar dood neer. Haar wat tamme set van Nederlandstalige liedjes à la Eefje en Spinvis leent zich ook niet echt voor een knallend optreden, en ik wacht niet af of dat alsnog gaat gebeuren.

In mijn voormalig stamkroeg Willem Slok speelt Kin, een postrock-geïnspireerde band uit Groningen. De kroeg is veel te klein voor aKinlles wat meer ruimte nodig heeft dan een akoestische singer- songwriter, dus een serieuze band met drumstel en flinke effectsets voor de gitaren op de vloer past maar amper. “In het fijne café Willem Slok zullen ze goed tot hun recht komen,” zei 3voor12Utrecht nog, maar we staan de band haast op de tenen en er is nauwelijks fysieke speelruimte voor de band. Maar Kin laat zich niet uit het veld slaan en na pakweg twee nummers zoeken pakt de band alle ruimte die ze kan krijgen. Zangeres Kim Foster doet af en toe en stap voorwaarts duikt aldus direct het publiek in. Kroeg en continue bierbestellingen of niet, Foster wil ons direct bij de strot grijpen met de zeer begeesterde mix van melodieuze postrock en hypnotiserende dreampop. Het geluid moet over de backline en is dus nogal bagger, maar de band negeert alle tegenslag en gaat met indrukwekkend lef erop-en-erover. Dit smaakt naar heel erg veel meer; de nét uitgekomen plaat is alvast zéér de moeite waard. Ik ga Kin heel erg goed in de gaten houden.

Vooruit nog eentje dan, voor Iguana Death Cult in Café België. Dit is een band die zich zwaar laat inspireren door Ty Segall en Thee O Sees, en dan weet je het wel. Halverwege de set houdt het publiek het echt niet meer en ontstaat er een heerlijk zweterig vieze moshpit, waarin het bijzonder lastig is om band en publiek nog van elkaar te onderscheiden. Heerlijk gruizige fuzzrock. Ah, daar surft de gitarist over de menigte! (en toen was de telefoon leeg voor een mooie foto…) Heerlijk dampende set van veelbelovende band. Ze hebben nog maar één single uit, maar als ze ook maar iets van de productiviteit uit het genre tot zich nemen mogen we binnenkort toch wel een paar goede albums verwachten. Hier gaan we nog heel erg veel plezier van beleven op de festivals van het volgende seizoen.

Zie hier verslag van 3voor12Utrecht

Advertenties
6 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: