Into the Void – De Neushoorn, Leeuwarden, 24 okt 2015

De verf is amper droog, alles oogt spiksplinternieuw, iedereen kijkt nieuwsgierig rond; we zijn gearriveerd in De Neushoorn, de nieuwe poptempel die dan eindelijk ook Leeuwarden moet optillen naar de eredivisie van het vaderlandse clubcircuit. Pas afgelopen woensdag is De Neushoorn met een optreden van Fink geopend. Vandaag is de volgende uitdaging met Into the Void, festival voor stoner, sludge en doom, op drie podia in het nieuwe complex. Here we go!

Neushoorn

We vangen aan met Mother Engine, in de knusse kleine zaal. De zaal is met zwarte gordijnen en een mooie houten vloer strak ingericht, zonder poeha (ook zonder bar), met een balkon helemaal rondom, zodat je letterlijk boven de bands kunt kijken. Er zullen hier een man of 250 in kunnen. Mother Engine speelt vakkundige stoner volgens het boekje, hele fijne binnenkomer dit. Het laatste nummer wordt ongeveer aangekondigd als “This may be our last song, or not, depends how long it last”, en dat is veelzeggend, want het benadrukt dat deze band lekker op de improvisatie leunt. Halverwege dat nummer zie je dat de drummer heel even de gitarist aankijkt, waarna het los gaat in een lekkere jam. Heel fijn!

Your Highness

Your Highness

Dan naar het nieuwe vlaggeschip van De Neushoorn, de grote zaal. Hier passen 700 mensen, inclusief ook hier een balkon, aan drie kanten. Moderne zalen als deze zijn fijn in de breedte vorm gegeven, zodat je altijd korte zichtlijnen hebt en je makkelijk door de zaal kunt bewegen. Aan twee kanten een bar, dat is ook wel prettig. De grote zaal is nog niet erg gevuld als Magister Templi aantreedt. Deze Noren spelen een soort van Wâldrock-classics à la Helloween, vol referenties aan glorieuze Noorse sprookjes en Egyptische mythologie. Welja, wat maakt het uit. “We’re so fucking stoned,” zegt de zanger zelf al, maar dat hoor je zo ook wel. Dit rammelt aan alle kanten, en naarmate het vordert wordt Magister Templi bedenkelijk matig.

Your Highness uit Antwerpen pakt het in de kleine zaal heel wat beter aan. Dit is een strak doordenderende machine, ergens tussen hardcore van Black Flag en heavy metal van Motörhead in. Op een stevige wall of sound van de gitaristen en de ritmemachine kan de zanger lekker over podium stuiteren en het steeds enthousiastere publiek toebrullen. Als de versterker van één van de gitaristen hapert raakt de vaart er even uit, maar dat pikken de brute bazen met een brok extra power snel weer op. Koninklijke performance!

In de grote zaal meldt zich Ufomammut met een minutenlang intro, uitmondend in het verwoestende Somnium, waarmee ze iedereen stuk voor stuk bij de lurven grijpen en meesleuren in hun psychedelisch universum. Ufomammut is een stuk lastiger te consumeren dan de voorgaande bands; ze trekken volkomen hun eigen plan, maar als je eenmaal meegezogen bent is er geen ontkomen meer aan. Ufomammut heeft in de loop der jaren al een machtige live reputatie opgebouwd, maar wat ze hier vertonen is echt verbluffend goed. Met denderende drones overtreffen ze vandaag met gemak Sleep, de godfathers in het genre. Nu hoor je ook mooi hoe ontzettend goed het geluid hier is. Het volume staat ongenadig hard maar klinkt loepzuiver, en een nummer als Plouton is beter gemixt dan op de plaat, met de vocalen voller van echo maar meer op de achtergrond, schreeuwend over de enorme geluidsmuur heen. Het drietal staat dicht op elkaar, voor een bak vol versterkers en een scherm met intrigerende spacy beelden en superieur uitgelicht. Dit was zonder twijfel één van de beste concerten van het jaar.

Ufomammut

Ufomammut

Heel andere kost dan bij Jambinai, Koreaanse avant-garde postrock. Het is een eclectisch geheel van instrumenten, met een belangrijke rol voor de geomungo, een traditioneel instrument als een ziedende bas, maar ook met distorted gitaren en een gewone Mac. Jambinai bouwt geen geluidsmuren, maar schetst met veel oog voor detail prachtige soundscapes, met af en toe gierende noise-erupties, zoals in het tweeluik-nummer Empty Pupil. Alle kleine geluiden en geluidjes tellen, van geomungo tot de haegeum, de piri, de triangel. Dit is vooral luistermuziek, wat niet voor alle bezoekers meevalt, maar het prachtige laatste nummer Connection dwingt veel af. Deze wil ik graag vaker in Europa zien!
[zie hier filmpje van Jambinai eerder dit jaar op Primavera]

Jambinai

Jambinai

The Ocean staat op het affiche als onderdeel van een Europese packagetour met Solstafir en Mono. Op voorhand is dit een interessante band, maar eenmaal op het podium gooien ze de glazen snel in. The Ocean trapt bijzonder onrustig meteen vanaf de soundcheck af, de lichtman lijkt in verwarring en het is een tijd lang onduidelijk waar ze nu eigenlijk mee bezig zijn. Dat gevoel gaat ook niet meer weg. Het wil allemaal niet echt los komen, het oogt en klinkt enorm warrig en richtingloos, en de op het oog apestonede zanger zit iedereen in de weg. Kom op, dit moet zo niet, want op de platen horen dat dit wel degelijk een goede band is. Deze teloorgang kijk moeten we niet te lang willen aankijken, snel verder (al missen we dan wel een stagedive-actie vanaf het balkon).

Op het derde podium, in het café, speelt gelukkig Obese, niet al te gecompliceerde straight-in-your-face-rock uit Utreg. Op grond van de bandnaam kun je makkelijk veel slechte grappen maken: van dik hout zaagt men planken, moddervette rock, etc. Het is wel precies waar we even aan toe zijn. Dikke voldoende!

Mono

Mono

Mono tapt uit een heel ander vaatje, met lange instrumentele postrock-verhalen. De stoïcijnse Japanners breien laag op laag op laag, bij elkaar gehouden door de bassisten en altijd met een melodieuze gitaar erin doorklinkend. De gitaristen zitten links en rechts, blijkbaar een goede houding om met scheurende harde noise-explosies los te kunnen gaan. Mono geeft een fascinerende set, en waar ik eerder wel eens betwijfelde of het een uur lang kom blijven boeien, is dat nu geen enkel probleem. Uitstekend!

My Sleeping Karma

My Sleeping Karma

In de kleine zaal speelt My Sleeping Karma, eveneens volledig instrumentaal. De Duitsers kennen hun klassiekers, getuige de cijfers 35007 op de band van de gitarist; de inspiratie van Loose en dus ook de verwijzing naar bijvoorbeeld Monomyth is overduidelijk. Mooie slepende psychstoner uit het boekje en met zichtbaar veel plezier gebracht. Wat een sympathieke band is dit! My Sleeping Karma geeft veel kleur aan zijn sound, niet alleen via het melodieuze gitaarwerk, maar ook dankzij de electronics-jongen, waardoor het geluid soms ook heel dicht in de richting van de postrock à la Mogwai kruipt. Echt heel goed dit, en wederom een festivalhoogtepunt.

Solstafír

Solstafír

De feitelijke hoofdact van Into the Void is Solstafír. De IJslanders slaan een brug tussen hardrock en postrock en het geniale album Ottá is één van de hoogtepunten van vorig jaar. Op Eurosonic afgelopen januari was Solstafír al heel goed, net als naar verluid de speciale set op Roadburn. Solstafír kent ook wat groeipijnen, met kort na Eurosonic een pijnlijke scheiding van drummer Gummi en sindsdien live telkens een invaller. Maar we moeten ons door dit soort randverschijnselen niet af laten leiden, althans zolang Solstafír dat zelf ook niet doet. Maar het lijkt alsof ze het wel doen. De eerste paar nummers, inclusief prijsnummer Ottá, spelen ze nét iets te druistig en te snel, en dat is jammer, want Solstafír is op zijn best als ze nummers geduldig opbouwen en toewerken naar een heerlijk vertraagde eruptie. Ze ogen ongeduldig, ongeïnspireerd en op momenten zelfs ongeïnteresseerd. Wat is dit nu? De compensatie wordt gezocht in een nogal overtrokken publieksinteractie, waar de lichtman fanatiek aan meedoet door irritant vaak het licht op het publiek te zetten. Kom op zeg, we zitten hier niet bij Mainstreet! Ook als Solstafír niet op dreef is klinken ze natuurlijk nog goed, maar de lat ligt hoger; Solstafír moet bedenken of ze live willen scoren met hun geweldige muziek, of dat ze willen vervallen in onnodige publieksopzweperij, een valkuil waar al zoveel heavy bands in getrapt zijn.

Het is mooi geweest, Christian Mistress laten we schieten. Wat brengt ons deze dag dan? Into the Void is echt een heel mooi kleinschalig festival, niet alleen voor de liefhebber van sludge, doom en stoner, maar zeker ook voor wie het experiment waardeert. Het programma was dit jaar echt ijzersterk, en het is een wonder dat dit voor slechts 20 euro kan en maar nauwelijk uitverkocht is. Misschien zijn er teveel festivals in Nederland, maar toch niet in Leeuwarden, dacht ik. En laten we wel wezen: met de spannende programmering vult Into the Void toch echt wel een gat (ahum) tussen andere festivals. Gelukkig is er nu de prachtige Neushoorn om hier een podium aan te geven. Hopelijk volgend jaar weer!

2015-10-24 18.46.18

Heel veel andere reviews van Into the Void:
Never Mind the Hype
Leeuwarder Courant
3voor12 Fryslân
Lords of Metal
Zware Metalen
Metalfan.nl

Advertenties
5 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: