Le Guess Who?, dag 3 – Utrecht, 21 nov 2015 #LGW15

Met een middag lekker vinyl kijken op de grote platenbeurs (eindelijk! Virgin Prunes!) schiet LeMiniWho er bij in vandaag. We starten derhalve met The Myrrors. Het eerste nummer,Arena Negra, wordt heel zorgvuldig opgebouwd, met viool, dwarsfluit, belletjes, strijker over de gitaar, tot na bijna tien minuten een knallende psychrockexplosie. Een kwartier lang trage gitaardrones, en de viool blijft maar gaan. Dit voelt heel goed! Tweede nummer The Forward Path kent al net zo’n subtiele opbouw, totdat het in gierende noise uiteen knalt, waarna alles weer bij elkaar gevlochten wordt. Dit is haast mystieke psychrock. En dan is het al weer voorbij, na twee nummers van een kwartier en twintig minuten. Een ruim half uurtje is echt veel te kort, hopen dat ze gauw eens terug komen voor een volledige set, die uren zou kunnen duren.

2015-11-21 19.16.45

Le Guess Who? is een festival voor het experiment, en het meest experimentele is ongetwijfeld de bejaarde pianist Charlemagne Palestine. Op het podium van de Hertz staat een piano vol met kledingstukken en knuffels, en Palestine zelf is al net zo rijkelijk versierd, als visuele tegenpool voor zijn minimalistische 2015-11-21 19.54.51pianomuziek. De radicaal onortodoxe Charlemagne Palestine legt met Strumming Music een lange drone van twee pianotonen neer, om pas minuten later door te schakelen naar steeds meer lagen. Fascinerend en vooral heel vreemd, en wat heerlijk is het toch dat LGW een podium en volle zaal kan bieden aan deze paradijsvogelijke experimentalist.

Ik zit dat niet uit, want ik wil ook een stuk meepikken van Destroyer. Dat heeft een element van zelfkastijding, want eigenlijk vind ik het een zwaar overschatte band, maar ik heb het gevoel dat ik het nog een keer een oprechte kans te geven. Dan Bejar heeft liefst zeven man band meegenomen, die een bijzonder rijke invulling geeft aan zijn liedjes. Overal is klank en kleur. Bejar doet niet veel aan interactie met het publiek, hij zingt leunend op een lage microfoonstandaard als ware het een wandelstok, en als hij even niet aan beurt is hurkt hij neer om schijnbaar in gedachten wat van zijn flesje bier te lurken. Het is precies de arrogante uitstraling die me zo aan Destroyer irriteert, maar ik probeer er door heen te prikken. En verdorie, na een stuk of vijf nummers lukt dat ook nog. Dit soort barokke broadway-americana zal nooit echt mijn ding worden, maar het zijn toch wel echt verdomd goede liedjes, Bejar heeft een stem zonder weerga, en hier speelt wel echt een grootse band. Ik zal het thuis niet grijs draaien, maar ik ben toch blij dat ik dit heb gezien.

2015-11-21 20.17.31

Dan Magma. Het is mij in het afgelopen half jaar door verschillende mensen met grote klem benadrukt dat ik dit móet kijken, want zonder weerga, etc. Dat blijkt nog niet helemaal uit de biografie, die ver in de tijd terug gaat en eigenlijk ook als zeer gedateerd leest: Franse progrock, zingend in een eigen, zelfverzonnen taal (het Kobaïaans), nadruk op technisch vernuft…. 2015-11-21 20.59.39Maar een goed advies slaat men niet in de wind, dus ik sta paraat. Magma is een band voor mannen met grijze paardenstaarten, tot op het bot trouw aan de muziek. Magma is technisch uitzonderlijk goed, maar dat vertaalt zich helaas niet in een gloedvol optreden. De ziel en zaligheid had overal in kunnen liggen, voor mijn part over de toekomst van de planeet Kobaïa, maar het blijft in drie lange nummers nogal hangen in mat technisch vernuft. we horen en zien saaie partijen op drum, gitaar en xylofoon (liefst met wat solo’s erbij), achtergrondzangeressen die slecht bij stem zijn, en langdraderige zang. Alles klopt in zichzelf wel, maar als toehoorder word ik hier echt helemaal niets wijzer van. Dit is techniek zonder ziel, zonder vonk die overspat. Zelfs die lange solo’s zouden af en toe best kunnen, als de passie er maar in ligt. Maar vanavond wordt dit een oeverloos saaie jam van nostalgie voor een tijd long gone. Ik moet echt verder.


Urgentie is wat ik zoek en urgentie is wat ik vind bij Shabazz Palaces. Twee mannen die in een uurtje een haarscherp profiel neerleggen voor de toekomst van de hiphop. 2015-11-21 21.58.34Geen plichtmatig dreunende bas, geen yo!, geen gerap over lekkere chickies, maar bevlogen woordzang over jazzy melodieën en zéér verfijnde beats, die je niet eens doorhebt als je er niet op let. Dit is echt heel erg goed, en die herkenning gaat door de hele Cloud Nine. Ik ben verre van een kenner van dit genre, maar hier hoor ik dan wel degelijk dat er ook een artistieke vorm is, zo’n beetje in de hoek waar ook Flying Lotus zit. “Spectacular, way-out hiphop”, zegt de Guardian, en ik ben op grond van mijn drie kwartier hier genegen om dat te onderstrepen. Dit moet ik nog eens heel erg goed gaan checken, want mogelijk heb ik hier een heel belangrijke band gezien.

De nogal onwaarschijnlijke hoofdact van het festival is Sunn O))). Bij LGW kan dat: een collectief grootheden uit een sub-sub-genre als curator en hoofdact neerzetten, erop vertrouwend dat band, programmeurs en publiek hier gelijkgestemd zijn. Hier loopt de grote Ronda dan ook al ruim van te voren voor vol, voor wat ook voor Sunn O))) wel hun grootste show ooit moet zijn. Van tevoren wordt al flink gewaarschuwd voor het extreem harde geluid, er worden oordopjes uitgedeeld bij de deuren, de security wordt wat zenuwachtig en preventief wordt de hele bar ontruimd, om te voorkomen dat het glaswerk stuk trilt. De zaal wordt een half uur voor aanvang helemaal vol gepompt met rook en het is duidelijk dat hier heftige dingen gaan gebeuren. In de dichte nevel treden vijf schimmen in monnikspijen aan, om ons vervolgens vijf kwartier lang te trakteren op onwaarschijnlijk harde drones, die in lange, trage golven over het publiek worden uitgestort. Elke gitaarberoering is een mokerslag. Dit is geen concert, maar een ervaring, die gevoeld moet worden tot in alle organen. Het ongenadige volume van de vier gitaren en iets wat op een elektrische viool lijkt is bij Sunn O))) dan ook zeer functioneel. Bij aanvang valt het volume zowaar nog mee, maar vervolgens leggen de dronelords langzaam maar zeer zeker laag op laag, harder en harder, tot een volume dat als een wind door je haren waait, dat door je benen heen trilt naar al je organen, dat je haast letterlijk de adem beneemt. Alles wat ik eerder heb gezien aan bands die je ‘hard’ zou kunnen noemen valt in het niet bij wat hier meemaak. Het is op zijn eigen manier nog subtiel ook, met bastonen in vele verschillende tinten en geluidslagen. Wie dit ondergaat vindt hier ook devote verlossing van alles wat je dacht dat muziek was. Damn, wat een overweldiging.

2015-11-21 23.27.15

Even omschakelen daarna naar de Highly anticipated Kamasi Washington in de oude Vredenburgzaal. Kamasi is in alle opzichten imposant, door zijn omvang, zijn kleding, zijn persoonlijkheid, zijn samenwerking met Kendrick Lamar, zijn driedubbele debuutplaat, maar vooral door zijn ongenadig straffe en o zo organisch klinkende saxofoonspel. Hij heeft een grote band mee genomen, al valt dat voor jazzbegrippen misschien nog wel mee. De twee drummers, de keyboardman, de bassist, wat een doorgewinterd collectief aan muzikale bazen allemaal, zeg. Hier echter geen valkuil der techniek zoals bij Magma, want al vrijwel meteen slaat er een vonk over naar het publiek, én weer terug. Het stuwt de band vanavond tot ongekende hoogte. Het nummer over de grootmoeder van Kamasi Washington is overduidelijk een emotionele rollercoaster voor de bandleden, de zangeres is haast in tranen. En niks pathetisch of over the top, maar alles voor een concert dat waarschijnlijk over decennia nog steeds herinnerd zal worden als het grote doorbraakconcert van de man die hier eigenhandig de zo broodnodige kiss of life geeft aan de jazz. Gedenkwaardig in alle opzichten.

2015-11-21 23.38.02

Dat wordt lastig om nog te overtreffen, de rest van de avond. Maar het is geen wedstrijd, het is een festival der uithoeken van de muziek. Total Control dan dus, weer even heel andere koek. Total Control speelt zo op het eerste gehoor wat gedateerde punkwave, gedrenkt in een dikke laag eighties, maar het is wel lekker en de band blijft er goed mee overeind. De zanger heeft lekker slicke maniertjes en eigenlijk is dit gewoon de niet al te gecompliceerde band die het publiek op dit tijdstip nodig heeft.

2015-11-22 01.45.13

In de Ronda is daarna als afsluiter dan toch nog wel ruimte voor een interessant experiment, als de postpunkers van Disappears hun superieure plaat Ireal spelen, terwijl dubgrootmeester Adrian Sherwood daar van achter de geluidstafel allerlei dubeffecten overheen gooit. Dit is in beginsel wel een goed idee, want de abstracte texturen van Disappears lenen zich goed voor de echo’s en galmen van de dub. De échte meerwaarde van het dubben is niet altijd duidelijk, het blijft allemaal een beetje hangen in het experiment. Maar ook dan nog is het altijd fijn om lekker Disappears te kijken. Mooie afsluiting.

2015-11-22 02.18.41

Andere reviews:
Never Mind the Hype
Under the Radar
KindaMuzik
Kicking the Habit

Advertenties
2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: