Le Guess Who?, dag 4 – Utrecht, 22 nov 2015 #LGW15

De laatste dag van Le Guess Who? begint al in de middag, ik haak aan bij Gaye Su Akyol. Drie gemaskerde muzikanten in lange pijen beginnen in het halfduister van de Grote Zaal met een lekker psychedelisch intro voor de opkomst van Akyol. Ze ziet er prachtig uit, met haar ultrahoge laarzen, haar ul2015-11-22 15.43.51trakorte rokje, en doorschijnende glittercape. Akyol heeft een haast traditioneel stemgeluid, maar de band speelt lekker psychedelisch, soms haast surf met een oosters randje, uit de underground van Istanbul. Dat orgeltje ook! Akyol zingt prachtig, maar lijkt wel afgeleid en in gedachten. Ze weet wel degelijk op welk podium ze staat, want ze kndigt een mooie versie aan van Selda’s Yaz Gazeteci Yaz, dat kent iedere LGW-bezoeker sinds vorig jaar. Akyol houdt iets te vroeg op, lijkt niet heel erg geïnspireerd, maar zet hier toch wel een mooie set neer. Dat belooft wat als ze er echt zin in heeft!

2015-11-22 17.14.41Vervolgens loopt mijn programma wat rommelig, want bij Ekko staat voor Föllakzoid intussen een rij tot voorbij de bocht. Daar is geen beginnen aan.

Het goede nieuws is dat ik hierna mooi voor aan sta bij theater de Kikker, voor het legendarische Australisch The Necks. En dat is maar goed ook, want gezien de rij van fijnproevers achter mij weet ik wel zeker dat niet iedereen binnen is gekomen. The Necks omvat een contrabassist in het midden, een drummer links en een pianist rechts, met de rug naar de anderen toe. The Necks schotelen ons één lang minimalistisch meesterwerk van exact één uur voor. Ik weet niet wat ik meemaak. De contrabas begint met een subtiele toon, die steeds meer inkleuring krijgt, vervolgens komt heel voorzichtig de piano er in, en ten slotte ook de drum, niet alleen met slag maar ook met een keur aan geluiden en geluidjes. Dit gaat ver voorbij labels als jazz, avant-garde of minimalisme; het is zoiets als minimalisme in volle rijkdom. Het geheel lijkt statisch, maar er gebeurt bijzonder veel. Net als in de Canto Obstinato verschuift het geheel telkens weer en haast ongemerkt naar steeds nieuwe texturen. Hoe doen ze dat toch? Hier geen subtiele hoofdknikjes, wellicht is het improvisatie, wellicht een fenomenaal geheugen, want bladmuziek is er ook niet. Of wordt hier ter plekke een nieuwe compositie gemaakt? Dit is echt verbluffend goed, het beste wat ik deze LGW heb gezien. De staande ovatie is zeer terecht.

2015-11-22 18.19.06

Terug in het mothership dan even naar Jacco Gardner, posterboy van de vaderlandse psychedelica. Het klinkt heel degelijk allemaal, met mooie visuals, maar het is toch ook wel erg braaf hoor. De iele stem van Gardner werkt daarin ook niet mee.

Mooi moment om even wat eten te organiseren en snel door te schakelen naar Ariel Pink. Die staat hier in de Ronda mooi als een sub-headliner, dankzij zijn lekker ontwrichtende plaat Pom pom pom van vorig jaar. De band vertrekt vrijwel direct vanuit de soundtrack in een wazige maar eigenlijk wel lekker donkere elektronische soundscape. Maar Pink komt hier niet om het ons makkelijk te maken. Hij is zo’n irritante figuur die vroeger al je knikkers afpakte, zo wordt ergens opgemerkt, hij zingt en speelt fluit in een soort perspex hokje. Maar wat een heerlijk weirde visuals (het derde been!). De lijn tussen camp en kunst is hier bijzonder dun, schipperend tussen goede songs en fascinerende beelden, de band beheerst echt elke stijl die ooit is bedacht, maar aan de andere kant ergeren velen hier zich kapot aan de arrogante uitstraling van Pink, en het geluid lijdt ook nogal onder de beruchte ‘dikke deken’. Op driekwart is het voor mij ook wel mooi geweest.

2015-11-22 19.50.10-2

In de Pandora is het vervolgens dringen geblazen tussen de medemensen-op-respectabele-leeftijd, die zich verdringen voor Os Mutantes. Vanuit Brazilië verblijdt deze band ons al sinds half jaren zestig met luchtige psycho-tropicana. Ze lijken dolgelukkig hier vandaag te mogen staan. De frontman is duidelijk nog van de oude garde, de rest van de band grotendeels niet, maar dat geeft allemaal niet. In het eerste nummer wordt iedereen vrolijk voorgesteld, in het tweede nummer mag de drummer een uitgebreide solo doen, in het derde nummer hou ik het voor gezien bij deze gedateerde feelgood-show voor bruiloften en partijen.

The Pop Grouplaat gelukkig horen dat je op leeftijd nog steeds behoorlijk urgent kunt klinken. Funky gitaren, wave in de droge bas, punk in de attitude, de stijlenmix zit wel goed hier. Gortdroge sound als bij The Gang of Four, echt heel lekker. Maar het is vooral de reusachtige zanger Mark Stewart die woest en dwingend over het podium stampend zijn teksten het publiek in spuugt. The Pop Group is drie man oude garde aangevuld met twee jonge muzikanten, uitstekend op elkaar ingespeeld en met een show die in niets doet vermoeden dat ze er even dertig jaar tussenuit zijn geweest.

2015-11-22 21.58.28-2

Vervolgens wordt de zaal voor ‘hoofdact’ Deerhunter opgewarmd door Atlas Sound, een live dj-set van zanger Brendan Cox. Hij gitaart en zingt en wij drinken nog wat, gaan even pissen, maken een praatje, kijken even naar de tijd, want ja er komt nog een band en morgen moeten we allemaal weer werken. Cox met Atlas Sound is als die langdradige toespraak die je aan het eind van een bijeenkomst van de borrel af houdt, echt niemand zit hier op te wachten.

De opluchting is groot als de andere bandleden van Deerhunter het podium op komen. Vol verwachting klopt ons hart, we hebben allemaal goed geluisterd naar het recente meesterwerk Fading Frontiers, maar er gebeurt eigenlijk… niets. De band speelt liedjes, jawel, maar in het slechte geluid valt het wat uit elkaar en weet Deerhunter het publiek eigenlijk niet goed te bereiken. Cox heeft dat goed door, staat continu te seinen naar de geluidsman, vingertje omhoog vingertje omlaag. De band speelt ook echt niet slecht, maar ze weet de aandacht maar niet te pakken. Er zit geen enkele scherpte in. Tussen de nummers door maakt Cox nog wel wat praatjes, over zijn hond bijvoorbeeld, en hij geeft ruimhartig zijn waardering voor programmeur Bob van Heur. Op gegeven moment verzanden ook deze keuvels in gesprekken met de geluidsman, “my guitar sounds terrible”, en het dringt wel door dat de band vooral met zichzelf bezig is. Dit gaat ‘m niet meer worden… En tsja, morgen werken hè.

Tijd om te gaan. Het was weer een mooie editie van LGW, met vele prachtige hoogtepunten. Respect ook van mij voor de programmeurs, het kaartje voor volgend jaar is al weer in de pocket!

2015-11-22 23.50.47

Andere reviews:
– 3voor12 zondagblog: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2015/Le-Guess-Who–2015/blog-zondag.html
– Zie ook mooi verhaal plus achtergrondinfo over The Pop Group: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2015/Le-Guess-Who–2015/LGW15-The-Pop-Group.html
– Kicking the Habit: http://kickingthehabit.nl/2015-11-23/le-guess-who-de-zondag-the-pop-group-zegeviert-deerhunter-door-het-ijs
– Under the Radar, gallery: http://www.undertheradarmag.com/galleries/le_guess_who_2015_day_four/72157661547103216
– Kindamuzik: http://www.kindamuzik.net/live/le-guess-who/le-guess-who-2015-de-zondag/26375/
– Het totaaloverzicht van OOR: http://oor.nl/#!/concerts/verslag_le_guess_who_met_o_a_evil_superstars_kamasi_washington_deerhunter-1/concert

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: