Concert van het jaar 2015

Zo, dat was concerttechnisch weer geen misselijk jaar! In kwantiteit meer concerten dan ooit tevoren, in kwaliteit steeds dieper de ondergrond in, met enorm veel experiment en eigenzinnigheid. Ik tel niet minder dan 130 bands die op het podium voor mij verschenen. Daar zat dit jaar geen groot podium van formaat HMH tussen, dus ik durf nog wel te zeggen dat ik alles ook daadwerkelijk goed heb kunnen zien ook. Dat alles speelde zich voor een groot deel af op kleine en middelgrote festivals, zoals de meerdaagse Eurosonic/Noorderslag, Le Guess Who? en Motel Mozaïque, en enkeldaagse events als Le Guess Who in Pandora, London Calling in de Tolhuistuin, en het geweldig leuke nieuwe festival Into the Void. Daar tussendoor nog een onstuitbare stroom aan losse concerten, vooral in hometown Utrecht. Vanaf Lowlands kwam tussendoor nog een uitgebreid tweetverslag binnen, maar daar was ik zelf niet bij.

Intussen schoot deze blog in september door de grens van de honderd berichten heen, na ruim 2,5 jaar bands kijken schrijven. Daarna ben ik gestopt met het uitdelen van sterren; het uitdelen van sterren is me te gemakzuchtig en ook geen erg fatsoenlijke samenvatting van de inspanningen van de hardwerkende bands. Ergo. Kan een jaarlijstje dan wel? Ik denk het wel. Dit is een positieve selectie, uitsluitend vijf sterren zou je kunnen zeggen, dus een diepe buiging mijnerzijds. Ik heb daarom een eclectisch lijstje van tien optredens gedestilleerd die op mij de meeste indruk hebben gemaakt dit jaar. Het is een cliché, maar wat ik gezien heb ontloopt elkaar op hoog niveau echt maar weinig. Maar goed, quit the disclaimers, here we go:

1. Ufomammut – Neushoorn, Into the Void (24 oktober)
Het meeste indruk maakte toch wel Ufomammut, ongelooflijk hard maar loepzuiver in de spiksplinternieuwe zaal De Neushoorn in Leeuwarden. Ik ben normaal niet zo’n geluidsfetisjist, maar als het zo goed is als hier dan tilt het een anderszins vaak wat gesloten band als Ufomammut ineens naar een ander niveau. Het is geen beton meer, maar verfijnde architectuur. Ufomammut blijkt vele lagen te herbergen, je zou het zelfs nuance kunnen noemen, op genadeloos volume gebracht. Wat een beestachtig goede band staat er dan opeens! Zeer indrukwekkend.

2015-10-24 18.46.18

2. The Necks – Theater De Kikker, Le Guess Who? (22 november)
Van totaal andere orde was The Necks, in het bomvolle theater De Kikker tijdens Le Guess Who? Startend met een loopje op de contrabas, de drum die invoegt, en de piano die er bij komt. Het is één lang nummer van exact een uur, zonder veel melodie, eerder langzaam maar zeker steeds weer verschuivende lagen en ritmes. Denk Canto obstinato. Verbluffend optreden, ongelooflijk knap en fascinerend om te zien.

3. Broeder Dieleman – Tolhuistuin, LC Concerto (16 mei)
Ook om geconcentreerd en stil te luisteren is Broeder Dieleman, met verstilde liedjes op akoestische gitaar, af en toe begeleid met samenzang en harmonium. Ook hier een belangrijke externe factor, namelijk de prachtig ondergaande zon over het IJ en de skyline van Amsterdam, een prachtige achtergrond bij de grondgebonden folk van Dieleman. Dit was zo’n optreden waar alles ineens bij elkaar past. Maar laten er geen terugblik op een zonsondergang van maken; het is Tonnie Dieleman zelve die hier met diep doorvoelde liedjes de ziel van het Zeeuwse landschap toont aan het ademloos luisterende publiek. Ten diepste ontroerend op de mooist mogelijke manier.

4. OM – De Helling, Le Guess Who? (19 november)
OM maakt een soort van meditatieve metal, boedhistische doom zo u wilt, of basgestuwde psychedelische mantra’s. Ongrijpbaar, haast religieus, bedachtzaam en wonderschoon tegelijk. Dit is echt één van de meest fascinerende en beste bands van nu. OM geeft geen concert, OM is een hoogmis, een diep doorvoelde, haast religieuze belevenis.

5. Godspeed You! Black Emperor – Paradiso (29 april)
De beste band van deze eeuw is Godspeed You! Black Emperor. Op het podium biedt GYBE lange orkestrale geluidsconstructen, zonder duidelijk leider of dirigent, maar vol structuur én improvisaties. GYBE is een orkaan, een compromisloze totaalervaring. Ik had ze al jaren niet meer gezien, maar dit was een weerzien om niet licht weer te vergeten. Verpletterend goede band.

6. Primus – TV Ronda (19 juni)
Ik kan er niet omheen, ik doe het gewoon en ik zet Primus hoog in de top 10 van dit jaar. En dat had ik van te voren toch zeker niet gedacht. Primus is natuurlijk een prima band, maar met de levensgrote en vaak betreden valkuil van gefreak, gepiel en gedoe. Als die valkuil echter wordt vermeden past alles naadloos bij elkaar. Technisch van uitzonderlijk niveau, dat wisten we eigenlijk wel, maar Claypool en kornuiten hebben deze dag in juni echt zin om een feestje vol muzikale gekte neer te zetten. En we krijgen niet één maar twee concerten deze avond: eerst een uur greatest hits, daarna even ombouwen en dan nog een uur een totaal waanzinnige interpretatie van Sjakie en de Chocoladefabriek. Niet uit te leggen, had je bij moeten zijn.

7. Acid Mothers Temple – DBs (12 oktober)
Eveneens een volstrekt eigen universum brengt Acid Mothers Temple. Rechtstreeks uit de rafelranden van de Japanse consumptiemaatschappij katapulteren de Acid Mothers ons in een lange trip van indrukwekkend complexe spacegaze. Combinatie van een machtige wall of sound, een retestrakke motorik en etherische psychedelica. Adembenemend.

8. Reigning Sound – Bitterzoet (3 juli)
Reigning Sound schudt de puntige bluesrockliedjes uit zijn mouw zoals de Rolling Stones die al dertig jaar niet meer uit de gitaar krijgt, las ik ergens, en dat is de spijker op zijn kop. In Bitterzoet op een hete juli-dag een zweterig hete avond vol met zulke pareltjes van tijdloos gruizige classics. Reigning Sound rules supreme in het koninkrijk van de garagerock!

9. Julia Holter – Janskerk, Le Guess Who? (19 november)
Julia Holter had zich al enige jaren genesteld in de voorhoede van de avantgardepop, maar met de plaat van het jaar Have You In My Wilderness ben ik dit jaar volledig overmeesterd. Wat een plaat! Op het podium van de Janskerk komt dat helemaal tot zijn recht – waarbij ik de mazzel heb dat ik helemaal vooraan zit en volledig in het optreden op kan gaan. Kort na de aanslag in Parijs is de sfeer nog wat bedrukt, maar Holter pakt deze helemaal met een prachtig gezongen gedicht. Prachtig optreden, prachtige setting.

10. Thee O Sees – TV Pandora (23 mei)
Even back to basics met de allesverwoestende ploegmachine van Thee O Sees. Een krap jaar na de inwijding van de Pandora wordt nu eindelijk het zweet op de muren gespeeld, het gruis uit het plafond geragd en het beton ontwapend. Twee drummers om nog wat extra vermogen toe te voegen, terwijl John Dwyer beestachtig tekeer gaat. Fuzz van wereldklasse.

Omdat een top 10 nooit genoeg is en de keuze tussen 10 en 11 ook nogal arbitrair is, moeten er toch ook wat speciale eervolle vermeldingen worden gemaakt. Daarbij passen in elk geval de elektronische veteranen van Underworld en de nog veel oudere veteranen van Kraftwerk, die beiden met ijzersterke oude nummers lieten horen en zien dat ze feitelijk tijdloos zijn.

Onder de veteranen valt intussen ook wel The Notwist, die zowel op Motel Mozaïque als op Le Guess Who lieten zien en horen tot de absolute fronthoede te horen van wat je tegenwoordig live kunt zien. Ik zag dit jaar ook twee keer Solstafir: uitstekend optreden in Vera op Eurosonic, maar dat niveau werd in de Neushoorn op Into the Void niet herhaald.

Into the Void is intussen overigens wél de ontdekking onder de vaderlandse festivals. Programmerend aan de scherpe kant van Roadburn zag ik niet alleen Ufomammut als concert van het jaar, maar ook nog de prachtige wereld-postrock van Jambinai en de stomende stoner-postrock van My Sleeping Karma. Lekker! Festival om in 2016 weer terug te komen! Dit is voor mij ook wel tekenend voor het afgelopen jaar: kleine, spannende, scherp programmerende festivals voor een paar honderd mensen, of zoals bij LGW voor een paar duizend, dat is toch echt veel meer mijn ding dan grootschalige feestfestivals. In de festivalisering van Nederland worden veel podia rucksichtlos gevuld met voorhanden zijnde bandjes, maar gelukkig zijn er aan de randen voor de liefhebbers ook steeds meer van dit soort festivaljuweeltjes te vinden. Veelbelovend voor het nieuwe jaar!

Andere lijstjes:
– Zie hier ook een mooi lijstje van The Guardian: http://www.theguardian.com/music/musicblog/2015/dec/29/best-music-gigs-2015-guardian-writers (maar kom op, Coldplay…)
– Lijst van redacteuren en verslaggevers van 3voor12/Utrecht: http://3voor12.vpro.nl/lokaal/utrecht/nieuws/2015/eindejaarsdossier/De-beste-optredens-in-2015-volgens-redactie-3voor12-Utrecht.html

Advertenties
3 reacties
  1. Rob zei:

    Tot zover 2015..dat 2016 maar een mooi concertjaar mag worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: