The Residents – TivoliVredenburg, 13 feb 2016

Het leek me op voorhand al wat ambitieus om The Residents in de Grote Zaal van TivoliVredenburg neer te zetten en de zaal – seated only – is dan ook maar matig gevuld. We zijn hier vanavond dan ook aanbeland bij de uiterste rafelranden van de popmuziek. The Residents figureren daar al ruim veertig jaar, met hun theatrale en hoogconceptuele avantgardistische deconstructies. The front seat is not for the fragile, en dat is precies waar wij zitten. Kom maar op!

2016-02-13 20.53.58 Uitvoering vanavond is het album Shadowland, de laatste in een immense catalogus van inmiddels ruim zestig albums. Shadowland is onderdeel van een drieluik over dood, sex en geboorte, in die volgorde; “life in reverse!” zoals zanger Randy aankondigt. Dat is vanzelfsprekend geen lichte kost, al blijft de diepere boodschap van het geheel mij onduidelijk.

2016-02-13 21.54.09 The Residents kun je zien als een vorm van totaaltheater, waarin het visuele aspect van groot belang is. Dan gaat het natuurlijk vooral over de kostuums, waarmee de Californische band al vanaf het begin zijn enigma en anonimiteit bewaakt. Geen oogballen deze keer, maar onheilspellende maskers van doodshoofden en dreads. Zanger Bob loopt druk heen en weer op zijn grote schoenen maatje zeventig, zijn bewegingen ogen tegelijk knullig en mateloos bezwerend. Hij is aangedaan, soms boos, soms diep droevig, en altijd fascinerend. De mannen zijn zichtbaar wat stram – als je een beetje terugrekent zou men onderhand de pensioengerechtigde leeftijd wel voorbij moeten zijn. Visueel en conceptueel heel wat strakker is dan de geheimzinnige bol achter op het podium, waarop tussendoor wonderlijke korte beschouwingen worden geprojecteerd door types als the Engineer, the Diver en the Garbage Man.

De plaat zelf is feitelijk al een live-album, en zover ik het kan terughalen krijgen we dit integraal te horen. The Residents is tegenwoordig nog maar een trio, en dat vertaalt zich toch in een vrij grote muzikale concessie. Rico (de opvolger en neef van Chuck, die voor de kippen zorgt) staat achter een mooie electronica-bak, maar naarmate het concert vordert groeit ook de verdenking dat vrijwel alles wat we van die kant horen op tape staat. Dit theater steunt grotendeels op muziek uit een bakje, minus de geanimeerde en toch wel indrukwekkende ‘zang’ van Randy en het gierende gitaarwerk van Snakefinger Bob. Dat is toch wel onbevredigend.

2016-02-13 21.15.32-1Niettemin: The Residents zijn volstrekt ongrijpbaar, muzikaal eigenlijk alleen (enigszins) vergelijkbaar met Captain Beefheart en misschien Zappa. Deze avantgarde was ooit een hoogst noodzakelijke ontwrichting van de heersende kunst, maar je kunt je wel afvragen wat hedentendage nog de urgentie is. Je kunt je echter ook afvragen of je je al dit soort dingen wel wel moet afvragen. The Residents heeft als kunstcollectief een kredietrekening waar Pep Guardiola niet tegenop kan en alleen al daarom is dit een noodzakelijke avond. Dit is het universum van the weird and wonderful Residents, een universum dat Einstein zich niet eens had kunnen voorstellen. De bizarre schoonheid, de gekte en de waanzin van The Residents moet je vooral ondergaan.

2016-02-13 21.21.06-1


2016-02-13 20.45.58

2016-02-13 21.49.18

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: