Savages, Bo Ningen – Melkweg, Amsterdam, 16 maart 2016

Dat de logistiek bij de Melkweg wel eens wat moeizaam gaat wist ik wel, maar dat we in een rij tot aan het Leidscheplein (!) zouden belanden is toch wel stuitend. Wat gaat hier mis? Wat voor mij in elk geval mis gaat is dat het merendeel van de set van Bo Ningen aan mij voorbij gaat, verdorie. En dat is toch wel doodzonde, want de laatste twee nummers zijn in zichzelf al een beestachtige overrompeling. De ritmesectie hakt in de tien minuten die ik er nog van meepik bijkans een heel bos omver, terwijl de gitarist staat te cirkelzagen met zijn gitaar, onder een pot keiharde Japanse noise. Mylord, wat is dit goed zeg.

Daarmee zijn de Savages flink aangevuurd, mag je aannemen. Het eerste halfuur spelen ze als een machine, retestrak, werkelijk niets tussen te krijgen. Met alleen minimalistisch wit licht is de lichtshow werkelijk superieur, razend knap afgestemd op de muziek. Het oogt indrukwekkend, maar toch is het ook bijna té afgetraind, iets té strak en iets té geconcentreerd. Daarmee begint het wat stroef en afstandelijk; de Savages raken nog niet.

Maar dat laat powervrouw Jenny Beth natuurlijk niet gebeuren. De Savages zijn er de band niet naar om netjes hun knetterde postpunk te spelen, nee, Beth wenkt het publiek dichterbij, ze lokt ons steeds verder naar binnen, totdat ze op gegeven moment bovenop het publiek kan staan, op handen gedragen. Jenny gaat steeds woester te keer, terwijl de rest van de band steeds bezetener gaat spelen, zij het nog steeds met ijzeren discipline. Totale intensiteit. Er komt meer vuur in de show dan op op oudjaarsdag op het strand van Scheveningen. De teksten vervallen nogal eens in simplistische maatschappijkritiek, maar who cares, want ze worden wel gezongen door de enige echte Ian Curtis van deze tijd. Ja, ik heb het gezegd.

Helemaal goed wordt het als de Savages ook gas terug kunnen nemen, eerst met Mechanics en dan vooral met het prachtige ingetogen I adore. Deze rustpunten doen deze band zoveel goed, hiermee stijgen ze echt hoog op. Bij afsluiter Fuckers komt Bo Ningen dan nog even meedoen voor een dampend hoogtepunt. De bands zijn met het eerdere Words of the blind al goed op elkaar ingespeeld, dus dit gaat naadloos en vooral nog eens veel harder. Allejezus, wat een verwoestende set was dit zeg. Op plaat is Savages niet altijd even spannend, maar op het podium is er geen betere band dan dit.

2016-03-16 21.58.13

Ik was niet de enige, zie hier ook verslagen van:
– Never Mind the Hype: http://nmth.nl/savages-is-bezeten-en-wij-ook/ (goeie foto’s!)
– Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/muziek/savages-heeft-uitverkochte-melkweg-al-snel-bij-de-strot~a4264929/
– Kindamuzik: http://www.kindamuzik.net/live/savages/savages-bo-dingen/26596/
– The Daily Indie: http://www.thedailyindie.nl/#!LIVE-REVIEW-Bo-Ningen-Savages-Melkweg-16-maart-2016/c5bp/56ea9ba10cf290399f46cf1f (ook hier geweldige foto’s!)

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: