Monster Magnet – TV Ronda, 25 maart 2016

Het is op deze Goede Vrijdag even omschakelen van de Mattheüs Passion (de echte, niet die plastic versie in Amersfoort) naar de rechttoe-rechtaan retrorock van Monster Magnet, maar als geharde festivalganger kan ik dat wel aan. Op het programma staat een soort van best of van de platen uit de jaren negentig, dus de Ronda staat vol verwachting van sweet memories.

Monster Magnet komt op met de aankondiging van ‘some true rock ’n roll’ en trapt af met de eerste nummers van Powertrip, hun meest succesvolle (maar niet de beste) plaat. Meteen zit de vaart er lekker in. Wat is dit toch eigenlijk ook een schaamteloos vermakelijke hardrockband, geen cliché wordt geschuwd. Wie op zoek is naar een band met urgentie in dit tijdsgewricht moet vanavond niet bij Monster Magnet zijn. Na elk nummer worden vrijwel alle gitaren gewisseld, er moet welhaast een extra vrachtwagen voor zijn meegereden. Zoals het hoort wordt er wijdbeens gespeeld, maar de echte blikvanger blijft toch Dave Wyndorf, die met wapperende haren voor de windmachine staat te brullen. Wyndorf  is een vocaal monster, met meer power in zijn strot dan de drie gitaren op het podium.

Het licht is vanavond opvallend beroerd. Op de achterwand wordt van alles geprojecteerd, maar daar is met deze lichtshow helemaal niks meer van te zien. Veelvuldig gaat ook het publiekslicht aan. Kom op zeg, dat is iets voor Amstel live of voor karaokeshows. Aan de andere kant, mij bekruipt hier toch ook af en toe wel het gevoel bij een soort van hardrock-karaoke te zijn beland.

Monster Magnet is dan ook geen band die de bakens van de hardrock eens stevig komt verzetten, ze doen gewoon lekker hun ding met hun spacy stonerrock. Veel van de nummers van PowertripSuperjudgeDopes to Infinity en God says No zijn dan ook tamelijk inwisselbaar. Na een paar nummers kun je de rest van de set ook wel uittekenen. Cage around the sun dient als balad tussendoor, maar daarna komt gauw de vaart er weer in. Dit kan in feite uren zo doorgaan, lekker rocken, biertje erbij, we are never gonna work again! Als de band dan na een goed uur, na monsterhit Spacelord, het publiek gedag zegt en het podium verlaat is dat nogal een koude ingreep. Wat krijgen we nou? Wyndorf maakt nog wat fotootjes van het publiek, he loves Utrecht, maar omdat alle clichés echt uitgemolken moeten worden komt de band – verrassing! – na een paar minuten weer terug voor een paar nummers, met hun beste nummers, Negasonic Teenage Warhead, als echte afsluiter. Hoor ik daar in het publiek hier en daar boegeroep? Niet eens helemaal onterecht, want dit was een behoorlijk plichtmatige set van een band die nog even komt scoren met wat oud materiaal. Monster Magnet is een band geworden met relevantie voor de Zwarte Cross of Bospop, als soundtrack voor veel bier drinken.

2016-03-25 21.24.51-32016-03-25 21.50.57-12016-03-25 21.57.58-1

 

2016-03-25 22.01.45

 

Advertenties
1 reactie
  1. Ze hebben ook echt wel een aantal toffe psychedelische nummers gespeeld maar de Ronda(laat staan TivoliVredenburg zelf) helpt niet echt voor een intense concert ervaring. Zoals je al zei, met bijvoorbeeld die hoeveelheid licht. Het concert vorig jaar in het Burgerweeshuis was fantastisch overigens dus ook die herinnering maakte deze avond niet makkelijker. Het leek er inderdaad op dat ze even snel kwamen scoren. Jammer want de platen spine of god, superjudge en dopes to infinity vind ik fantastisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: