Pop.1280 – Acu, Utrecht, 20 april 2016

Dit voorjaar blijft de kou lang in de lucht hangen, een daadwerkelijke rokjesdag is er nog niet eens geweest, dus acclimatiseren aan de ijzige wind van Pop.1280 zal vandaag wel meevallen. Niettemin zijn er maar weinig mensen die het er op wagen vanavond, het toch al niet ruim bemeten zaaltje van de Acu blijft angstwekkend leeg.

Maar publiek of niet, Couleur Café trapt gewoon af, met een mix van postpunk, wave, af en toe wat noise en op de beste momenten een vleugje kraut. Couleur Café is een vrolijke naam voor wat in feite vooral vijftig tinten duisternis is. Dit is bepaald geen fanfare. De bassist is gestoken in monnikspij, en de zanger/gitarist heeft een droefgeestige uitstraling die doet vermoeden dat hij al bij het schrijven van dit stukje van de brug kan zijn gesprongen. Dat is echter nergens voor nodig. De band speelt in beginsel prima, al wordt het in de loop van de set wel steeds slordiger, mede door de vaak nogal overbodige synths, maar toch ook door omdat de beoogde spanningsboog voor publiek én band toch niet helemaal haalbaar lijkt.
image

Als dan Pop.1280 aanvangt staan er misschien 40 dolende zielen in de duistere achterzaal, voor een werkelijk knetterharde catharsis van je donkerste nachtmerries. Pop.1280 speelt grotendeels de nummers van de fantastische plaat Pyramids on Mars, die zoals het hoort bij zo’n band in de donkerste dagen van de winter uitkwam. Dit is de ultieme punk noir.

De band begint met het titelnummer, waarin men zich zowaar nog wat lijkt in te houden. Gitarist Chris Bug speelt vooral nog toetsen, de drummer geeft wat eerste beschietingen, zanger Ivan Lip lijkt, heu, nog wel vooral een zanger. Maar daarna gaat het toch serieus los. Lip zet de microfoonstandaard terzijde, hij schreeuwt fluimend zijn verwrongen gedachten de zaal in, de keiharde synths gaan ruim door alle volumelimieten, de distorted gitaarpartijen zijn haast niet meer als zodanig herkenbaar. En dan die drummer, allemachtig, wat een machine… zo strak als een kippereetje.

image

Pop.1280 is post-alles: postpunk, postindustrieel, postapocalyptisch. It’s cold in here, it always rains, zingt Lip, en dat vat de band wel aardig samen. Dit is een wereld vol vitriool, waar geen licht meer doordringt. Maar voor de paar gelukkige fijnproevers die er vanavond bij zijn is dit vooral een retestrakke performance een band die zich niet door de magere opkomst laat afschrikken. Alhoewel, na goed drie kwartier is het ook al weer voorbij. Veel te snel, maar aan de andere kant precies lang genoeg om het nog eens te doen op een mooi festival als LGW of Incubate.
imageimage

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: