Radiohead – HMH, 20 mei 2016

Radiohead! Dat is toch wel by far het concert waar het meest reikhalzend naar uit is gekeken dit jaar. Het is voor het eerst sinds 2012 dat de band weer op het podium staat, er is net (vooralsnog alleen digitaal) een briljant nieuw album gedropt, A Moon Shaped Pool, en voor een grote band als Radiohead is de HMH een bescheiden zaaltje. Maar vooral is Radiohead in al zijn mysteries misschien wel de beste band ter wereld, en daar wil je bij zijn natuurlijk. Gek genoeg is het voor mij de eerste keer dat ik ze live ga zien, dus ik deel wel in de gezonde spanning vooraf, waarin zelfs al wordt gespeculeerd op de mogelijke setlist.

Zoals verwacht wordt geopend met Burn the witch, het fijn felle eerste nummer van de nieuwe plaat, maar wel in een uitvoering zonder de jagende strijkers. Op schermen boven het podium zien we vooral close-ups van de bandleden, met wat video-distortion. Dat blijft ook zo de rest van het concert, het licht is voor een band van dit formaat haast bescheiden. Ook de volgende nummers zijn van A moon shaped pool, conform de plaat in alfabetische volgorde. Dit is een stuk meer ingetogen dan Burn the witch, de band klinkt ook nog een beetje stroef, waardoor het concert in de eerste pakweg 20 minuten wat moeizaam op gang lijkt te komen. Het geluid lijkt er ook niet helemaal op ingesteld om de rustige nummers voldoende adem te geven. Aan de andere kant: de zaal is muisstil; zelden was er in de HMH zo’n devoot luisterend publiek (althans in het deel waar ik mij bevind).

imag8812.jpgMet een stevig groovende Ful Stop komt de vaart er dan toch goed in, “This is a foul tasting medicine” zingt Thom Yorke over de teloorgang van zijn lange relatie. Daarna gaat de band over tot een uitgekiende selectie van ouder werk: het hypernerveuze Morning Mr. Magpie, een verrassende uitvoering van My Iron Lung, de percussie in Videotape, en een verbazend lichtvoetige uitvoering van Identikit, met een relaxed dansende Yorke. De lange set brengt een afwisseling van stevig en rustig werk, waar tijdens de wat saaiere nummers de gedachten af en toe wel eens wat afdwalen. Gek genoeg blijft True love waits van de laatste plaat achterwege, terwijl juist dat nummer naar verluid al sinds diep in de jaren negentig regelmatig op de setlijst stond. Helaas ook geen Spectre, het ‘James Bondnummer’ van Radiohead dat deze week verscheen (maar weer niet op het album staat). Een oude maar richtingloze collagerock-kraker als Paranoid Android in de eerste toegift doet me dan weer niet zoveel.

Thom Yorke lijkt vanavond zeer op zijn gemak, soms haast vrolijk. Ja dat lees je goed; de piano-intro van The Daily Mail moet zelfs over omdat hij in de lach schiet. De band is in goede doen, gretig zelfs, met vooral ook ijzersterke ritmes van twee haast identiek ogende kale drummers (de drummer van Portishead is er ook bij, lees ik ergens). Maar ook: geen strijkorkestje, zoals velen met mij hoopten, en wat met name de nieuwe nummers toch echt een laag had kunnen geven die nu met het matige geluid wat verstikt raakte. Wonderlijk is ook de tijd die er tussen vrijwel alle nummers nodig is om met instrumenten te schuiven: piano erin, orgeltje eruit, enzovoorts. Het oogt haast wat knullig, maar het geeft Yorke ook gelegenheid om af en toe wat woorden te richten aan het publiek. Het is grotendeels onverstaanbaar, maar dat geeft niet, want het krediet en de bewondering in de zaal is eindeloos, het enthousiasme gaat door het plafond, en dat mist zijn inspirerende uitwerking niet bij de band op het podium. Gedurende de set wordt Radiohead steeds beter.

imag8803_1.jpg

Zo houden we het wel 2,5 uur, twee toegiften en 24 nummers vol. Wat een grootse band is dit toch. Spotify (dat notabene het laatste album nog niet eens mag streamen) heeft misschien wel de mooiste omschrijving: “At some point in the early 21st century, Radiohead became something more than a band: they became a touchstone for everything that is fearless and adventurous in rock.” Het avontuur, het lef om vooruit te denken, ook al hoor je bij de grootste bands op aarde, dat is precies wat we hebben gehoord vanavond. En toch, hoopte ik stiekem op meer. Vooral in het begin zijn er wat slordigheden en mist er nog wat scherpte, ik vind het zaalgeluid nogal matig, en de ruimhartige arrangementen van de laatste plaat komen niet helemaal over. Maar hey, wie ben ik om daar bij zo’n band over te zaniken? Het laat ook zien dat Radiohead op het podium toch ook een gewone rockband (van hoog niveau!) kan zijn, die zich niet hoeft te verschuilen in bakken vol licht en elektronica. En hoe geweldig is het toch dat Radiohead met in wezen heel radicale muziek een zo groot publiek weet te bereiken.

Het goede gevoel overheerst, veruit. Dit was het eerste concert van de eerste tour in jaren. Eindelijk heb ik Radiohead gezien en dat was geweldig. Dit is geen band die een laatste rondje komt doen, maar die nog tot in lengte van jaren vooruit kan.

imag8822.jpg

Linkjes:

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: