Sunn O))), The Black Heart Rebellion, Jambinai – Paradiso, Amsterdam, 14 juni 2016

Vanavond in Paradiso misschien wel de beste avond van het jaar, met zeer duistere folk uit Gent, power ambient uit de VS, en postrockvernieuwing uit Zuid Korea.

The Black Heart Rebellion is een uitstekend voorprogramma voor Sunn O))). In 2015 brachten ze een van de beste platen van het jaar uit, vol duistere folk in de school van Wovenhand, maar ook wel van Amenra, zeker nu die zich steeds verder van de black metal verwijderen. Ze komen dan ook vanuit hetzelfde Gentse collectief Church of Ra, waar bijvoorbeeld ook Kiss the Anus of a Black Cat bij hoort.

TBHR wringt zich met vijf man tussen de versterkers van Sunn, voor een vrij korte maar enorm zware set. De bas overheerst enorm. Ik snap dat dat te maken heeft met wat nog komen gaat, maar het is toch ook jammer, gezien de enorme variatie aan geluiden (daar kom ik bij Jambinai nog op terug), van vooral allerhande soorten bellen en belletjes.

Het optreden van vier of vijf nummers is veel donkerder nog dan op plaat, minder melodie ook, en ik herken de meeste nummers ook niet. Volgens mij zit Flower Bone Ornaments er tussen, maar ook een soort van drone reconstructie, uitgetrokken tot gierende gitaarnoise en stroboscopische percussie, en dan weer heel klein eindigend. Fascinerend optreden wel, maar ik heb ook het gevoel dat het nog veel beter kan, met een volwaardig optreden en een beter geluid.

IMG_0776

Dat geluid staat waarschijnlijk al afgesteld op de Mass of Darkness die ons vervolgens te wachten staat. Ruim van tevoren wordt zoals gewoonlijk de zaal al helemaal volgepompt met rook, voordat de lords of Sunn O))) (flink te laat) aanvangen. Uit wat in pakweg zeven kwartier komen gaat haal ik vijf delen van 15 tot 20 min, maar het kan best dat iemand anders drie ‘nummers’ hoort, of acht, of veertien.

IMG_0793

Het eerste deel vangt aan met diepe, diepe gutterale chant, van het slag waar Tibetaanse monniken nog wat van leren. Het is nauwelijks verstaanbaar, al meen ik af en toe wat Turks te herkennen (kan ook Hongaars zijn, vocalist is Attila Csisar uit Hongarije). Na pakweg zeven minuten komt dan de de gitaar er in, langzaam maar hard, en steeds harder. Maar ondraaglijk wordt het zeker niet. Het is van achter uit de zaal mooi om te zien hoe alle hoofden boven de laaghangende mist opdoemen, af en toe ook een gebalde vuist of 0))) vingers.

Na een klein half uur neemt de vocalist weer de lead voor het tweede deel, met een soort van occulte zang in weet ik wat voor taal. Het is haast een dienst, Sunn is de voorganger, wij zijn de gewillige dienaren, en Paradiso is de tempel. De gitaren denderen gewoon door, nog weer een tandje volume er bij.

Voor het derde deel verschuift er wat op het podium, onzichtbaar haast, tot alleen de vocalist en synthmonnik overblijft, voor de muur van versterkers, in de rook en backlightverlichting. En continu die drone… Zijn stem verkent steeds meer krochten van het occulte, de verschijning wordt steeds spookachtiger in de al maar doorgaande rookproductie. En continu die eindeloze drone…

Voor het vierde deel komen dan gitaristen Stephen O’Malley en Greg Anderson terug en gaat het volume onhoog. En omhoog. Verschroeiend hard gaat het nu, een meisje wordt flauwgevallen afgevoerd, alle organen trillen, het wordt een dienst van apocalyptische proporties. Overal is rook, overal is de drone, een enkele aanslag op de gitaar is genoeg om de oren te splijten. De vocalist is weg nu, maar de drie anderen weten ons evengoed te verpletteren, onder prachtig paars licht en stralen kransen.

IMG_0832

Maar net als je verwacht dat de hemelpoort zich dan wel zal openen, komt de vocalist terug voor het vijfde deel van de dienst, gekleed in een wonderlijk zilveren pak en een kroon als een monstrans. Hij krijst door merg en been, en veegt de fragmenten met diepe keelklanken weer bij elkaar. We zijn beland in een vagevuur van geluid, overal en onontkoombaar, tot aan een minutenlange outro. De gitaristen heffen hun instrumenten in de lucht, ter aanbidding van de gelovigen, en de laatste klanken sterven weg. Ongelooflijk, wat een dienst. Sunn O))) is geen concert, het is een sonische totaalervaring.

Er resteert nog tijd voor een paar nummers van Jambinai in de kleine bovenzaal van Paradiso. Die ken ik nog van hun prachtige optreden bij Into the Void, vorig jaar. Jambinai maakt een fascinerende unheimische mix van gierende postrock met verstilde rustmomenten, met traditionele Koreaanse instrumenten als de geomungo, de piri en de haegum, plus een bak vol gitaareffecten. Daarmee tillen ze niet alleen de traditionele Koreaanse muziek de 21e eeuw in, maar geven ze ook het intussen wat belegen postrock-genere een broodnodige stoot experimentele energie. Dit weekend komt de nieuwe plaat uit, A Hermitage.

Wat is dit toch weer een geweldig mooie mix van schoonheid en noise, gespeeld met perfecte precisie. In tegenstelling tot eerder bij TBHR komt hier wel het volle spectrum van alle instrumenten goed in de mix. Prachtig. Ik laat een late trein schieten om het wondermooie Connection als afsluiter mee te pikken. Het kleine zaaltje is bepaald niet vol, maar Jambinai is oprecht blij hier te mogen spelen en we gaan met zijn allen op de foto. Met de nieuwe plaat onder de arm vertrek ik zeer voldaan de nacht in.

IMG_0844

Zie ook review van Kindamuzik: http://www.kindamuzik.net/live/sunn-0/sunn-0-the-black-heart-rebellion/26762/

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: