Into the Void 2016 (dag 1) – Neushoorn, Leeuwarden

Vorig jaar was Into the Void een gedenkwaardige ontmaagding van het spiksplinternieuwe muziekbolwerk Neushoorn in Leeuwarden. Dat smaakte duidelijk naar meer, dachten wij zelf, maar ook de organisatie. Dit jaar is het dus twee avonden raak. De Neushoorn is inmiddels aardig ingedraaid, maar bijkans verslikte men zich nog in de opgeschroefde ambities, want in de afgelopen maanden en tot op het laatste moment haakten verschillende bands af voor een reis naar Leeuwarden. In de zomermaanden twijfelde ik daardoor eerlijk gezegd wel even, maar het lijkt er toch op dat er weer een redelijk gebalanceerde combinatie is gevonden van ervaring en jonge honden, van rucksichtlos hard en subtiele postrock. Per saldo lijkt de line-up er niet eens op achteruit gegaan, met bijvoorbeeld een vrij late toevoeging van een grote band als Karma to Burn.

Eleonora

De problemen voor de organisatie houden ook op de eerste avond gewoon aan, want eerste band Hangman’s Chair blijkt in de file (naar Leeuwarden?) te staan. Snel is de line-up van het programma iets omgegooid, waardoor we binnen komen bij Eleonora, en dat is jammer want hier hadden we graag meer van willen zien. Eleonora speelt heerlijke postcore uit de Gentse school. De band geeft alles wat ze in zich hebben. Respect dat ze de problemen voor de programmeurs hebben helpen verlichten, maar dit had eigenlijk laat op de avond moeten staan.

De Franse band Hangman’s Chair is inmiddels aangekomen en speelt nu in de kleine zaal, die tegenwoordig groots ‘Arena’ heet. Een jaar geleden viel op de luisterpaal This is not supposed to be positive al op. Dit is geen subtiele kost, vol loodzware nummers in de school van Yob. Die vergelijking zullen we dit weekend nog wel vaker maken. Het klinkt degelijk, maar de nummers zijn enigszins inwisselbaar waardoor het na een tijdje wat saai wordt.

Hangman’s Chair

De Amerikanen van Elder spelen lange nummers, die gemakkelijk de tien minuten aantikken. Het zit vol met invloeden uit classic rock, hardcore, shoegaze en zelfs regelrechte progrock. Dat leidt tot een zeer gevarieerde set, met lange, vooral instrumentale stukken die in zichzelf niet bijster origineel zijn, maar die wel blijven fascineren door de uitgekiende opbouw met vette grooves. Elder speelt strak genoeg om volop ruimte te kunnen geven aan de meanderende gitaarsolo’s. Dit is echt een heel lekkere band, die van begin tot eind blijft boeien.

Elder

DOOL is een beetje een outlier in het programma van vandaag, meer gitaarnoise. Dat geeft de Rotterdammers een lekker vuig randje. De rockchick zangeres schreeuwt er lekker op los; verdomd, het is Ella Bandita. Het kan me eerlijk gezegd niet heel erg lang boeien.

Steak Number Eight wint op voorhand al de prijs voor de wonderlijkste bandnaam. De Belgen zitten in het drukbevolkte gebied tussen postrock en sludgemetal. Het is een prima band, beukend en overstuur, maar die nog wel wat moeite heeft om echt onderscheidend te zijn.

Steak Number Eight

The Machine valt even in het gat van onze pauze, maar daarna is het eindelijk tijd voor de veteranen van Fu Manchu, onmiskenbaar de hoodact van vanavond. De Amerikanen hebben vorig jaar wegens persoonlijke omstandigheden een aantal concerten in Nederland moeten afzeggen, maar inmiddels zijn ze er weer met hun droge woestijnrock. Met Fu Manchu weet je wat je in huis haalt, want veel is er de afgelopen 25 jaar niet veranderd, maar het zet nog wel steeds de toon in het eigenhandig gecreëerde genre. De volle zaal waardeert dit zeer en stuwt de band lekker op. Fu Manchu speelt scherp en bevlogen en is onmiskenbaar het beste van deze avond.

Black Rainbows mag de avond afsluiten, maar dat pikken we niet meer mee, want de pijp is leeg. Vooraf bekroop mij voor deze vrijdag enigszins het gevoel dat het meer een aanhangsel was van de zaterdag dan een voldragen eigen avondprogramma. Het leek wel of hier vooral een programma werd gebouwd rond overduidelijke hoofdact Fu Manchu. Mede door de strijd met steeds maar weer afhakende bands lukte het ook niet echt goed om uit te stralen dat hier een stevig programma in de steigers stond. De avond zelf heeft dat gevoel niet helemaal weg kunnen nemen. Bands als Elder en Eleonora kunnen menig festival sieren, maar er had naar mijn gevoel meer in gezeten vanavond. Maar het is nog te vroeg voor een eindoordeel, want zaterdag volgt nog een lange, lange dag, met een zeer veelbelovend programma.

Andere reviews:
Never Mind the Hype
3voor12 Friesland

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: