Sophia – TV Hertz, Utrecht, 25 okt 2016

Zo af en toe doet zich de gelegenheid voor om oude helden eens op het podium te zien, en vandaag is daar Robin Proper-Sheppard, met Sophia gewoon om de hoek in TivoliVredenburg. Eerdere gelegenheden op Into The Great Wide Open en in Bitterzoet heb ik helaas moeten missen, maar dat laat ik me niet weer gebeuren. RPS is een grootheid zonder weerga, dankzij prachtige platen met zijn band Sophia, maar in de jaren negentig vooral vanwege de legendarische God Machine, misschien wel de beste band allertijden.

Voorprogramma is Astronaute, een nog jonge Vlaamse zanger, met slechts zijn akoestische gitaar. Hij speelt kaal en kwetsbaar, met heel natuurlijk gitaarspel en een warm timbre in zijn stem. Zijn liedjes zijn mooie poëtische sfeerschetsen. Astronaute doet me wat denken aan Utrechtse zanger Homemade Empire (die hier dus ook best had kunnen staan), maar is minder donker, meer herfst dan winter.

Sophia begint met de tapeloop van Unknown Harbours, komt dan op en trekt meteen hard van leer. Dat is verrassend in de intieme all-seated theatersetting van de Hertz-zaal. Proper-Sheppard verontschuldigt zich zowaar, want deze avond was aangekondigd als een semi-akoestisch concert, maar “het geluid van de gitaar staat afgesteld op bovenste balkons”. Ik geef er niks om, laat maar komen!

De eerste helft van dit concert oogst vooral van de nieuwe plaat As we make our way (unknown harbours). Dit is echt zo’n groeiplaat, die me na verschijnen aanvankelijk maar matig kon boeien, maar die ik de laatste tijd toch steeds vaker op zet. Sophia straalt in alles melancholie uit, wat goed versterkt wordt door de subtiele en gedoseerde instrumentaties, vooral van drum en synths. De uitvoering van It’s easy to be lonely is echt tranentrekkend mooi. Het nummer The Drifter geeft aan dat het anker op de platenhoes geen toeval is, maar broodnodig voor emotionele houvast.

De band is grotendeels in stemmig zwart gekleed, passend bij de weinig vrolijke teksten. Death comes slow when you’re waiting, I lost another friend today, Maybe I should lie and say that everything is okay; Welcome to the life of rock and roll, zegt Robin Proper-Sheppard daarover. You win some you lose some, and I’ve lost a lot. Toch is hij best in een goed humeur, met gaandeweg steeds meer praatjes tussendoor. Het creëert een intieme sfeer, overigens mede geholpen door de magere en dus overzichtelijke opkomst.

Het tweede deel van het concert gaat wat steviger aan toe en omvat vooral een best of van de voorgaande platen. Sommige nummers zijn naar eigen zeggen jarenlang niet uitgevoerd en voor de gelegenheid van vanavond weer afgestoft. Bij de steviger nummers komt de kenmerkende stem van Proper-Sheppard beter tot zijn recht dan bij de meer ingetogen nummers, waarin hij soms moeite heeft om stemvast te blijven. De uitvoering van Razorblade is werkelijk fenomenaal mooi, waarbij de gitarist haast uit zijn jasje knapt met zijn explosieve spel. Een nummer als Bastards (uit 1998 al) verenigt hard en intiem in een bloedstollende uitvoering. Hier is Sophia echt op zijn best.

Het beste is bewaard voor de toegift, met een lange uitvoering van het prachtige Desert Song No 2, van de plaat People are like seasons, die bij mij thuis al jaren grijs wordt gedraaid. Het is een wondermooi nummer, met een knetterende conclusie die je naar adem doet happen. Dit is de schoonheid en de troost die Robin Proper-Sheppard biedt. Na liefst twee uur spelen houdt de band het dan toch echt voor gezien. You just have to let go. Maar tsjonge, wat een indrukwekkende avond was dit zeg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: