Acid Mothers Temple – DBs Utrecht, 29 okt 2016

Yes, de onvolprezen Acid Mothers Temple komen de fundamenten van DBs weer teisteren! Vorig jaar zag ik ze hier voor het eerst en dat was een louterende ervaring en één van de beste concerten van het jaar. Als ze elk jaar bij mij om de hoek langskomen kan ik de rest van mijn leven gelukkig zijn!

Het voorprogramma is 30.000 Monkies, ultranoise uit Vlaanderen. De combinatie van trage drum, snelle gitaar en getergde schreeuw gaat oorsplijtend hard. Ik hoor de band buiten al spelen, als ik iets te laat aankom. Binnen staan mijn broekspijpen letterlijk te wapperen. Het is black metal meets hardcore meest noise. 30.000 Monkies is best een prima band, die donders goed weet waar ze mee bezig is en dat uitpakt met een bak energie waar Dirk Kuijt nog bleek van wegtrekt. Maar toegankelijk is het zeker niet. Tussen sommige nummers door horen we op band angstig gehuil, dat waarschijnlijk in een vochtige Vlaamse kelder is opgenomen. Brr. Deze band doet alles om ongemakkelijk te zijn.

De vriendelijke Japanners van Acid Mothers Temple pakken het wat schappelijker aan. Ik heb vorig jaar al wat geschreven over de achtergrond van deze band. AMT zegt in zijn beste Engels “Hello, how are you?”, het klinkt als “ready for takeoff” en het moederschip knalt direct steil omhoog. Yes!

AMT geeft vanavond in anderhalf uur een meesterlijke trip langs alles wat op een beetje psychfest langs zou kunnen komen. Met een beetje goede wil kun je in de set drie verschillende blokken ontdekken. Het eerste blok klinkt haast seventies, psychrock zoals de vroege Hawkwind. Er komt zelf een mondharmonica bij kijken. Man man, wat is Satoshima Nani toch een verbluffend goede drummer! Er staat geen maat op deze motorik, deze man kan werkelijk alles.

imag1511Het tweede blok is de wat mildere psychedelica, zoals we die kennen van Goat, of Orchestra of Spheres. Gitarist Tabata Mitsuru, met de roze pruik op, doet zijn gitaar even af voor een lollig showdansje (woehoe, lingerie!), doet zijn gitaar weer om en speelt vervolgens weer razendcomplexe akkoorden bij elkaar. Hiroshi Higashi heeft daar zelfs een soort van teremin bij, lijkt het wel. Het is een feestje!

Het derde blok is hard, kraut en spacey. Dit is meer van het soort waar bijvoorbeeld ook Gnod de mosterd haalt. Mitsuru heeft nu een bril met rode lichtjes opgezet, de ritmesectie hakt er nu stevig op los. Wat moet het toch heerlijk zijn om op zo’n motorik-drummer als Nani te kunnen bouwen. Band- en communeleider Makoto Kawabata kan relaxed tekeer gaan, alles valt op zijn plek.

Wederom een briljante avond van Acid Mothers Temple. Het zou ze niet misstaan om zo’n concert eens op plaat te zetten, want alles wat live zo goed en zo strak is, is op de mateloos veel platen van AMT echt niet om aan te horen. Je moet er zijn om te weten hoe goed dit is. Laat dus maar komen, die ‘live @DBs’!

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: