Le Guess Who 2016, dag 1 (donderdag 10 nov)

Daar gaan we dan, de jubileumeditie van 10 jaar Le Guess Who! Allereerst natuurlijk gefeliciteerd met deze mijlpaal voor ’s werelds meest geweldige festival, gewoon bij mij voor de deur in Utrecht.

imag1781LGW is zo geweldig omdat het altijd om de muziek draait, en niet om randzaken als cocktails, keuken en camping. De artiest staat centraal en de muziekliefhebber is niet gereduceerd tot consument die door securitymensen in toom moet worden gehouden. Hier geen al te prominente radiostations vol selfkickers, maar een fenomenaal muziekprogramma vol ontwrichting, verwarring en verrassing. Mijn kaartje had ik dus al in da pocket voordat de vorige editie ten einde was, want dat ik toch weer zou gaan wist ik natuurlijk al lang.

Voor deze editie zijn niet minder dan vier curatoren gestrikt, nl. Wilco, Suuns, Savages en Julia Holter. Ik weet nooit zo goed wat dat cureren betekent voor mij als bezoeker. Ik neem aan dat deze artiesten met allerlei suggesties komen en dat Bob en Johan dat dan verder regelen. Dat klinkt als een kwestie voor de backoffice, dus wie wat cureert maakt mij niet echt uit. Maar goed, een festival zonder curator telt tegenwoordig niet meer mee, dus een festival met vier curatoren zal wel geweldig zijn. De programma’s van de curatoren zijn enigszins over de dagen verdeeld, en op deze eerste dag zien we vooral bands uit de hoge hoed van Wilco.

Te beginnen met Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba. Een paar jaar geleden speelde hij al eens op Lowlands. Kouyaté komt uit Mali en speelt de ngoni, een traditioneel snaarinstrument dat iets weg heeft van een tot ukele verwerkte banjo, maar door Kouyaté wordt bespeeld alsof ie een rappe incarnatie van Mark Knopfler is. Hij gaat helemaal los, terwijl de ritmes van de kalebas haast tot trance leiden. Dit klinkt heel erg goed en de vonk slaat snel over naar het publiek. Terwijl buiten half Nederland nog in de file is het feest hier al helemaal los. De Ngoni Ba is vooral een familieband, zo blijkt als Kouyaté zijn neef, zijn broer en zijn vrouw voorstelt. Kouyaté zit vol charmtalk, als hij in hakkelend Engels uitlegt dat het volgende nummer traditioneel voor de king & queen is, maar “tonight that is you!” Dan volgt een werkelijk prachtig nummer, en amai wat een stem heeft mevrouw Kouyaté. imag1629-2

Steve Gunn is een stuk ingetogener. Het lijkt alsof hij er even een paar nummers in moet komen, hij oogt gespannen, of moe. De slideguitar in Way Out Weather klinkt nog melancholischer dan anders. “We should be happy to be here in Utrecht”, zegt Steve, maar laat in het midden wat er achter de overduidelijke “maar” komt. Natuurlijk, de band speelt heel erg goed, Gunn is een gitaarvirtuoos zonder weerga, hij speelt zoals elke kleine jongen dat ooit wilde kunnen, maar hij pakt het publiek niet in. Nu is hij daar ook niet het type voor, maar een paar jaar geleden vertaalde zijn natuurlijk afstandelijkheid zich in een lekker losse set. Nu zit de rem er op. Later wordt het duidelijk: hij is (terecht) zeer, zeer aangedaan door de winst van Trump in de VS. Het is een thema dat nog wel een paar keer terug zal komen deze editie van LGW. Het ontneemt Gunn nu nog de energie, maar dat komt ongetwijfeld terug with revenge.

imag1644-2

imag1673Lonnie Holley is de paradijsvogel van vanavond. Jazzy piano en ogenschijnlijk half geïmproviseerde en uiterst soulvol gebrachte teksten, over Cloud Nine in Utrecht. C9 is wel in voor een experiment, want muisstil. Dit is wel fascinerend. De piano blijkt ook een synth, vol met spacy geluiden, maar dankzij de warme stem van Lonnie blijft het allemaal mooi in balans. Wat een fijne ontdekking is dit! Thumbs up for Mother Universe!

Wilco is dan de hoofdact van vandaag, en feitelijk van het hele festival. Al tijdens de vorige editie van LGW werd bekend dat ze er deze editie bij zouden zijn, en dat is niet gek want programmeur Johan is hier dol op. Zelf waardeer ik het ook wel, zet het wel eens op, maar meer ook niet eigenlijk. Wilco staat vanavond ingeboekt voor een set van ruim 2,5 uur (!!), dat is voor mij wat teveel, maar het eerste half uur pik ik lekker mee. En ik zie dan wel dat hier een band verdomd geweldig staat te spelen. Ook Jeff Tweedy is de winst van Trump niet ontgaan, maar in tegenstelling tot bij Steve Gunn lijkt het Wilco te motiveren tot een absolute topset. De nummers worden mooi lang opgerekt. De priemkwartsmaat drum en de noise-explosie geven een mooi contrast aan de soms wat al te tamme harmonieën. Bij Wilco valt alles precies op zijn plek. Het licht is prachtig, het geluid messcherp. Wilco is zo’n band die zo goed is, die zo perfect speelt, dat saaiheid altijd enigszins op de loer ligt.

IMAG1688.jpg

Hoe indrukwekkend Wilco dus ook is, het is tijd voor ontwrichting. En dan is er geen betere band dan Deerhoof. Jippie! Deerhoof is een totaal ongrijpbare zappaëske melting pot van maniakale drum, stuiterende zang en hoekige, door de elektrieke mangel gehaalde rodeogitaren. We do parties, juist! Grappig dat het publiek hier gemiddeld zeker tien jaar jonger is dan bij Wilco. Deerhoof is een band die iedereen minstens eens in zijn leven gezien moet hebben, want uitleggen heeft geen zin. Dit past in geen enkel hokje en is dus als band precies de samenvatting van het gehele LGW-festival. Tussendoor komt drummer Greg even tot rust met een onnavolgbaar absurd introductiecollege drummen. En al deze prettige waanzin past nog in een retestrak plan ook. Ik hou van Deerhoof.

In Cloud Nine, helemaal bovenin, pakt Fennesz het totaal anders aan. Staand achter zijn onvermijdelijke Apple tovert hij mooie soundscapes, af en toe gelardeerd met zijn striemende gitaar. Ik had vandaag de oordoppen nog niet nodig, maar dit staat toch verrassend hard (al sta ik ook dicht op de boxen). Het is een mooie atmosferische set van een afstandelijke man in black.

Terug in Pandora is daar Wand, een nog steeds piepjonge band uit LA. Bij de LGW in Pandora, vorig jaar, vond ik het nog wat onbestemd en rommelig, maar inmiddels is de mix van fuzz en postpunk is veel strakker geworden. Wand is tegelijk ook wel veel toegankelijker geworden, de frontman toont charisma, en er zijn nauwelijks nog van die vreemde, hoekige noise explosies. Als podiumbeest is Wand is heel erg goed, maar qua nummers is het wel een beetje oppassen dat het niet té makkelijk wordt. Aan één Kings of Leon heeft de wereld wel genoeg.

IMAG1790 (2).jpg

Vietcong, pardon Preoccupations, speelt nog in De Helling, maar die omweg laten we voor wat het is. Met nog een lang weekend te gaan en met een slapeloze verkiezingsnacht van afgelopen dinsdag nog enigszins in het steeds strammere gestel moet er ook rust gepakt worden. En iedereen wil natuurlijk dit stukje lezen. Bij deze, vanavond verder. LGW is los met een zeer veelbelovende eerste dag!

Wie schrijft er nog meer?
– Kettingzaag: http://www.dekettingzaag.nl/girl-band-is-beste-band-wereld/
– 3voor12: http://3voor12.vpro.nl/nieuws/2016/Le-Guess-Who/Blog-donderdag-LGW.html

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: