Le Guess Who 2016, dag 3 (zaterdag 12 nov)

Voor aanvang van de zaterdag Le Guess Who is het goed om er een beetje in te komen met imag2022een rondje Mini Who. Ik pik er twee mee. Eerst The Fire Harvest in Acu. De band bestaat al een tijdje, maar ik had ze totnogtoe gemist. The Fire Harvest speelt lange, uitgebalanceerde nummers in wat de hokjesman zou kunnen omschrijven als darkfolk of slowcore. Het is een beetje de opgepluste versie van Homemade Empire, zou je ook kunnen zeggen. The Fire Harvest speelt ingetogen, dreigend en soms haast desperaat, telkens weer naar mineur. Hier houdt Darth Faber van! The Fire Harvest heeft overduidelijk al heel wat meters op de podia gemaakt, ze spelen probleemloos door het slechte geluid heen. Echt heel erg fijne band dit, de plaat staat al de hele zondag op.

imag2026Daarna even kijken bij Kanipchen Fit in Tilt. Ik heb ze al wel een tijdje op de radar maar ik had ze nog niet eerder gezien. De zangeres smijt in een uur meer energie in de strijd dan Bert Visscher in een heel seizoen. Tilt is gek genoeg maar half gevuld, maar de aanwezige helft ziet hier wel een straf goede set stuiternoise. Triviantje is dat de gitarist niemand minder is dan Empee, in vroeger tijden bij de onweerstaanbaar goede band LUL. Kanipchen Fit heeft ook die hang naar complexe en uitgekiend moeilijke nummers. Heel erg fijn!

Zo zijn we lekker opgewarmd, maar aanvang van het officiële programma met Circuit des Yeux in de Janskerk moet nog even worden uitgesteld, omdat de kerk zowaar vol zit. Amen! Dan maar even snel thuis eten en daarna in de herstart naar Black Mountain. De Canadezen spelen een lekkere retro time warp rock uit 1970. Hele fijne nummers met een op zijn zachtst gezegd nogal statische performance. Zangeres Amber oogt nu eenmaal altijd wat verlegen, ze moet het hebben van haar prachtige stem en niet van een dwingende presentatie. Black Mountain is vooral goed in het contrast tussen lekkere orgelrock en de meer verstilde momenten. Maar na pakweg vijf nummers krijg je wel het gevoel dat het op repeat staat.

imag2032

In de grote zaal treedt Julia Holter aan, die enorm begint te rommelen met de papieren op de standaard voor haar. Dat blijft een beetje de sfeer van dit optreden, het is rommelig en zonder veel bezieling. Julia straalt altijd wel iets lethargisch uit, alsof ze het laatste optreden van een hele zware tour doet, maar vandaag is het wel erg overheersend. Dan helpt ook de engelmooie stem van Julia niet meer. Dat komt misschien ook door een aantal nieuwe nummers, die nog ijler en esoterischer zijn. Het is prachtig nieuw werk, voor de soundtrack van Bleed for this, maar hier op het podium is het vooral saai. Zonde, want Julia kan echt veel beter. Grappig genoeg vond 3v12 het een hoogtepunt van het festival.

imag2093

imag2104-2Naar de Ronda dan maar weer, voor Dinosaur jr., inmiddels een toepasselijke naam voor de bijna-bejaarde oerfuzzers. Hier staat voor eeuwen aan jeugdsentiment in de zaal voor de oude helden. J Mascis en zijn kameraden staan voor een enorme bak versterkers, maar gek genoeg gaat het niet zo hard als wel zou kunnen. Na een paar nummers wordt steeds duidelijker dat er wel meer niet zo hard gaat als wel zou kunnen, en dan gaat het vooral om J zelf. Het speelt wel maar er zit weinig puf in. Lou Barlow staat weliswaar goed hard te bassen, maar vooral bij J staat het heilige vuur op de waakvlam. Dat hebben we vaker gezien. Na een half uurtje komen er een drummer en gitarist bij, wat wel wat aanvullende power geeft, maar het is niet echt de locomotief die dit optreden nodig heeft. Dinosaur jr. speelt niet echt slecht, maar ze laten wel heel erg veel liggen. Voordat mijn eigen jeugdsentiment in gruis ligt maak ik me snel uit de voeten. Ik heb geen zin in een afgang van mijn helden.

imag2158Geen idee of het in de tweede helft nog wat is geworden, want toen stond ik al in de grote zaal bij niemand minder dan Elza Soares, de grande dame van de Braziliaanse samba. Wát een setting is dit! Mevrouw Soares zit hoog op een troon in een meterslange jurk, als een koningin die haar dienaren toe zingt. Wow! Elza Soares is al 79, ze heeft een leven achter zich alsof ze 150 is (getrouwd geweest met Garrincha, nou dan weet je het wel). Elza Soares heeft het geniale plan gehad om voor haar laatste plaat, A Mulher do Fim do Mundo, begeleidingsmuzikanten te zoeken uit de avant-garde/punk scene van São Paolo. Met briljant resultaat. In de setting hier staat de band in een halve kring van lakeien rond de koningin. Er is hier maar één middelpunt, de rest is dienaar. Elza heerst met een heerlijke pot samba sujo, die eerlijk gezegd wel vooral van de band komt, want Elza zelf oogt en klinkt broos. Voor mij staat het vol met hardcore fans, zo te horen spreekt iedereen Portugees. Er komt op gegeven moment een vreemde energieke zanger langs, die doet alsof hij inbreekt in het concert, maar nadat hij dwingend is toegezongen door de machtige Elza vleit hij zich zacht op haar jurk neer. Dit is ongelooflijk mooi. Als de tranen in de ogen schieten weet je dat het legendarisch is. Dit is zo’n concert waarvan je over decennia nog weet dat je er bij was.

 

Zo is de avond meer dan gered, even bijkomen met bitterballen in het Gegeven Paard. The Ex pik ik morgen wel mee. Nu eerst naar het ook best legendarische Digable Planets. Jaren niet gespeeld, maar rond 1990 stevig in de frontlinie met een uitgekiende mix van hiphop en jazz. Die ambachtelijkheid zien we hier ook, met vijf man muzikanten, twee rappers en een mooie zangeres. Eén van de rapmannen heeft een vreemd soort kapje op, maar veel belangrijker is de prachtig mooie flow die ze hier op de mat leggen. Geen muziekstijl heeft meer te maken met ikeaniveau rotzooi dan de hiphop (uitgezonderd misschien de hardrock), dus dan is het goed om te zien dat er toch nog op hoog niveau prachtig werk wordt gemaakt. Top dit!

imag2294

En omdat ik alles vreet ga ik nog even door de regen naar de Helling voor Ufomammut. Vorig jaar per slot van rekening mijn concert van het jaar. De Italianen staan weer godsgruwelijk hard te gaan als ik binnenkom. Dit is precies waar ik nu behoefte aan heb! Allejezus, wat een volume, wat een brute sludge. De gitarist heeft een geinig Funn O))) T-shirt, valt er ook nog wat te lachen. Ufomammut is technisch heel erg goed, maar vooral superieur in de energieke performance. De visuals zijn vaag en ontwrichtend, maar half zichtbaar in de rook. Het is unheimisch goed. Ik zie ze nu voor de derde keer, maar ik heb er nog lang geen genoeg van. Plaat kopen om thuis de boel ook nog even op stelten te zetten, maar dan is het toch op voor mij, na een behoorlijk lange LGW-dag. Morgen laatste etappe.

imag2398

Advertenties
3 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: