Le Guess Who 2016, dag 4 (zondag 13 nov)

Laatste dag… the reckoning. De lange veldslag van gisteren, de inspanningen van de dagen ervoor, de leeftijd, het weer, de conditie, voldoende reden om deze zondag maar eens rustig aan te beginnen.

imag2554Dat kan goed bij het festival van The Ex, zowaar in de Hertz zaal. The Ex is schouwburgfähig geworden! The Ex is in een show van liefst vier uur een soort extra curator van deze LGW. Ik kom met mijn bekertje koffie binnen als Arnold de Boer net de vloer geeft aan Kat en nog een drummer voor een bizar complex stuk duodrummen voor zeer gevorderden. Dit is indrukwekkende shit! Daarna is het de beurt aan Zerfu Demissie, één van de vele Ethiopische vrienden van The Ex. Hij bespeelt de begana, een mooi, oeroud en ook bijzonder vaag instrument dat klinkt als iemand die met elastiekjes zit te prutsen, maar wat wordt afgekondigd als the harp of king David. Dan is het tijd voor good old Han Bennink, die met een stukje percussie begeleiding geeft aan Lena Hessels, de dochter van Ex-gitarist Terrie, die een liedje zingt.

Mooi moment om verder te trekken door het nog rustige gebouw. In de Ronda zitten twee duistere figuren op het podium, terwijl ze zeer, zeer diepe gutterale klanken uitstoten. Dit is Phurpa uit Rusland. Dit is volslagen next level metafysica, in een oeroude traditie van rituele mantras. Het klinkt als een traditional versie van Sunn O))) en is fascinerend om te zien. De mannen zien er uit als sjamanen in een diepe trance. Er gebeurt ogenschijnlijk maar weinig, af en toe beweegt de rechtermonnik, Alexei Tegin, bezwerend met een botje. Soms worden instrumenten beroerd, zoals de vier meter lange toeter (die vast niet zo heet), of een schelle klankschaal. Intussen ligt iedereen in de zaal lekker op kussens te luisteren. Dit zijn oerklanken van ver voor de geschiedenis begon.

IMAG2595.jpg

Dit alles duurt zowat twee uur en dat is wel wat veel van het goede. Bij het Ex-festival staat Terrie intussen een soort van avant garde jazz te doen met een saxofonist. Dit is niet zo mijn ding. Later komt de Franse band Api Uiz op, die meer Ex klinkt dan The Ex zelf. In een kleine ronde opstelling, met de gitarist met de rug naar het publiek, wordt er lekker hoekig op losgeragd. Dit is een band om te onthouden!

Daarna gaat het even mis in de planning, want als ik naar Anna von Hauswolff wil blijkt de zaal echt ramvol, geen doorkomen meer aan. Dit is knap klote, zeker als ik later hoor hoe geweldig het was. Intussen verdoe ik mijn tijd bij Marching Church, waarschijnlijk de grootste kutband die ooit op een LGW-podium stond. Het is de band van Elias Bender Ronnenfelt, die hier eerder al de boel verneukte met Iceage. Ronnenfelt doet alsof hij rockgod nummer één is, zuipt wijn uit een fles en zwiert onsamenhangend over het podium. De band is niet veel beter, dit klinkt rommeliger dan een gemiddelde schoolband. Als dan ook nog eens Luv met greatest dancer wordt ingezet is voor mij de maat wel vol. En nu heb ik hier al veel teveel woorden aan vuil gemaakt.

Zo staan we wel mooi op tijd klaar voor de Swans, het lieftallige bandje van Michael Gira. Die heeft besloten dat Tivoli tot de fundamenten moet worden afgebroken. Het eerste nummer duurt 40 minuten (!) en gaat genadeloos hard. Het is niettemin een subtiele orkestratie, met tergend langzame maar o zo effectieve opbouw. Het tweede nummer is een intermezzootje van tien minuten, maar daarna gaat het opnieuw heel hard, terwijl Gira met zijn armen omhoog de band en de zaal bezweert in deze sacrale mis van de extreem harde muziek. Ik mis wel het glockenspiel van Thor, dat twee jaar terug zoveel extra kleur gaf aan de Swans. Daardoor wordt het nu soms wat eentonig, waardoor af en toe gelegenheid ontstaat om de gedachten te laten afdwalen. Maar hey, dit is gezeik op de vierkante milimeter, want bottomline is dat de Swans LGW hier effectief verpletteren. En dat was het dan: de allerlaatste keer Swans. Ze stoppen er binnenkort mee, moe en klaar.

imag2638-2

Het blijkt ook inspirerend voor SUUNS, die hebben bedacht dat het bij hen dan ook wel knetterhard moet kunnen. Dat kan en het past wonderwel bij de industrial artrock van SUUNS. Achter de band wordt gauw een drie meter hoog ‘SUUNS’-opblaasding neergezet voor de start van misschien wel het beste optreden van deze LGW-editie. Op majestueus volume maar met loepzuiver geluid valt alles perfect op zijn plek, alsof SUUNS nog weer diepere lagen aan weet te boren. Al bij het tweede nummer, 2020, gaat de zaal helemaal uit zijn plaat. Brian Case, van de band Disappears en ook solo op het festivalaffiche, doet ook nog een nummertje mee. Als het afgelopen is heb ik het knagende gevoel dat ze veel te kort hebben gespeeld, maar ik weet het zeker: dit was het beste van deze LGW.

imag2744

Helemaal op het eind doet Junun in de grote zaal niettemin nog een hele goede poging om dit alles te overtreffen. Junun is een samenwerkingsproject van de Indiase Rajastan Express, van de Israëlische componist Shye Ben Tzur en van Radiohead-gitarist Jonny Greenwood. Jonny is altijd wel in voor een experimentje, vorig jaar deed hij ook al een uitstapje met de London Contemporary Orchestra, maar dit is wel weer even heel andere koek. De Rajastan Express is een zwaar swingend collectief, vooral de blazers jagen de dansende meute steeds verder aan. Het heeft de power van klezmer, ongetwijfeld via de hand van Ben Tzur, en de mystieke kracht van Nusrat’s qawalli. Jonny Greenwood blijft een beetje op de achtergrond, wisselt wat tussen bas en gitaar. Ben Tzur speelt op de voorgrond gitaar en een soort van dwarsfluit. De vrolijke Rajastan Express bestaat uit pakweg tien blazers en percussionisten, allemaal met mooie blauwe tulband en grotendeels met mooie snor. Dit is een gedroomde afsluiter van Le Guess Who, een superieure multiculturele mix op basis van volstrekte gelijkwaardigheid en een totaal uniek geluid. Le Guess Who in één band gevangen.

imag2760

Zo zit deze tiende editie er weer op. Het was weer een rijk festival, vol mooie diamanten. Een kritisch nootje moet ook kunnen. Ik vind dat de balans in het gecureer wat te ver is doorgeslagen. Daardoor zien we enerzijds toch wel veel grote LGW-namen, dus veel bands die hier (soms al meerdere keren) eerder stonden. Dat zijn natuurlijk niet de minste, en zoiets als SUUNS kan ik niet vaak genoeg zien, maar echt verrassend is het niet. Aan de andere kant is dit gevoel ook voor een groot deel mijn eigen schuld, want ik heb zelf ook nogal op safe gespeeld in mijn route langs de podia.

Eindconclusie is dus hetzelfde als de vorige jaren: Le Guess Who blijft op eenzaam hoog niveau het allerbeste festival ter wereld. Het ticket voor volgend jaar is dus al weer in de pocket.

Advertenties
1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: