Pixies – HMH, 27 nov 2016

Me and my Pixies

Jeugdsentimenten moet je koesteren. Het zijn de gebeurtenissen, de herinneringen en de gevoelens die voor de rest van je leven bepalen wie je bent. Ik kan dan niet om de Pixies heen. Pixies was voor my coming of age. Ik heb al mijn schoolexamens gehaald op de Pixies, ik ben verliefd geweest op Kim Deal, ik ben verliefd geweest op anderen door de Pixies, ik heb van de Dire Straits kunnen onthechten dankzij de Pixies, ik heb vele dingen voor het eerst gedaan met de Pixies. Moet ik al die goede herinneringen een kwart eeuw later te grabbel gooien in de HMH, met een heel matige nieuwe plaat van de Pixies, en godbetert nog zonder Kim ook? Het is een spannend experiment. Soms loopt dat slecht af, zoals onlangs nog met Dinosaur jr., soms gaat het beter, zoals vorig jaar bij Underworld, maar dan heb je altijd nog kans op dat irritante publiek van ouwehoerende veertigers die eens een avondje los zijn van de kinderen. Aan de andere kant, bij de comebacktour hier ter plekke in de HMH, in 2004 meen ik, waren de Pixies echt gedenkwaardig goed. Niet gaan is dan ook geen optie, daarvoor gaan me and my Pixies veel te diep.

Voorprogramma FEWS versterkt de twijfel bij mij wel weer enigszins. Akkoord, ze spelen een stuk beter dan eerder dit jaar bij Eurosonic, maar het geluid is bijzonder matig, het licht is beperkt, en de band straalt niet echt veel zin uit, met zijn Tame Impala-achtige psychrock.

Terwijl ik nog in de rij sta voor bier hoor ik de Pixies verrassend aftrappen met Where is my mind. Ha! Dat is een sterk begin, omdat meteen ruimte wordt gegeven aan de nieuwe bassiste Paz Lenchantin en aan het scheurende gitaarwerk van Joey Santiago. Dat valt niet tegen van een erkend autocraat als Black Francis. Hij weet dondersgoed dat iedereen hier vanavond voor de classics komt en dat het nieuwe materiaal alleen maar een excuus is voor deze toer. De nieuwe nummers worden spaarzaam en voorzichtig in de set gelardeerd, pas het tiende nummer is van Head Carrier. We banen ons met het bier snel een weg naar voren, dit kan zowaar wel eens iets worden.

Die eerste nummers worden in razend tempo afgewerkt, al is afgeraffeld een betere term. Dat hoort natuurlijk ook bij de Pixies, groot geworden door smerig klinkende melodieën. De band oogt aanvankelijk nog een beetje stram. Vamos komt al vroeg, maar Santiago is bepaald niet meer de rodeogitarist van weleer. Hij trekt wat plichtmatige effecten uit de gitaar, maar het zij hem vergeven, hij is ook pas net weer ontslagen uit de kliniek begrijp ik. Na pakweg de Neil Young-cover Winterlong komt er steeds meer vuur in.
En dat combineert dan weer prettig met de voor velen toch vrij onbekende nummers van Head Carrier en Indy Cindy. Want live klinkt dat recentere werk eigenlijk ineens verrassend fris en lekker. De uitgekiende setlist helpt ook. Na Monkey gone to heaven is de Tenement song een lekker pittig nummertje, na Isla de Encanta en schreeuwklassieker Rock music is het gloednieuwe Baal’s Back een pot power waar je godverdomme tegen zegt. En zo passen de Pixies al die aanvankelijk maar matig ontvangen nieuwe nummers naadloos in de portfolio in.

Na 33 nummers in 100 minuten is de HMH alle reserves wel kwijt. Fuck de oppas, we komen een paar uur later thuis! Vriendelijk en voldaan wordt het applaus in ontvangst genomen, het lijkt verdorie wel of Black Francis lacht. Een historisch moment. De hele HMH wordt nog even vol met rook gepompt, maar de toegift blijft beperkt tot de eeuwige bootleg Into the White. De Pixies zijn nog lang niet uitgespeeld!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: