Van Onderen – vooruitblik

Hoe gaat het eigenlijk met de Nederlandse underground? Die vraag stelde 3voor12 zich onlangs tijdens de maand van de underground. Daaruit bleek dat men de term vooral liever niet gebruikt, want ach het is weer zo’n hokje waar men niet in wil. Ik zit daar niet zo mee, underground is net als porno, ik herken het wel als ik het hoor of zie, dankzij een flinke dosis tegengeluid, ontwrichting, rebellie en eigenwijsheid.

l-1809-van-onderen

Van Onderen!

Ook bij Paradiso doet men niet zo moeilijk en meteen bij aanvang van het nieuwe jaar is er Van Onderen, “24 uur Nederlandse underground”. Dan kun je dus een eind heen lullen over hokjes en definities, maar ik weet dan al lang dat ik hier bij moet zijn. 24 uur, tientallen bands, workshops, presentaties, een overdose zonder weerga. Wie alleen al naar de namenlijst kijkt weet ook meteen het antwoord op de gestelde vraag: het gaat uitstekend met de Nederlandse underground! Wat een rijkdom! En dat straks allemaal een dwars etmaal lang bij elkaar op één locatie.

Uit deze gigantische ruif aan eigenzinnigheid kun je vreten naar hartelust, ga lekker op ontdekkingstocht. Voor wie echt wat houvast wil is er gelukkig altijd nog Darth Faber om je een handje te helpen, maar remember the bottomline: slechte keuzes kun je niet maken op deze avond. The Ex kan iedereen zelf wel bedenken als niet te missen hoofdact, verder bij deze dan toch nog wat aanvullende suggesties.

Eén van de fijnste bands van dit moment is The Fire Harvest, gewoon uit ons eigen Utreg. Ze gaan al een paar jaar mee, maar ik ontdekte ze pas onlangs in de Acu, bij dat andere undergroundfestival voor Nederlandse bands, Le Mini Who. Dit is underground, maar vooral ook mooie atmosferische darkfolk. En Singing, Dancing, Drinking is gewoon één van de mooiste platen van 2016. Check it out.

Die zelfde middag zag ik ook eindelijk Kanipchen-Fit, die ik al wat langer in het vizier had. KF is de band van underground-god Empee Holwerda, ooit zanger/gitarist van het legendarische LUL en daarna ook nog bij Solbakken. Maar tegenwoordig dus Kanipchen-Fit, samen met mevrouw Holwerda (enorm woest podiumbeest) en een lekker complexe drummer. Geen idee wat Kanipchen-Fit betekent, maar wel dat het klinkt als een gitaarband op steroïden, met een beetje funk, een beetje rock, een beetje noise, en het klopt allemaal wonderwel.

De mooiste band komt út Dokkum, want Dokkum is de beste! The Homesick mag niet gemist worden, totaal autonome noiserock van Elias, Jaap en Erik, allen met een grote voorliefde voor frituur (vooral frikadellen). Eigenwijzer dan The Homesick wordt het niet vanavond. Live ook enorm veel steviger dan op de EP.

Een echt volwaardige plaat is er in drie jaar nog steeds niet verschenen van The Homesick, maar dat zal er mee te maken hebben dat Elias ook nogal druk is met zijn andere band, Yuko Yuko. Als hij er dan toch is kan Yuko Yuko ook wel een potje spelen natuurlijk. Dat is dan meteen heel andere koek, met een stevige eighties-feel van DIY pop met enorm veel galm. Live absoluut één van de meest likeable bands around. Wie dit leuk vindt moet trouwens ook even bij KIEFF en bij The Hunter Complex gaan kijken.

Terug naar de Utrecht-promotie: This Leo Sunrise mag ook niet op je lijstje ontbreken. Binnen de context van Van Onderen vrij toegankelijke indie/alternative/shoegaze, maar neem vooral even de tijd om dit te checken. Kan zomaar eens een aangename verrassing worden.

Ook goed behapbaar is KIN, uit Groningen. KIN is stevig in de postrock gedrenkt, maar refereert ook aan PJ Harvey en dergelijke. Frontvrouw Kim Foster is vanuit Manchester in Groningen komen aanwaaien. De band bestond aldaar ook al, maar blijkbaar heeft ze de Engelse incarnatie verruild voor een Nederlandse versie. Ik zag KIN vorig jaar al tijdens de Popronde, op een piepklein hoekje van een bomvol Willem Slok, en dat was toch waarlijk wel indrukwekkend. Foster pakt je bij de strot en laat je niet weer gaan. Luister maar eens naar de mooie plaat Slowtv. 

Ontwapende underground bestaat ook, check daarvoor Naive Set. Heerlijk relaxed bandje, die maar weer eens laat zien waarom mensen überhaupt bandjes beginnen (ook al schijnt dat helemaal uit te zijn tegenwoordig, maar dat soort hypes laten we hier even passeren): maximaal effect met minimaal aantal akkoorden. Nog leuke teksten ook, hier en daar in het Duits.

Zea is stilistisch wat minder goed te betrappen. Deze eenmansband van Arnold Boer kan alles (en alles wat hij hier niet in kwijt kan kan hij kwijt als zanger van The Ex). Ik heb Zea al zeker twee keer gemist in Utrecht, dus nu wordt het wel eens de hoogste tijd om dat niet weer te laten gebeuren.

Underground hoeft trouwens helemaal niet in de hoek van de raggende gitaren te zitten. Wat te denken van mysterieuze Nimbus 3000, het dromerige Deutsche Ashram, het abstracte Blue Crime en de experimentele laagjesstapelaar Spoelstra (dat wel wat doet denken aan Binkbeats)?

Dit wordt een lange, lange dag. Hard gaan en maar zien wat je tegenkomt brengt je diep in de onderlagen van de ondergrond, doordacht en met gerantsoeneerde hoeveelheden bier haal je misschien het klokje rond voor een fijne staalkaart van de vaderlandse underground. Hoe dan ook kan het nieuwe jaar niet beter beginnen.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: