Blonde Redhead – Tolhuistuin, Amsterdam, 10 mrt 2017

Het is op een trieste manier toepasselijk om dit concert te beginnen met Falling Man, nadat een aantal optredens zijn afgezegd vanwege het overlijden van de moeder van Simone en Amadeo, eerder deze week. Het is een intens, ontroerend nummer, de catharsis van een ongetwijfeld moeilijke tijd, met de boodschap dat Blonde Redhead staat.

Recent is van Blonde Redhead wel een ep-tje verschenen, maar de vorige volledige langspeler is toch al weer van 2014. Vrij matige, slome plaat, dat Barragán. De grootste valkuil van Blonde Redhead is dan ook dat het door de ondergrens van het gezapige heen zakt, verstrikt in een sfeer van zijige sloomheid. Daar tegenover staat de grote kracht van de band, als ze intensiteit weet te vinden om de rafelranden in de eigen nummers op te zoeken. Het is een beetje zoals Ajax voetbalt: als ze zich er toe kunnen zetten spelen ze iedereen van de mat, maar als de kop er niet naar staat dan is het meteen prut.

Vanavond lijkt Blonde Redhead er zeer op gebrand om haar kracht te benadrukken. Na Falling Man lukt dat grotendeels uitstekend, wellicht aangespoord door een zeer ontvankelijke zaal, die de band wel lijkt te willen omhelsen. Dit moet een heel warm bad zijn, zo wordt ook wel duidelijk als de band het podium verlaat en vooral Kazu Makino haast beduusd overdonderd lijkt. Toch is het diezelfde Makino die met haar zuchtende zang net teveel aan de irritatiegrens zit, maar dat brengt ze dan weer wel vol overtuiging. Dat is ook wat waard. Vanavond was de troost van de muziek.




Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: