Amenra – TV Hertz, Utrecht, 19 mrt 2017

In de keurige Hertz-zaal van TV treffen wij op deze zondagavond Amenra, vanouds verschroeiende postmetal uit de Gentse school. Deze avond wordt gepresenteerd als Amenra Afterlife, in de semi-akoestische setting van het vorig jaar verschenen album Alive.

Als voorprogramma krijgen we Forever and a Day van Syndrome, een half uur lange drone-soundscape van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. Vandekerckhove gooit met zijn gitaar laag op laag op laag, met telkens nieuwe loops, totdat na een minuut of tien het volume terugneemt, om ruimte te nemen voor een helder gitaarspel en donkere zang. Langzaam verschuift ook dit weer  naar een gelaagde atmosferische compositie. Het is een meditatieve, haast emotionele reis, die je kunt ondergaan met je ogen dicht, maar ook met contemplatie over de fascinerende filmbeelden op de achtergrond. Het zijn visuals van de koele meren des doods. Het is geen zwart-wit, maar kleur dringt amper door in de grijze post-apocalyptische wereld, waar het leven niet veel meer omvat dan het ruisende riet. De warme klanken van Vandekerckhove’s gitaar contrasteren op een aangename manier, als donkere romantiek. Maar na goed twintig minuten wordt het somberder en gaandeweg steeds harder, tot een explosieve finale, dwars door merg en been.

En dan moet Amenra nog komen. Haast ongemerkt neemt de band plaats, zittend op kerkstoelen in een nauwelijks verlichte kring op het podium. Dit is Afterlife, een séance op zoek naar de krochten van de ziel. Zanger Colin van Eeckhout zit met zijn rug naar het publiek toe, maar in deze donkere setting maakt het feitelijk niet eens uit. Dit kun je werkelijk met je ogen dicht ondergaan.

Amenra speelt grotendeels de nummers van Alive (grotendeels dus eerder verschenen als Afterlife), aangevuld met nog wat nieuw materiaal. Ik heb bij de nieuwe nummers een vaag gevoel van herkenning, maar kan het niet helemaal plaatsen. Dat kan best zijn, want ook een nummer als Aorte.Nous sommes du même sang is eerder al in loodzware doomversie verschenen op Mass IIII, en Parabol is een akoestische cover van Tool. Waar Amenra in reguliere opstelling overdonderende wanhoop brengt, klinkt het in deze akoestische setting haast breekbaar. Die veelheid aan interpretaties maakt Amenra tot een razend interessante band, die continu stijlen doorbreekt, maar wel met een constante, haast spirituele atmosfeer. Ons dorp klinkt haast even lief en vredig, maar de nadruk ligt op de sociale beklemming van de kleine gemeenschap.

De interactie met het publiek is in deze setting vanzelfsprekend minimaal, pas na een nummer of tien waagt Van Eeckhout zich aan een ‘dank u wel’. Het past bij de intensiteit en concentratie van deze avond. Dat werkt, want het geluid is werkelijk perfect, zoals altijd in deze zaal. Dat maakt dat alle details van de muziek uitmuntend naar voren komen, zoals de subtiele viool, de enkele noten van de tweede gitarist, de perfecte timing van zangeres Femke de Beleyr en de prachtige samenzang.

In akoestische setting blijkt Amenra geen band van wanhoop, maar van melancholie en berusting. Als op het eind de gitaar weer in een loop wordt gezet verlaten de bandleden één voor één het podium, zonder verdere interactie met het publiek. Prachtige avond.

20170319_122807

Foto’s maken van Amenra in de duisternis is geen doen. Daarom bij deze maar een Amenra-achtig kunstwerk, dat ik eerder dit weekend tegenkwam in het Musée Européenne de la Photographie in Parijs. Dit is Requiem III en IV, ‘L’immensité de la mort’, van de expositie ‘Les offrandes’ van de Chinese kunstenaar Gao Bo. Voor meer info zie hier.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: