Dopelord, Weedpecker – DBs Utrecht, 9 mei 2017

Avondje Poolse hardrock, stoner en sludge, dat kan op voorhand al niet stuk. Dopelord, Weedpecker en Major Kong zijn lekker op tour om de rest van de wereld te overtuigen van de waarde van de Poolse underground. Ik weet niet of dat helemaal lukt, want ik hoor na binnenkomst in DBs vrij veel Pools om mij heen, dus er is een kans dat hier vooral voor eigen parochie is gepreekt, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken.

Major Kong mis ik helaas wegens wat huiselijke vertraging (jengelende kinders), maar voor Weedpecker sta ik met een lekkere IJ-wit vooraan. Dat blijkt toch wat overdone, want heel spannend is dit allemaal niet. Weedpecker is een vriendelijke hardrockband, die er in slaagt om alle vernieuwing van de laatste dertig jaar in het genre (en dat is al niet veel) helemaal te vermijden. Om het nog wat gedateerder, pardon, tijdlozer te maken wordt de hele zaak af en toe nog doorspekt met een solo of een vleugje progrock. De geluidsmix zit ook nog wat in de irritatiezone. Deze band gaat de hardrock niet naar een hoger plan tillen en is dat ook helemaal niet van plan. Is dat erg? Nee hoor, want dit zijn duidelijk ware vrienden van de hardrock. De band oogt wat statisch, beetje nerveus misschien, maar ze stralen ook liefde voor het genre uit. Weedpecker houdt van hardrock.

20170509_213246 (2)

Dopelord is dan wel even heel andere koek. Drie mannen met baarden op rij (waarvan we eentje ook al in Woodpecker zagen), plus een hardslaande drummer met baard, begint Dopelord op vol volume met tergend trage vieze sludge. Nog trager dan op de uitstekende plaat Children of the Haze, als een loeizware eg die in de regen ternauwernood door door de keiharde Poolse kleigrond gaat.

De effecten staan vol aan, Dopelord omringt ons met zijn smerige riffs en lange nummers vol van trance. Die atmosfeer wordt versterkt door de wierooklucht die op gegeven moment door de zaal trekt. De zang van de bassist is vrij hoog en past daar heel goed bij, maar als de gal de zaal in moet neemt de linkergitarist de vocale dienst over voor meer grom, grunt en algehele overmacht. Scum Priest klinkt beestachtig, vuil en goed. Minder tekenend voor Dopelord maar wel heel erg lekker is Reptile Sun, eigenlijk een doodgewoon potje hardrock, maar je kunt er wel overal de deur mee intrappen. Een goed uur Dopelord is weer een fijne teistering van geest en gemoed. Hele fijne band.

20170509_225514(0)20170509_231002 (2)

Als nabrander nog even een gedachte die me na deze avond bekroop.
Ondanks dat ik niet alles heb kunnen zien staan hier toch maar mooi drie Poolse bands uitstekend hun ding te doen. Nu kiest het afgegleden festival Eurosonic elk jaar een zgn. focusland en in 2016 was dat ‘Oost Europa’. Is dat een land dan? hoor ik u zeggen. Nee, dat is een verzameling van liefst 14 landen, waaronder Polen. Is de spoeling daar zo dun dan? Welnee, dat kan niet waar zijn, getuige zo’n avond als vanavond. Niemand maakt mij wijs dat er uit de krochten van Warschau, Gdansk, Krakau, Wroclaw, Lodz en Poznán niet een serieuze delegatie voor een Poolse inkleuring van zo’n festival bijeen valt te schrapen. En dat geldt ook voor alle andere landen, inclusief onbekende parels als Slowakije en Bulgarije enz. Commerciële belangen zullen wel weer in de weg staan, maar fuck dat, artistieke belangen zijn veel belangrijker. Kortom: er is ook bij de festivalorganisatoren van Eurosonic nog wel wat zendingswerk te verrichten, zo concludeer ik na vanavond.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: