PILL, Ella Pine, Lärmschutz – DBs Utrecht, 18 mei 2017

Exact 37 jaar na de dood van Ian Curtis duikt Darth Faber een avond in de experimentele half-postpunkige muziek. Curtis is dan dood, maar de inspiratie is er nog altijd! Dergelijke metafysica blijft een beetje hangen (sic) door de zeer matige opkomst in DBs, het was naar verluid vanmiddag al drukker bij de uitvoering van het kinderensemble van Muziek in de Wijk. Het affiche vanavond is niettemin toch wel de moeite waard. En daarom is er natuurlijk altijd nog Darth Faber, voor iedereen die er niet bij was.
De meest experimentele band vanavond is Lärmschutz uit ons eigen statsie. Drie man met trombone, gitaar, synths, een transistorradio, distorted viool, drum en blokfluit spelen een soort van jazz noise. Het is min of meer één lange take, die zomaar eens half om half geïmproviseerd kan zijn, maar er zijn wel wat actes in te onderscheiden. De eerste acte is hard en ontregelend, met freejazz trombone en continu op de achtergrond de ruis van het transistorradiootje. In acte twee gaat de man van de synths achter de drums, de trombone klinkt meer als een experimentele bas, en het stuk eindigt met een Gnod-achtige drum. In de derde acte zijn het meer soundscapes, doet een beetje denken aan de Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, maar minder vriendelijk voor de oren. De laatste acte begint met min of meer reguliere vioolklanken, in combinatie met een soort van geluiden uit het museum Van Speelklok tot Pierement, om uit te monden in een soort van freejazz, bij gebrek aan betere omschrijving. Fascinerend, maar niet makkelijk.20170518_210303 (2)
In deze context is Ella Pine bijna een reguliere band, al is dat vanavond zeer betrekkelijk. De driemansformatie zit in het hoekje van Fumaça Preta, met een mix van doldwaze bas, extreem verhoogde stem, exotica, enorm veel loopjes, geserveerd op een dikke laag uiterst complexe drumritmes. Fotograaf Anne-Marie mag ook even meedoen als haar favoriete kleur, “eh… blauw” in een loopje wordt verwerkt. Het is wel even leuk om aan te zien, maar uiteindelijk kan het me toch niet echt boeien. Ella Pine is me iets teveel gimmick.20170518_214315(1)
PILL is een artpunkband uit NY, een soort van ingewikkelde en minder vrolijke versie van Deerhoof, en de zangeres Veronica Torres doet ook denken aan haar collega van Kanipchen Fit. Het onderscheidende element is de saxofoon, normaalgesproken een 20170518_223837 (2)kutinstrument van jewelste, maar hier toch wel een goede aanwinst. Ook hier weer zo’n drummer die nog nooit van driekwartsmaat heeft gehoord, maar wel continu een soort van pi-kwartsmaatritmes eruit gooit. Het is jammer dat de opkomst vanavond zo matig is, het lijkt wat af te doen aan de inspiratie van de band. Je kunt er dan samen natuurlijk een vrolijke avond van maken, maar de interactie met het publiek blijft minimaal. PILL heeft een lekker experimentele postpunk inslag, doordrenkt met noise en toch wel fijne saxofoonjazz. De bas is dwingend en houdt continu de vaart er in. Tussendoor komt een soort van grappig klein gitaartje met enorm veel distortion tevoorschijn. Het zaalgeluid is vrij matig, maar toch horen we wel opvallend veel melodie in deze pittige mix. Leuke band, maar toch weinig inspirerend optreden.
20170518_225729
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: