Anna von Hausswolff – Ekko, Utrecht, 9 mrt 2018

Eindelijk, eindelijk is het dan zover dat ik Anna von Hausswolff live aan werk ga zien. Ik heb haar al vaak gemist, bij Eurosonic (in 2013 al), in Bitterzoet (2016) en bij LGW (2016). Dat klinkt als een indrukwekkende lijst, maar elke keer was ik er dus niet bij. Maar vandaag wordt dat helemaal hersteld in de knusse Ekko, die nota bene nog niet eens helemaal uitverkocht is.

Het voorprogramma Nebulosa is op het laatste moment ingevoegd. Hij was er toch al, want dit is een soloproject van de gitarist van Anna. Hij zit links in een hoekje op het podium, summier uitgelicht. Hij speelt vooral wat Grateful Dead-achtige riedels. Een echte spanningsboog wordt dan ook niet opgebouwd. en het is dan ook niet heel makkelijk voor het publiek om hier stil naar te luisteren. Na 20 minuten is het met deze muzak wel weer genoeg geweest.

Anna von Hausswolff begint met The Truth, The Glow, The Fall, het behoorlijk epische eerste nummer van haar nieuwe plaat, Dead Magic. Dat is een mooie binnenkomer, waarin we meteen gegrepen worden door de geweldige stem van Anna. Je vraagt je af waar het vandaan komt, want ze is maar klein, maar daarin zit wel een majesteitelijke strot en een geweldige set longen. Als het kerkorgel aanzwelt maakt Anna met de vlechtjes telkens een leuk huppeltje, wat tussen de zware gothic door ook iets onwaarachtig schattigs heeft.

Toch komt de set wat moeilijk op gang. Er wordt veel tijd genomen om te schakelen tussen de nummers. In de eerste drie nummers ligt de nadruk sterk op dat stemmige kerkorgel-geluid, voor een sfeer van de koele meren des doods. Ik kan dat als kleinzoon van de kerkorganist van Driesum best waarderen, maar het brengt de vaart er nog niet echt in. Dat komt als Anna na een paar nummers verlichting brengt met een verlegen praatje, gevolgd door, volgens mij, Ugly and Vengeful. Dit is een lang (en bepaald niet orgelloos) epos van een kwartier, waarin de gitarist en en bassist de strijkstok erbij pakken voor het intro, langzaam toewerkend naar een zwaar en heftig tweede deel. Anna zingt af en toe haast als Lisa Gerrard, de koningin van het genre, het is echt indrukwekkend wat ze doet.20180309_221445 snij

Het publiek is stil, soms intens luisterend met de ogen dicht, of met open ogen voor het doeltreffend mooie licht. Ineens ontstaat zo halverwege het optreden die magische, maar zeldzame klik tussen artiest en publiek, dat gevoel dat je hier samen bij iets heel bijzonders bent. Anna merkt het overduidelijk ook, het stuwt haar steeds hoger, waarbij ze ons steeds verder naar binnen zuigt in haar wereld, die duister lijkt maar vol is van warmte en romantiek. Ekko is een eigen universum geworden.

De bassist stapt op enig moment over op accordeon, terwijl Anna er zowaar een mondharmonica bij haalt, voor een mooi stukje darkfolk. Voor het prachtige The Mysterious Vanishing of Electra speelt ze akoestische gitaar, dicht op het publiek. Het lange laatste nummer, Come Wander With Me, brengt alles in barokke eenheid bij elkaar, met lange vocale uithalen, duistere synths en gitaren en heerlijk vertraagde drum. Er ontstaat nog wel een wonderlijk moment als ze met een ssshht het nummer halverwege stillegt omdat er in de zaal blijkbaar iemand onwel is geworden, maar de schade lijkt mee te vallen en de band trekt weer op tot een zinderende finale. De toegift wordt een heerlijk lief liedje, waarbij Anna midden op de vloer van Ekko staat, uitgelicht met alleen de twee spiegelbollen en omringt door het publiek, dat haar het liefst zou omhelsen en nooit meer loslaten.
20180309_220535 snij

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: