Gruppo di Pawlowski – Ekko, Utrecht, 10 mrt 2018

De aankondiging van Ekko voor deze avond liegt er niet om: “Mauro Pawlowski ken je ook van zijn gitaarwerk voor dEUS en als frontman van Evil Superstars. Een excentriekeling en een creatieve alleskunner, die met Gruppo di Pawlowski de gekte van Frank Zappa, Captain Beefheart combineert met de wilde capriolen van Grinderman en het opzwepende Mano Negra. In zijn eigen woorden dus: een ‘asociaal feestorkest’. Geniale gekte!” Gek genoeg verleiden deze mooie woorden tot een slechts driekwart gevulde zaal, maar ik ben er bij voor een gedenkwaardige avond.

Voorprogramma is Spill Gold, een Vlaams klinkend maar Amsterdams damestrio. Ze brengen een fijne pot donkere wave. Spill Gold heeft pas net een EP-tje uit en de band oogt nog wat verlegen op het podium. Het is natuurlijk ook wel lastig om te beginnen voor een nog maar matig gevulde zaal, ik krijg er een enorm Eurosonic-gevoel van. De bas uit de synths is niet zo heel erg spannend, de gitaar en zang zitten lekker vol galm. Vooral de inventieve dwarse drumloopjes zijn heel erg lekker. Prima band om mee te beginnen!
20180310_210717 snij

Intussen arriveert dan ook de band van Mauro Pawlowski, die razendsnel de instrumenten naar binnen sjouwen, fluks de boel opbouwen en zonder noemenswaardige soundcheck vanaf de eerste seconde helemaal on fire gaan. Dat is nog eens een vliegende start!

Ik had Pawlowski eerder met de Evil Superstars gezien op LGW en dat was al indrukwekkend, maar vanavond is het nog een heel stuk strakker, smeriger en harder. Pawlowski is Birthday Party meets Spasmodique. De Gruppo speelt retestrak, waardoor Mauro alle ruimte heeft om helemaal los te gaan. Hij schreeuwt en zingt en krijst en gilt, hij krioelt op het podium, hangt over de microfoonstandaard, hij is een podiumbeest.

20180310_224935 snijGek genoeg blijft het publiek er nogal tam onder, behalve dan die ene gast die vooraan helemaal leip gaat. Halverwege gaat er dan iets mis met het geluid, kortsluiting of zoiets, maar Mauro maakt van de nood een deugd om het publiek er wat meer bij te betrekken in een samenzang van Bohemian Rhapsody. Ha! Waarom ook niet? Als de techniek weer hersteld is knalt de band nog eens goed los, maar na een goede drie kwartier is het vuurwerk alweer voorbij. De band komt natuurlijk wel terug voor het extraatje, Mauro vraagt nog even aan de organisatie hoe lang ze nog mogen, want “we zijn wel professionals, hè” en daarmee plakt de band er nog tien minuten aan vast.

Ongelooflijk, wat een band is dit zeg. Geniale gekte, ongekend goed gespeeld, totale overgave. Dit was zo’n concert dat eigenlijk alleen maar samen te vatten is met: je had er bij moeten zijn.

20180310_220747 snij

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: